8

            เช้าวันรุ่งขึ้นพลอยชมพูมาถึงที่ทำงานอย่างรวดเร็วไม่แพ้วันแรก เธอตั้งใจมาถึงก่อนภคภัทรเพื่อเตรียมอาหารว่างให้เขา หญิงสาวเคยอ่านเจอว่าชายหนุ่มมักไม่ค่อยได้กินข้าวเช้าเนื่องจากงานที่ติดพัน ทำให้แทบไม่มีเวลาได้ดูแลเรื่องอาหารการกินของตนเอง เช้านี้เธอเลยเตรียมแซนด์วิชทูน่าที่ทำเองมาให้เขา ก่อนจะจัดระเบียบโต๊ะทำงานให้เจ้านายหนุ่มจนเรียบร้อย

            แกร๊ก!

            “ทำอะไร…”

            “อุ๊ย!” พลอยชมพูสะดุ้งตกใจทันทีที่เจ้าของห้องเดินพุ่งพรวดเข้ามาในห้องก่อนจะกล่าวถามเธอด้วยน้ำเสียงดุดัน

            “สวัสดีค่ะคุณภัทร พอดีว่าพิงค์เข้ามาจัดเอกสารให้น่ะค่ะ” พลอยชมพูพูดด้วยท่าทีสดใส แต่ชายหนุ่มกลับมองมาที่เธอด้วยความไม่ชอบใจนัก

            “คุณปัทไม่ได้บอกเหรอว่าผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องทำงานโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต อีกอย่างหน้าที่นี้ก็เป็นของผู้ช่วยส่วนตัวผม ไม่ใช่หน้าที่ของเลขาฯ หรือแม้แต่ผู้ช่วยเลขาฯ อย่างคุณ” ภคภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ เขาไม่ชอบคนที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตนเอง อีกอย่างเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาเข้มงวดพอสมควร

            “เอ่อ พิงค์ขอโทษจริงๆ ค่ะ” พลอยชมพูพูดด้วยความสำนึกผิด ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะระเบียบจัดเช่นนี้

            “ออกไปได้แล้ว ผมไม่อยากอารมณ์เสียแต่เช้า” ภคภัทรมองหญิงสาวด้วยท่าทีอ่อนลง

            “ค่ะ” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มดูไม่ค่อยพอใจนัก หญิงสาวก็ยอมถอยแต่โดยดี

            “เดี๋ยว…” ภคภัทรพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่จานแซนด์วิชบนโต๊ะทำงานของเขา

            “อ๋อ…แซนด์วิชทูน่าค่ะ พิงค์เตรียมมาเป็นอาหารเช้าให้คุณภัทร” พลอยชมพูเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมีความสุข เพราะเธอตั้งใจทำมาให้เขาจริงๆ

            “คุณปัทไม่ได้บอกเหรอว่าปกติผมไม่ทานอาหารเช้า” ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน พร้อมกับดันจานแซนด์วิชออกอย่างไม่สนใจ

            “ทราบค่ะ แต่คุณภัทรรู้ไหมคะว่าการทานอาหารเช้าดีต่อร่างกายแค่ไหน ยิ่งสำหรับคุณภัทรที่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ การทานอาหารเช้าจะช่วยทำให้มีพลังงานแถมยังสมองปลอดโปร่ง คิดงานอะไรก็ง่ายนิดเดียว…” หญิงสาวพูดเจื้อยแจ้วจนชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง

            “นี่คุณกำลังจะหลอกด่าว่าผมโง่หรือเปล่า” ชายหนุ่มมองหน้าพลอยชมพูด้วยสายตานิ่งเฉย

            “เปล่านะคะ พิงค์รู้ค่ะว่าคุณภัทรหล่อแล้วก็สมาร์ตแค่ไหน แต่พิงค์แค่ห่วงเรื่องสุขภาพคุณมากกว่า ไม่ทานอาหารเช้าติดกันหลายปีแบบนี้ระวังจะไม่มีแรงนะคะ”

            “ผมแรงดี…ไม่ต้องห่วง” ชายหนุ่มพูดสวนขึ้นทันทีเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกว่าหญิงสาวกำลังพูดจาดูถูกพละกำลังของเขา

            “เอ่อ…” พลอยชมพูไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงพูดไม่ออก หน้าแดงขึ้นมาทันที เพียงแค่ชายหนุ่มพูดสวนออกมาเช่นนี้

            “เอาออกไปเถอะ ผมไม่หิว” ภคภัทรหยิบเอกสารของตนเองขึ้นมาตรวจโดยไม่สนใจหญิงสาวที่กำลังยืนแก้มแดงอยู่ตรงหน้า

            “แต่ว่าพิงค์…”

            “พลอยชมพู…ผมไม่ชอบเด็กดื้อ” ชายหนุ่มพูดเสียงแข็งจนหญิงสาวต้องยอมแต่โดยดี

            “งั้นพิงค์ไม่บังคับก็ได้ค่ะ แต่พิงค์ขออนุญาตไม่เอากลับนะคะ ถ้าคุณภัทรไม่อยากทานจะทิ้งก็ได้ค่ะพิงค์ไม่ว่า งั้นเดี๋ยวพิงค์ไปชงกาแฟมาให้ใหม่นะคะ ถ้วยนี้น่าจะเย็นหมดแล้ว” พลอยชมพูป่วยการจะบังคับชายหนุ่ม แม้จะเสียใจไม่น้อยที่ถูกเขาปฏิเสธ แต่ไม่เป็นไรเพราะนี่แค่วันแรก ถ้าเธอทำแบบนี้อย่างสม่ำเสมอเขาก็คงจะใจอ่อนบ้างแหละนะ!

            “ให้คุณปัทเอามาเสิร์ฟก็ได้นะ คุณจะได้ไปทำอย่างอื่น” ภคภัทรพูดขึ้น

            “น้าปัทลางานค่ะ อย่าบอกนะคะว่าคุณภัทรไม่รู้” พลอยชมพูไม่อยากจะเชื่อ เพราะคิดว่าปฐมาน่าจะลางานกับชายหนุ่มก่อนจะบอกเธอเสียด้วยซ้ำ

            “งั้นเหรอ…” ภคภัทรคิดว่าเขาเองอาจจะเคยทราบมาก่อน แต่ตอนนี้อิทธิผู้ช่วยของเขาไม่อยู่ ก็เลยไม่มีใครคอยเตือนเรื่องนี้

            “คุณภัทรคงต้องทนเห็นหน้าพิงค์หน่อยนะคะวันนี้” พลอยชมพูพูดยิ้มๆ อย่างอดแกล้งชายหนุ่มไม่ได้

            “งั้นคุณก็รีบไปทำงานเถอะ หวังว่าจะทำหน้าที่ผู้ช่วยคุณปัทได้ดีเหมือนที่คอยมายุ่งเรื่องอาหารเช้าของผมนะ” ชายหนุ่มตำหนิหญิงสาวเพียงเท่านั้น ก่อนจะก้มหน้าอ่านเอกสารของตนเองต่อไป

            “ค่า…” พลอยชมพูไม่ถือโทษโกรธที่ชายหนุ่มต่อว่า และทำให้เธออยากเห็นตัวตนอีกด้านของเขามากเข้าไปใหญ่ ยิ่งชายหนุ่มเย็นชา เธอก็ยิ่งอยากชนะใจ เพราะเชื่อว่าเนื้อแท้ของชายหนุ่มไม่ได้เย็นชาเหมือนที่สร้างกำแพงขึ้นมา…

            พลอยชมพูเคลียร์เอกสารแทนปฐมาอย่างรวดเร็วในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ด้วยความที่เธอเองก็เรียนด้านบริหารมาโดยตรง เรื่องความละเอียดรับรองไว้ใจเธอได้ หญิงสาวมองนาฬิกาบ่งบอกว่าเวลานี้ใกล้จะเที่ยงเต็มที ทว่าตั้งแต่เธอออกจากห้องชายหนุ่มก็ยังไม่เห็นเขาเรียกให้ไปเสิร์ฟกาแฟรอบสองเลย เธอจำได้ว่าเจ้าตัวติดกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ จนอดไม่ได้ที่จะไปเตรียมกาแฟถ้วยที่สองโดยที่เขายังไม่ได้เอ่ยปากสั่ง

            ภคภัทรนั่งทำงานเพลินๆ จนลืมดูเวลา ชายหนุ่มมีเรื่องให้จัดการมากมายเสียจนลืมนึกไปว่านี่ก็ถึงเวลาดื่มกาแฟถ้วยที่สองแล้ว และเมื่อคิดขึ้นได้จึงเตรียมจะโทร.เรียกผู้ช่วยเลขาฯ ให้ไปจัดการ แต่ก็ช้ากว่าเธอไปหลายนาที เพราะจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

            ก๊อกๆ

            “เข้ามา” ภคภัทรมองหญิงสาวร่างเล็กที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมถ้วยกาแฟ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่เมื่อเช้าเธอเพิ่งถูกเขาตำหนิไปแท้ๆ ชายหนุ่มไม่เคยพบเคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ไม่สนโลกเท่านี้มาก่อน

            “พิงค์เอากาแฟถ้วยที่สองมาเสิร์ฟค่ะ” พลอยชมพูวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะมองไปที่จานแซนด์วิชของเธอที่ตอนนี้มันถูกย้ายไปอยู่ที่โต๊ะตรงโซฟารับแขกเสียแล้ว

            “ขอบใจ…”

            “นี่ก็จะเที่ยงแล้ว พิงค์ว่าคุณภัทรพักสักหน่อยดีไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

            “อืม อีกสักพัก” ภคภัทรตอบอย่างไม่สนใจนัก ก่อนจะหยิบถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม

            “หรือว่าอยากให้พิงค์สั่งอาหารมาให้ไหมคะ เดี๋ยวพิงค์จัดการให้” พลอยชมพูเสนอขึ้น เพราะดูท่าแล้วภคภัทรคงจะงานเยอะพอสมควร