บทที่ 11

จักรวาลลากเฌอปรางค์ออกจากห้องแถลงข่าวอย่างรวดเร็ว คนถูกลากจำใจต้องก้าวเท้ายาวๆ เพื่อตามร่างสูงซึ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้งให้ทัน เนิ่นนานจนชายหนุ่มพาเธอมาหยุดอยู่ที่ลานจอดรถ จักรวาลเหลียวซ้ายแลขวา และเมื่อเห็นรถของตนจอดอยู่ห่างออกไป เขาก็ออกเดินอีกครั้ง ทั้งที่มือยังคงกำข้อมือเรียวเล็กของเฌอปรางค์ไว้แน่น

“ขึ้นรถ” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มออกคำสั่ง เมื่อเดินมาถึงรถของตน

“ทำไมฉันจะต้องทำตามที่คุณสั่ง”

“ถ้าคุณไม่ขึ้น ก็เชิญรอนักข่าวอยู่ตรงนี้นะ ผมไปล่ะ” พูดจบ จักรวาลก็เข้าไปนั่งประจำที่คนขับ แต่ก่อนที่จะออกรถ ชายหนุ่มก็เปิดกระจกรถด้านที่เฌอปรางค์ยืนหน้าง้ำอยู่ แล้วถามย้ำอีกครั้งว่า “ตกลงคุณจะอยู่รอนักข่าวตรงนี้จริงๆ ใช่มั้ย”

“แล้วพี่ริชชี่ล่ะ?” หญิงสาวนึกเป็นห่วงเพื่อนรุ่นพี่

“พี่ฤทธิ์น่ะระดับมืออาชีพแล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอก” จักรวาลมั่นใจว่าผู้จัดการส่วนตัวของเขาต้องเอาตัวรอดได้แน่นอน “ว่าไงคุณ จะไปมั้ย”

เฌอปรางค์ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจกระโดดเข้าไปนั่งในรถอย่างไม่มีทางเลือก และเป็นจังหวะเดียวกับที่นักข่าวกลุ่มใหญ่วิ่งตามมาถึงพอดี จักวาลจึงกระชากรถออกไปอย่างแรง เฌอปรางค์เอี้ยวตัวกลับไปมองกลุ่มนักข่าวที่กำลังวิ่งตามท้ายรถของซุปเปอร์สตาร์หนุ่มอย่างไม่ลดละ แล้วเปรยเบาๆ ว่า

“เล่นกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ”

“มากกว่านี้พวกเขาก็ทำได้ คุณคงไม่เคยเจอสินะ เพิ่งมาจากบ้านนอกนี่นา” จักรวาลว่า

“แต่ซุปเปอร์สตาร์อย่างคุณก็ต้องก้มหัวขอร้องให้คนบ้านนอกอย่างฉันช่วยไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวตอกกลับ

“คุณต่างหากที่เป็นคนคุกเข่าขอทำงานนี้เอง” จักรวาลค้านทันควัน

เฌอปรางค์รู้สึกเจ็บจนแทบกระอักเลือด เมื่อนึกถึงวินาทีที่เธอต้องคุกเข่าขอโทษเขา เพื่อแลกกับเงินค่าจ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการเงินมาช่วยส้มแป้น เธอจะไม่มีวันเอาตัวเองเฉียดเข้ามาใกล้ผู้ชายปากร้าย ใจดำ คนนี้เด็ดขาด

“คืนนี้คงเริ่มมีข่าวเราสองคนออกอากาศตามรายการทีวีแล้วล่ะ คุณเตรียมตัวดังไว้ได้เลย” จักรวาลบอก

เฌอปรางค์ใจหายวาบ เมื่อคิดว่าข่าวนี้คงดังกระฉ่อนไปทั่วประเทศเพียงชั่วข้ามคืน จากนั้นชีวิตของเธอก็คงจะหาความสงบสุขไม่ได้อีกต่อไป เพราะยายเสาวรสจะต้องส่งคนมาตามตัวกลับเชียงใหม่ทันทีที่เห็นข่าวแน่นอน และเมื่อหญิงสาวนึกถึงภาพสุดท้ายที่บรรดาผู้สื่อข่าวร้องขอ เธอก็ฉุนขึ้นมาทันที  

“นี่คุณ! เมื่อกี้นี้คุณหอมแก้มฉันทำไม นั่นมันนอกเหนือข้อตกลงแล้วนะ คนฉวยโอกาส” เฌอปรางค์พูดพลางยกหลังขึ้นมือเช็ดแก้มข้างที่ถูกหอมอย่างแรง

“ผมไม่ได้หอม” จักรวาลตอบหน้าตาย

“แต่เมื่อกี้นี้คุณ...”

“ผมกลั้นหายใจ คุณสบายใจได้” ชายหนุ่มตอบอย่างเจ้าเล่ห์

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ”

“ถ้าผมจะหอมแก้มคุณจริงๆ แล้วมันจะผิดตรงไหน ผมจ่ายคุณตั้งห้าล้าน จะไม่ให้ผมได้อะไรเลยรึไง”

“ฉันรับจ้างเป็นแฟนคุณ ไม่ได้ขายตัวให้คุณ เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน เข้าใจมั้ย!”

               จักรวาลส่ายหน้ากับความคิดที่วิ่งล้ำหน้าไปไกลเกินจริงของเฌอปรางค์ เขาไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินเธอเลยสักนิด ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะสถานการณ์พาไปต่างหาก

ชยตร์กำรีโมทคอนโทรลไว้แน่น ขณะจ้องมองภาพ เคลื่อนไหวในจอสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ตรงหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธขึ้ง และเมื่อภาพข่าวนั้นดำเนินมาถึงวินาทีสุดท้าย ซึ่งเป็นวินาทีที่จักรวาลก้มหน้าลงหอมแก้มเฌอปรางค์ ตามเสียงรบเร้าของผู้สื่อข่าว ชยตร์ก็กดปุ่มปิดโทรทัศน์ แล้วปารีโมทคอนโทรลในมือ ไปกระแทกกับผนังซีเมนต์ จนวัตถุชิ้นเล็กนั้นแตกกระจาย

               ‘ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร! ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะเป็นแฟนแกจริงๆ อย่าคิดว่าแผนตื้นๆ ของแกจะหลอกคนอย่างฉันได้นะ’ ชยตร์เข่นเขี้ยวอยู่ในอก แล้วเดินงุ่นง่าน วนไปวนมาอยู่ภายในห้องชุดสุดหรูของตน ชายหนุ่มเดินรี่ไปหยิบเบียร์ที่แช่จนเย็นเฉียบ ออกมาจากตู้เย็นหนึ่งกระป๋อง แล้วกระชากห่วงบนฝาออกอย่างแรง จนฟองเบียร์สีขาวล้นทะลักออกมา ชยตร์ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง แล้วมือหนาก็บีบกระป๋องเปล่าใบนั้นจนบู้บี้ ก่อนที่จะปามันลงพื้นอย่างโกรธจัด

               ชยตร์คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทร. ออก เพียงครู่เดียวเขาก็กระแทกเสียงลงไปอย่างไม่เกรงใจคนปลายสายว่า “ผมให้พี่ไปจัดการไอ้จักร แล้วนี่มันอะไรกัน ไม่เห็นพี่ทำอะไรมันได้เลย เมื่อกี้ผมดูข่าว เห็นนักข่าวพากันชื่นชมมันกับยายมะปรางอะไรนั่นซะยกใหญ่”

               “ใจเย็นๆ สิคุณชยตร์” ปลายสายตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

               “จะให้ผมใจเย็นอยู่ได้ยังไง พรุ่งนี้ข่าวไอ้จักรกับแฟนมันก็คงจะเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ แล้วมันก็คงจะกลับมาผยองพองขน ทำตัวเป็นเจ้าชายแห่งวงการบันเทิงได้เหมือนเดิม” ชยตร์พูดพลางเดินไปหยิบเบียร์อีกกระป๋องมาเปิดดื่มอีก “ผมจ้างพี่แพงนะ ไม่ได้ใช้งานฟรีๆ ทำงานให้คุ้มกับเงินหน่อยได้มั้ย ฮึ !”  

               “อย่าใส่อารมณ์กับผมอย่างนี้ เพราะถ้าผมหมดความอดทนกับคุณขึ้นมาเมื่อไร คุณเองที่จะเป็นดาวร่วง ลงไปนอนคลุกฝุ่นก่อนไอ้จักรวาล”

               “เอ่อ...ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่อยากให้พี่ทำงานให้ได้ตามที่รับปากแค่นั้นเอง” ชยตร์เสียงอ่อยลง เพราะรู้ว่าวันชัยไม่ได้ขู่ แต่เขาสามารถทำอย่างที่พูดได้จริง

               “เรื่องไอ้จักร ยังไงผมก็กัดไม่ปล่อยแน่นอน เพราะผมกับมันยังมีบัญชีแค้นที่รอวันชำระอยู่”

               “พี่มีความแค้นอะไรกับมันเหรอ” ชยตร์สงสัย

               “คุณไม่จำเป็นต้องรู้ คุณรู้แค่ว่าผมจะทำงานให้คุ้มกับเงินเท่านั้นก็พอ” วันชัยกดตัดสัญญาณโทรศัพท์ทันทีที่กล่าวจบ

               นักข่าวทั่ววงการบันเทิงรู้ดีว่า วันชัยไม่ประสงค์ดีกับจักรวาล แต่ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน และที่สำคัญนักข่าววัยกลางคนผู้นี้ก็ไม่เคยเขียนข่าวถึงซุปเปอร์สตาร์หนุ่มในทางที่ดีเลยสักครั้ง มีแต่จะเขียนข่าวที่ฉุดให้จักรวาลตกต่ำลงเท่านั้น

จักรวาลขับรถมาจอดอยู่หน้าบ้านหลังงามของตน แล้วบีบแตรเสียงดังสนั่น เพียงครู่เดียวประตูอัลลอยด์บานใหญ่ตรงหน้าก็เปิดออกด้วยระบบอัตโนมัติ ประตูบานนั้นยังเปิดไม่เต็มความกว้างด้วยซ้ำ เจ้าของบ้านก็ขับรถแทรกเข้าไปอย่างเฉียดฉิว

               “ที่นี่ที่ไหน?” เฌอปรางค์เอ่ยถามอย่างงุนงง เดิมทีเธอนึกว่าเขาไปส่งเธอที่ร้านของส้มแป้นก่อน

               “บ้านผม” จักรวาลตอบหน้าตาเฉย

               “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?”

“ถ้าไม่ให้ผมกลับบ้าน แล้วจะให้ผมไปไหน จะให้พาคุณเข้าโรงแรมรึไง” จักรวาลแกล้งเฉไฉไปอย่างนั้นเอง ความจริงเขามัวแต่รีบหนีนักข่าวจนลืมว่าต้องไปส่งเฌอปรางค์ก่อน

               “ไอ้จักรยานบ้ากาม!” หญิงสาวตวาดเสียงดังลั่นรถ 

               “โอ๊ย เบาๆ สิ หูจะแตกแล้ว” จักรวาลยกมือลูบใบหูตัวเองป้อยๆ แล้วบ่นอุบอิบว่า “ผู้หญิงบ้านนอกอย่างคุณน่ะ ไม่ใช่สเปกผมเลย ต่อให้เมาหรือหน้ามืดยังไงก็ทำอะไรคุณไม่ลงหรอก สบายใจได้” 

               “ฉันก็ไม่ได้อยากให้คุณมาพิศวาสฉันสักหน่อย”

               “ก็ดี” จักรวาลพูดเสียงเรียบ

               “ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบผู้หญิงสาว สวย หุ่นดี แบบฉันหรอก”

               “นี่สวยแล้วเหรอ?” จักรวาลถามพลางมองสำรวจคนหลงตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เฌอปรางค์เชิดหน้าใส่ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มแบบมั่นใจในความสวยของตัวเองสุดๆ แล้วพูดต่อว่า “สเปกคุณน่ะต้อง หล่อ ล่ำ กล้ามเป็นมัดๆ ซิกซ์แพ็คแน่นๆ มันถึงจะเร้าใจ และทำให้คุณนึกพิศวาสขึ้นมาได้” หญิงสาวพูดออกไปเช่นนั้น เพราะเธอเองก็ไม่มั่นใจว่า จักรวาลมีรสนิยมแบบใดกันแน่ แม้ว่าเขาจะประกาศปาวๆ ว่าเป็นชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่การที่เขาไม่มีคนรักที่เป็นผู้หญิงเป็นตัวเป็นตน มิหนำซ้ำยังต้องลงทุนจ้างเธอมาแถลงข่าวตบตาคนทั้งประเทศด้วยเงินจำนวนมาก ก็ยิ่งทำให้ความมั่นใจในความเป็นชายของจักรวาลเป็นศูนย์ 

               ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มหันขวับไปกระชากสองไหล่ของเฌอปรางค์ ให้หันเข้าหาตัวเองด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว กว่าที่หญิงสาวจะรู้ตัว ใบหน้าของเธอก็อยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ

               “ผมบอกคุณไม่รู้กี่ร้อยครั้งแล้ว ว่าผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูด จะต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อ!”

               “ก็พฤติกรรมคุณมันฟ้อง” เฌอปรางค์พูดพร้อมกับพยายามแกะมือของจักรวาลออก แต่มือหนานั้นก็มีพละกำลังมากมายเกินกว่าที่มือบอบบางจะง้างออกได้

               “ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!” ชายหนุ่มกัดฟันพูด “ผมอยู่ของผมดีๆ พวกนักข่าวก็มาใส่สีตีข่าวกันไปเอง แล้วก็ยังมีคุณอีกคน ที่พยายามยัดเยียดให้ผมเป็นอย่างที่นักข่าวพวกนั้นพูดซะเหลือเกิน”

               “ฉันไม่ได้ยัดเยียดให้คุณเป็น แต่คุณเป็นของคุณอยู่แล้วต่างหาก”

               “ผมไม่ได้เป็น!” จักรวาลโต้กลับเสียงดัง พลางออกแรงบีบมากขึ้นไปอีก ชายหนุ่มพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านอย่างเต็มที่ เขาเพียรบอกตัวเองว่า เฌอปรางค์ก็เหมือนชาวบ้านทั่วไป ที่เสพข่าวของเขาผ่านสื่อต่างๆ ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะคล้อยตามข่าวนั้นไม่มากก็น้อย อย่างไรก็ตาม เขาก็ทนไม่ได้อยู่ดี ที่ถูกตะโกนใส่หน้าปาวๆ ว่าเป็นเกย์ ทั้งที่ไม่ได้เป็น

               “ในเมื่อคุณเป็น ก็ยอมรับมาเถอะว่าเป็น” นาทีนี้ความจริงเป็นเช่นไร เฌอปรางค์ไม่คิดจะสนใจ หญิงสาวต้องการแค่เพียงทำให้ชายหนุ่มผู้นี้เจ็บใจ มากเท่าๆ กับที่เขากำลังทำให้เธอเจ็บตัวอยู่เท่านั้น

               “ผมไม่ได้เป็น!” อารมณ์ที่กำลังจะสงบของจักราวาลปะทุขึ้นอีกครั้ง ด้วยคำพูดประโยคสั้นๆ ของเฌอปรางค์ ชายหนุ่มกระชากตัวหญิงสาวปากกล้าเข้ามาปะทะกับอกกว้างของตนอย่างแรง แล้วก้มหน้าประทับริบฝีปากลงบนกลีบปากบางที่ตะโกนด่าเขาฉอดๆ อยู่เมื่อครู่

เฌอปรางค์ตกตะลึง เบิกตาโพลงท่ามกลางแสงสลัวภายในรถยนต์ที่แสนคับแคบ หญิงสาวพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแกร่งของจักรวาล แต่ก็ไร้ผล เพราะยิ่งดิ้น วงแขนนั้นยิ่งกอดกระชับแน่นขึ้น เนิ่นนานกว่าจักรวาลจะยอมถอนริมฝีปากออก 

เมื่อตั้งสติได้ เฌอปรางค์ก็ตวัดฝ่ามือไปตบหน้าจักรวาลอย่างแรง วินาทีที่ฝ่ามือเรียวกระทบกับใบหน้า เป็นวินาทีที่สติของจักรวาลกลับคืนมา ชายหนุ่มใจหายวาบ กับสิ่งที่ได้กระทำลงไป แต่มันก็สายเกินกว่าจะแก้ไข

               “คนทุเรศ คนเฮงซวย คนฉวยโอกาส คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!” หญิงสาวตะโกนด่า พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลนองสองแก้ม

               “เมื่อกี้นี้มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ ว่าผมเป็นผู้ชายรึเปล่า หรือว่าคุณอยากจะพิสูจน์อีกสักครั้ง” จักรวาลยั่ว

“คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!” เฌอปรางค์ตบหน้าคนปากดีอีกครั้ง และครั้งนี้ก็แรงกว่าเดิมมาก จากนั้นหญิงสาวก็พรวดพราดลงจากรถ แล้ววิ่งออกไปยังประตูหน้าบ้าน 

               จักรวาลมองตามร่างบอบบางที่วิ่งฝ่าความมืดออกไปด้วยความรู้สึกผิด สองครั้งแล้ว ที่เขาทำให้เฌอปรางค์ต้องเสียน้ำตา ทว่าเขาก็ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องลงเอยแบบนี้