บทที่ 4 พูดสิ่งที่อัดอั้น

ซุนอีเหยียนชั่งใจอยู่เล็กน้อยยามซุนกวางหวานั้นจริงจังเขามักจะใช้น้ำเสียงเข้มและหนักในเนื้อเสียงเช่นในตอนนี้ จะให้บอกความจริงในใจไปได้อย่างไรนางเองก็กลัวสามีอยู่ไม่น้อยถึงจะปากร้ายก็ตาม

"จะบอกพี่ได้หรือไม่"ซุนกวางหวานั้นหงุดหงิดตัวเองในตอนนี้ที่ทำอะไรไม่ได้มากขยับตัวมากก็ไม่ได้มันจะปวดร้าวไปทั่วร่างกาย แต่พอได้กินยาต้มก็รู้สึกว่าดีขึ้น แต่เพียงไม่นานเท่าไหร่ก็จะกลับมาเป็นเช่นเดิม

"พี่น้องเองก็…กลัว"

"น้องกลัวสิ่งใดกัน…พี่หรือ"หรือเพราะเมื่อกี้นี้เขาเผลอใช้น้ำเสียงเข้มใส่ซุนอีเหยียนนางเลยกลัวและไม่กล้าที่จะเอ่ยพูดสิ่งที่นางอัดอั้นอยู่ในใจ

"…"

"ขอโทษที่ใช้น้ำเสียงเช่นนั้นกับน้อง แต่พี่อยากให้น้องพูดหากน้องรู้สึกไม่ดีอะไรเพราะน้องไม่ใช่คนอื่นคนไกลน้องเป็นภรรยาของพี่เป็นท่านแม่ของซุนจือหลินกับซุนเพ่ยหนิง"

"ท่านพี่เราแต่งงานกันมาหลายปีแล้วลูกโตกันหมดแล้วเพ่ยหนิงก็แต่งงานออกไปแล้ว จือหลินก็กำลังจะแต่งงานออกไปใช้ชีวิตครอบครัว แต่ที่ผ่านมาน้องไม่รู้ว่าท่านพี่คิดกับน้องเช่นไร เราสองคนไม่มีลูกด้วยกันด้วยซ้ำท่านพี่เองก็ยังไม่ได้ลืมนาง…ท่านแม่ของซุนจือหลินน่ะเจ้าคะ"

"เรื่องนี้เองหรือที่ทำให้น้องคิดน้อยใจพี่เช่นนี้"

"มีภรรยาบ้านไหนบ้างไม่คิดน้อยใจสามีนอนเพ้อถึงรักเก่าเช่นนี้ทั้งที่น้องเป็นภรรยาคนปัจจุบันนั่งอยู่ข้างกายท่านพี่อยู่แท้ๆ"ซุนอีเหยียนพูดไล่ยาวในประโยค แต่ซุนกวางหวากับนอนหัวเราะนางอีกแล้วต้องเป็นคนเช่นไรกันเนี่ยถึงได้หัวเราะในเรื่องที่อัดอั้นของนางที่เป็นภรรยาได้

"มีบ้านซุนอย่างไรเล่า ฮ่า ๆ"

"ท่านพี่!!"

"โอ๊ะ!"

"ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือกับพี่เช่นเลย พี่หยอกเย้าน้องเล่นเท่านั้นเอง"

"ถ้ายังหัวเราะน้องอีกน้องจะทุบท่านพี่อีก"

"ภรรยาใครช่างโหดร้ายเหลือเกิน แต่ถึงอย่างไรพี่ก็รัก…ซุนอีเหยียนของพี่"

ซุนอีเหยียนใบหน้าเกิดสีแดงก่ำคล้ายผลของเฉ่าเหมาย(สตรอว์เบอร์รี่)ยามโดนน้ำฝนแรกตกใส่ที่แก้มรอยยิ้มฉีกกว้างเห็นฟันเรียงขาวสะอาดสวย จนนางนั้นหุบยิ้มไม่ได้ "น้องสวยต่างหากท่านพี่ถึงรักน้อง"

"ความสวยน้องนั้นมี แต่พี่รักน้องที่อย่างอื่นมากกว่าความสวยจิตใจน้องต่างหากที่มัดหัวใจของพี่ ขอโทษที่เพ้อถึงจ่างลี่นางเป็นรักแรกของพี่ พี่ไม่อยากให้น้องคิดว่าพี่ไม่รักน้อง ซุนอีเหยียนน้องคือภรรยาของพี่อดีตเป็นสิ่งที่ลบออกไปไม่ได้ และอีกสิ่งที่พี่อยากจะบอกคือพี่ไม่ได้อยากลืมเรื่องราวดี ๆ ที่ผ่านมากับจ่างลี่เพราะจ่างลี่นางไม่ได้ทำอะไรผิด

และพี่ก็อยู่กับปัจจุบันอยู่กับน้องกับลูก พี่ไม่อยากให้น้องคิดมากถึงอดีตของพี่ ส่วนเรื่องลูกของเราพี่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้องอยากที่จะมีลูกกับพี่ พี่เลยไม่กล้าที่จะทำลูกกับน้อง"ทุกครั้งที่มีอะไรกันซุนกวางหวานั้นจะนำออกมาปล่อยข้างนอกตลอดหรือไม่ก็ซุนอีเหยียนนางนั้นจะกินยาแทน

"น้องคิดว่าท่านพี่ไม่อยากมีลูกกับน้องเห็นทุกครั้งที่มีอะไรกันท่านพี่ปล่อยด้านนอกตลอด มีน้อยครั้งที่เผลอแต่น้องก็ไปกินยาแทนเพราะคิดว่าท่านพี่ไม่ต้องการที่จะมีลูกเพิ่มแล้ว"

ซุนกวางหวานั้นอยากที่จะมีลูกกับซุนอีเหยียนเพราะตระกูลซุนทายาทมีแต่สตรี แต่เขานั้นฝังใจไม่อยากให้ซุนอีเหยียนเจ็บยามที่นางคลอดบุตร เพราะรู้ว่าช่วงเวลานั้นเจ็บป่วยมากเพียงใด

"อีเหยียนพี่ขอโทษหากทำให้น้องคิดน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้ แต่พี่ไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นพี่เองก็อยากที่จะมีลูกกับน้องแต่เพราะพี่รู้ยามที่สตรีนั้นคลอดลูกเจ็บมากเพียงใด"ในอดีตเขาควรที่จะมีน้องชายอีกคน แต่เพราะท่านแม่เสียเลือดมากเกินไปและน้องชายก็คลอดยากมากเกินไป…จนเกิดเรื่องที่ทุกคนไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นน้องชายของเขาจากไปอย่างสงบหลังจากนั้นท่านแม่ก็ร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรงตลอดมา

ท่านหมอชาวบ้านก็ให้สาเหตุไม่ได้เพราะไม่ใช่หมอจริง ๆ ที่เรียนในสำนักศึกษาในเมือง แต่เป็นคนที่มีความรู้พื้นฐานเท่านั้น

"คลอดลูกก็ต้องเจ็บอยู่แล้วเจ้าค่ะ"

"ขอโทษน้องด้วยแต่สภาพของพี่ในตอนนี้คงไม่สามารถที่จะมีลูกให้น้องแต่อีกแล้ว"

"ไม่เห็นจะเป็นไรเลยเจ้าค่ะ ไม่มีก็รอเลี้ยงหลานเอาเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียนนางยังเชื่อว่าสักวันสามีของนางจะหายดีหากที่บ้านมีเงินมากพอที่จะพาไปรักษาในเมืองที่มีท่านหมอเก่ง ๆ แต่ก็คงจะใช้เงินในจำนวนมากซึ่งตอนนี้เงินที่บ้านไม่ได้มีมากขนาดนั้น ทำได้เพียงหาซื้อยาต้มสมุนไพรให้ต้มกินเท่านั้น

"พี่เป็นภาระให้น้องกับลูกที่ต้องมาดูแลพี่เช่นนี้"

"ท่านพี่อย่าพูดเช่นนี้อีก หากซุนจือหลินนางได้ยินนางจะเสียใจเอานะเจ้าคะ นางตั้งใจและเต็มใจที่จะดูแลท่านพี่น้องเองก็เช่นกันเจ้าค่ะ"ซุนอีเหยียนก็ลืมไปเลยว่านางให้ซุนจือหลินอยู่ในห้อง เพราะต้องพูดคุยกับบ้านมู่จนลืมซุนจือหลินไปเลย

"จริงสิท่านพี่น้องต้องไปหาซุนจือหลินก่อนเจ้าค่ะ น้องให้นางอยู่ในห้องเพราะต้องพูดคุยกับบ้านมู่พี่มู่ต๋ากับมู่ฉวนนำผลไม้มาเยี่ยมท่านพี่ด้วยเจ้าค่ะ"

"มู่ต๋าหรือพี่ไม่ได้เจอมู่ต๋ามานานแล้วเพราะว่าป่วยไม่รู้เจ้านั่นจะเป็นเช่นไรบ้าง"

"สบายดีเจ้าค่ะ"

"อืม น้องไปหาจือหลินเถอะเดี๋ยวลูกจะคอยนาน"เอ่ยถึงสหายรักอย่างมู่ต๋าก็เห็นใจ ไม่รู้ว่าเหตุใดมู่น่าหลิงถึงมีนิสัยที่เปลี่ยนไปเช่นนี้จนมู่ต๋าถึงกับเอ่ยระบายออกมา เพราะอุปนิสัยของมู่ต๋าไม่ใช่คนที่จะเอ่ยพูดนิทราใครหรืออยากรู้เรื่องของคนอื่น แต่ที่เอ่ยระบายเรื่องของมู่น่าหลิงน่าจะสุด ๆ แล้วในตอนนั้นที่สหายเอ่ยระบายให้ฟังเขาเองก็เป็นผู้รับฟังที่ดีไม่ได้นำเรื่องที่สหายระบายไปพูดหรือบอกใคร

"เจ้าค่ะเดี๋ยวน้องจะปอกผลไม้มาให้ท่านพี่กินด้วยเจ้าค่ะ"

ห้องนอนซุนจือหลิน

ซุนจือหลินนางนั่งรอท่านแม่เล็กของนางนานแล้ว แต่ท่านแม่ยังไม่เข้ามาตามนางเสียทีจะออกไปก็กลัวว่าจะรบกวนผู้ใหญ่หากท่านแม่เล็กยังคุยไม่เสร็จ

"ฟ่อ ฟ่อ"

"ฟ่อ ฟ่อ"

"ฟ่อ!"

"อ้าย! ท่านแม่เล็กช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ"

"ซุนจือหลินเป็นอะไรเปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้"ซุนอีเหยียนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมานางไม่อาจที่จะรอช้าได้

"ปัง ปัง โครม!"

ซุนอีเหยียนตัดสินใจพังประตูเข้าไปเพราะไม่รู้ว่าภายในห้องเกิดอะไรขึ้น หากเป็นเรื่องร้ายแรงจะได้ช่วยเหลือได้ทันที

"ฟ่อ ฟ่อ"งูดำตัวใหญ่เลื้อยผ่านหน้าของซุนอีเหยียนไปจนทำให้นางนั้นนิ่งค้าง เพราะเกิดมานางไม่เคยเห็นงูตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

"จือหลิน!!"

"ท่านแม่เล็ก…ข้าเจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะ"ซุนจือหลินนางชี้ไปยังที่โดนงูกัดให้ท่านแม่เล็กดูอาการในตอนนี้ของนางนั้นเจ็บปวดบริเวรที่โดนกัดและอาการหายใจติดขัด

"ฟังข้าเจ้าห้ามหลับเด็ดขาดข้าจะไปตามหมอมาเจ้าจะต้องหายซุนจือหลิน"ซุนอีเหยียนนางไม่รอช้าวิ่งร้องไห้ออกไปตามท่านหมอชาวบ้านในทันที

ชาวบ้านที่เห็นซุนอีเหยียนวิ่งร้องไห้ไปยังบ้านของท่านหมอชาวบ้านก็ตีความกันเองว่าซุนกวางหวานั้นสิ้นใจเสียแล้ว เพราะหากว่าไม่ใช่แล้วซุนอีเหยียนนางจะวิ่งร้องไห้ไปยังบ้านท่านหมอทำไมกัน