เสพกามลวง 10

เป็นเวลาเที่ยงคืนตรงที่พันภพเลื้อยกลับขึ้นมาจากน้ำหลังจากที่หายไปสงบจิตสงบใจตัวเองนานเป็นอาทิตย์ เพราะเขาไม่อาจทนรับสายตาเกลียดชังและหวาดกลัวของเดือนดาราได้ พอเลื้อยกลับขึ้นมาเขาก็เห็นว่าเธอนั่งอยู่บนศาลา เขาจึงเลื้อยเข้าไปใกล้หล่อนและก็ได้เห็นว่าเด็กสาวนั่งกอดตัวเองหลับอยู่กับพื้น เขาจึงใช้ตัวเองที่ยังอยู่ในร่างสัตว์เลื้อยคลานตวัดโอบรัดร่างน้อยทันทีเพราะอากาศยามดึกริมสระน้ำมันหนาว

            “เด็กน้อยของฉันเธอมาทำอะไรที่นี่”

เขาพึมพำกับตัวเองโดยที่ไม่มีเสียงพูดออกมา เขาใช้ปากของงูซุกไซ้แนบถูแก้มนวลเนียนของเด็กสาวไปมาอย่างคิดถึง เขาคิดถึงเดือนดาราเหลือเกิน ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่หายไปมันทรมานเหลือเกิน และเขาก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขายังไม่กลับเป็นเป็นมนุษย์อีก ทั้งๆ ที่ปกติจะไม่เคยอยู่ในร่างงูได้นานขนาดนี้

            “อ่ะ อื้อ” รู้สึกจักจี้เมื่อถูกรบกวนหน้าและซอกคอจนต้องดิ้นขยับตัวไปมา

            “ฉันคิดถึงหนู” เขาพึมพำก่อนจะคลายร่างที่กอดรัดให้ไออุ่นเธอออกด้วยกลัวว่าเดือนดาราจะตื่น พอคลายร่างที่กอดรัดหญิงสาวออกจะเลื้อยหนีเดือนดาราก็ตื่นขึ้นมาทันที

            “นะ...นายท่านจะไปไหนอีกคะ” เธอรีบร้องถามทันทีพร้อมกับรีบลุกขึ้นแต่ด้วยความนั่งนานทำให้ขาชาจนเธอล้มลงกับพื้น

            โอ้ย!

            พันภพหยุดนิ่งมองไปยังคนที่ล้มกับพื้น และรู้สึกโกรธที่ตัวเองเข้าไปอุ้มหรือประคองเด็กสาวไม่ได้ เขาได้แต่นิ่งไม่ยอมเลื้อยไปไหน เพราะอยากรู้ว่าเดือนดาราจะพูดอะไรกับตัวเอง

            “อย่าไปไหนอีกเลยนะคะ กลับเข้าในคฤหาสน์เถอะค่ะ หนูขอโทษที่วันนั้นตกใจกลัว ตอนนี้หนูไม่กลัวแล้วค่ะ” เธอดันตัวเองลุกขึ้นพร้อมเดินก้าวสั้นๆ เข้าไปหาเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แม้ปากจะบอกไม่กลัวแต่ท่าทางแสดงออกของเธอยังคงหวาดกลัวระแวงเขาอยู่ทำให้พันภพหันไปทางอื่นและเลื้อยไปทันที แต่ก็ช้ากว่าเดือนดาราที่รีบวิ่งตามกอดเขาไว้

            “อย่าไปนะคะ หนูไม่กลัวนายท่านแล้ว กลับไปด้วยกันนะคะ อย่าหายไปแบบนี้อีก หนูจะไม่ทิ้งนายท่านไปไหน อึก! ฮือๆๆ” ทั้งกอดทั้งจูบเขาที่อยู่ในร่างงู น้ำตาของเธอก็หยดลงกับเกล็ดของเขา และอยู่ๆ ก็เกิดแสงสีทองอร่ามขึ้นพร้อมกับเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นร่างมนุษย์ทรงเสน่ห์เหมือนเดิม

            “เดือนดารา” นั่นคือชื่อของเธอที่เขาเรียกทันทีเมื่อร่างกลับมาเป็นมนุษย์ปกติ

            “นายท่านกลับมาแล้ว เธอซบหน้าไปกับอกแกร่งทั้งน้ำตา

            “ไม่กลัวฉันแล้วเหรอเดือนดารา” เขาถามเสียงแหบพร่าพร้อมดันเธอออกห่างจากอกตัวแล้วใช้มือปาดป้ายเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนให้เธอ

            “มะ...ไม่ค่ะ หนูไม่กลัวแล้ว ให้โอกาสหนูนะคะ ให้หนูได้คุ้นชินกับนายท่าน ตอนนี้หนูรู้ทุกอย่างแล้วว่าชีวิตนายท่านจำเป็นต้องมีหนู และชีวิตหนูก็จำเป็นต้องมีนายท่านค่ะ” เธอบอกเขาออกมาอย่างไม่คิดนาน เพราะตลอดหลายวันคิดดีแล้วว่าจะบอกความรู้สึกตัวเองกับบุรุษตรงหน้า

            “ทำไมถึงคิดว่าชีวิตตัวเองถึงจำเป็นต้องมีฉันด้วยเดือนดารา ส่วนเรื่องของฉันชมคงเล่าให้ฟังแล้วสินะ”

            “ค่ะ หนูรู้ทุกอย่างแล้วตอนนี้และเข้าใจนายท่านค่ะ และที่หนูบอกว่าชีวิตหนูจำเป็นต้องมีนายท่าน เพราะนายท่านคือหัวใจของหนู หนูรักนายท่านนะคะ” แล้วสาวน้อยก็สารภาพรักหนุ่มอายุหนึ่งพันห้าร้อยปีทันทีพร้อมกับยกตัวเองขึ้นไปจุ๊บปากหนาของพันภพ