บทที่ 28

“ฉันมีสามีแล้วนะ จะพูดอะไรก็กรุณาให้เกียรติกันบ้าง”

“ผมไม่สน” ชยตร์พูดพลางกระชับวงแขนที่โอบอยู่รอบเอวเฌอปรางค์ให้แน่นขึ้น

“ปล่อยฉัน” เฌอปรางค์ออกคำสั่งอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ดวงตากลมโตที่มีแววตระหนกอยู่เต็มเปี่ยม ก็เหลือบมองไปยังจักรวาล ซึ่งยังคงยืนคุยกับผู้จัดละครอยู่ที่เดิม โดยมีปิ่นปัทม์ยืนประกบไม่ห่าง ส่วนเรืองฤทธิ์ที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่ง ก็ดูเหมือนจะกำลังเมาท์กับเพื่อนๆ อย่างออกรส จนลืมทุกคนไปหมดสิ้น

‘พาฉันมา แล้วก็ไม่มีใครสนใจฉันเลย คอยดูนะ กลับบ้านไปจะเล่นงานให้หนักเลย...ไอ้จักรยานไม่มีกระดิ่งเอ๊ย!’ หญิงสาวคาดโทษไว้ในใจ

“ปล่อยหนูมะปราง” น้ำเสียงกดต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้น

“คุณลุงดนัย” เฌอปรางค์เรียกชื่อเจ้าของเสียงอย่างคาดไม่ถึง ว่าจะได้พบเขาที่นี่อีกครั้ง และไม่คิดว่าเขาจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ทั้งที่เธอเคยเสียมารยาทกับเขาในคืนวันวิวาห์

“มีเรื่องอะไรกัน” ผู้อาวุโสเอ่ยถามทั้งๆ ที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนหมดแล้ว ทว่าไม่อยากผลีผลามเข้ามายุ่ง แต่เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ยังไม่ยุติลงง่ายๆ มิหนำซ้ำชยตร์ยังล่วงเกินเฌอปรางค์มากขึ้นทุกขณะ ดังนั้นทัศดนัยจึงจำเป็นต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

“คุณมะปรางเธอจะหกล้มน่ะครับ ผมเลยเข้ามาช่วย” ชยตร์แก้ตัว

“แต่ตอนนี้หนูมะปรางก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่ คุณควรจะปล่อยเธอได้แล้ว” ทัศดนัยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่นัยน์ตากลับขึงขังเอาเรื่อง

ชยตร์ยอมปล่อยมือจากเฌอปรางค์ ด้วยความเกรงใจนักแสดงอาวุโส ผู้ที่ทุกคนในวงการบันเทิงล้วนให้การเคารพนับถือ อันเนื่องมาจากความเป็นผู้ใหญ่ใจดี มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือทุกคน โดยไม่แบ่งแยก ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงด้วยกัน หรือแม้แต่ทีมงานตำแหน่งเล็กๆ ที่เขาร่วมงานงานด้วยก็ล้วนเคยได้รับความช่วยเหลือจากเขาทั้งสิ้น

จักรวาลหันมาเห็นผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของตน ยืนอยู่ระหว่างกลางผู้ชายสองวัย และทันใดนั้นเอง คำพูดที่เรืองฤทธิ์เคยบอกว่า ชยตร์จะทำร้ายเฌอปรางค์ก็ดังก้องขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง จนซุปเปอร์สตาร์หนุ่มไม่มีสมาธิที่จะคุยงาน เขาละสายตาจากเฌอปรางค์ แล้วหันกลับไปกล่าวตัดบทกับคู่สนทนา แล้วเดินออกจากกลุ่มไป ทั้งๆ ที่การเจรจางานยังค้างคาอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ส่วนปิ่นปัทม์นั้นอยากตามไปใจแทบขาด แต่ก็เสียดายงานใหญ่ในส่วนของของตัวเอง ที่กำลังจะตกลงกันได้ จึงต้องยอมตัดใจปล่อยจักรวาลไปก่อน

“มะปราง ไหนว่าจะไปหาพี่ฤทธิ์ยังไงล่ะ” จักรวาลเดินเข้าไปโอบไหล่หญิงสาว เพื่อแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“ก็กำลังจะไปอยู่นี่ไง” หญิงสาวตอบเบาๆ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นใจที่เห็นหน้าจักรวาล

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ลุงไปก่อนนะหนูมะปราง” ทัศดนัยเห็นว่าจักรวาลมารับช่วงดูแลหญิงสาวต่อจากเขาแล้ว จึงกล่าวขอตัว

“ขอบคุณคุณลุงดนัยมากนะคะ” เฌอปรางค์ยกมือไหว้ขอบคุณทัศดนัย และเหลือบตามองชยตร์อย่างไม่ไว้วางใจ

“เรื่องเล็กน้อยน่ะ คราหน้าก็ระวังตัวหน่อยนะ” ทัศดนัยบอกกับเฌอปรางค์อย่างอ่อนโยน แล้วหันไปมองหน้าจักรวาลด้วยแววตาเคร่งขรึม ก่อนจะพูดกับเขา คล้ายเป็นการฝากฝังอยู่ในทีว่า “ดูแลมะปรางให้ดีหน่อยนะ”

“ลุงไม่ต้องบอก ผมก็ดูแลภรรยาของผมอย่างดีอยู่แล้ว” จักรวาลตอบอย่างอวดดี เพราะไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่ง

“แน่ใจเหรอ ว่าดูแลดีแล้ว” ทัศดนัยยกยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินหายไปในกลุ่มแขกเหรื่อที่เดินขวักไขว่อยู่ภายในงาน

“ผมก็คงต้องขอตัวเหมือนกันนะครับคุณมะปราง คุณเป็นผู้หญิงที่คุยด้วยแล้วทำให้ผมมีความสุขมาก เอาไว้วันหลัง ผมจะหาเวลามาคุยด้วยใหม่นะครับ” ชยตร์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ แล้วเดินผิวปากจากไปอย่างครึ้มใจ โดยไม่ลืมที่จะยักคิ้วกวนโทสะให้จักรวาลหนึ่งครั้งก่อนจากไปอีกด้วย

จักรวาลมองตามหลังคู่อริด้วยสายตาอาฆาตแค้นสุดๆ ถ้าเฌอปรางค์ไม่รั้งเขาเอาไว้ เขาคงวิ่งตามไปชกปากศัตรูหมายเลขหนึ่งให้ล้มคว่ำไปแล้ว

“คุยกับมันสนุกมากนักใช่มั้ย!” ชายหนุ่มหันกลับมาขึ้นเสียงใส่เฌอปรางค์ จนแขกคนอื่นๆ ซึ่งเดินอยู่บริเวณใกล้เคียงต่างก็หันมามองเป็นตาเดียวกัน

“ไม่ได้คุยอะไรสักหน่อย”

“ผมได้ยินเต็มสองหู เมื่อกี้ไอ้ชยตร์มันบอกว่าคุยกับคุณแล้วมีความสุขมาก ทำยังไงล่ะ มันถึงได้มีความสุขขนาดนั้น!” คราวนี้ชายหนุ่มลดระดับเสียง ด้วยความระมัดระวังมากขึ้นกว่าเดิม 

“อย่ามาใส่อารมณ์กับฉันนะ”

“สนุกมากนักใช่มั้ยที่เที่ยวไปหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายคนนู้นที คนนี้ที ทั้งหนุ่ม ทั้งแก่ จะทำอะไรก็นึกถึงหน้าผมหน่อยสิ อย่าลืมนะว่าตอนนี้คุณเป็นเมียผม”

“นี่คุณไม่คิดจะถามฉันสักคำก่อนเหรอ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วค่อยด่าฉัน” เฌอปรางค์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบาหวิว แล้วปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจไหลรินออกมา โดยไม่คิดที่จะเก็บกลั้นเอาไว้อีกต่อไป

เพียงแค่เห็นน้ำตาหยดเล็กๆ ของหญิงสาว ไฟโทสะกองโตที่กำลังโหมกระพืออยู่ในใจของจักรวาลก็ดับมอดลงจนแทบไม่เหลือแม้เถ้าถ่าน ฉับพลันความรู้สึกผิดก็พุ่งเข้าโจมตีหัวใจของชายหนุ่มจากทุกทิศทุกทาง

“ผมขอโทษ” น้ำเสียงแห่งความสำนึกผิด หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยของจักรวาล แต่มันคงเป็นเสียงที่เฌอปรางค์ไม่มีทางจะได้ยิน เพราะตอนนี้เธอกำลังเดินห่างเขาไปทุกที จนเกือบจะพ้นกรอบประตูห้องจัดงานไปแล้ว

จักรวาลออกตามหาเฌอปรางค์ทั่วบริเวณโรงแรม เขาไล่หาตั้งแต่ ชั้นซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง ไล่เรื่อยลงมายังล็อบบี้ ห้องอาหาร ค้นหาทุกซอกทุกมุม จนแทบจะเรียกได้ว่าพลิกโรงแรมหาเลยก็ว่าได้ ทว่าไม่พบแม้เงาของหญิงสาว ชายหนุ่มร้อนใจมาก ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงตัดสินใจโทร. หาเรืองฤทธิ์ ที่แยกย้ายกันค้นหาเฌอปรางค์เมื่อสิบห้านาทีก่อน

“พี่ฤทธิ์เจอมะปรางมั้ยครับ” ชายหนุ่มยิงคำถามทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย

“ยังไม่เจอ” เรืองฤทธิ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดไม่แพ้กัน เพราะทราบสาเหตุที่ทำให้เฌอปรางค์หายไป จากปากของซุปเปอร์สตาร์หนุ่มอารมณ์ร้อนหมดแล้ว

“พี่ช่วยโทร. ตามมะปรางให้หน่อยสิครับ ผมไม่มีเบอร์”

“ว่าไงนะ! จักรไม่มีเบอร์มะปราง เป็นสามีประสาอะไร” เรืองฤทธิ์อดที่จะต่อว่าไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นแค่สามีในนาม แต่จักรวาลก็ควรจะใส่ใจเฌอปรางค์ให้มากกว่านี้

“ก็เราเจอกันที่บ้านทุกวันอยู่แล้วนี่ครับ ผมก็เลยไม่รู้ว่าจะขอเบอร์เธอไว้ทำไม”

“แล้วไม่คิดว่าจะมีเหตุฉุกเฉินแบบวันนี้บ้างหรือไง” เรืองฤทธิ์เสียงแข็งด้วยอาการประชด

“อย่าเพิ่งต่อว่าอะไรผมตอนนี้ได้มั้ย ช่วยโทร. หามะปรางก่อนเถอะ ผมเป็น...” จักรวาลรีบกลืนคำว่า ‘เป็นห่วง’ กลับลงคอไปอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะกลัวว่าผู้จัดการส่วนตัวจะล่วงรู้ความรู้สึก แต่เป็นเพราะเขาตกใจกับความรู้สึกของตัวเองมากกว่า เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นห่วงเฌอปรางค์มากขนาดนี้ และยิ่งภาพสุดท้ายที่ติดตาเขาอยู่ก็คือ ภาพที่หญิงสาวมีน้ำตานองหน้า นั่นก็ยิ่งทำให้เขาร้อนรนจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว

“โทร. ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะกระเป๋าถือของมะปรางอยู่กับพี่ ทั้งมือถือ ทั้งกระเป๋าสตางค์ อยู่กับพี่หมด ยายมะปรางไปไหนไม่ได้หรอก คงแอบไปนั่งร้องไห้อยู่ที่ไหนสักที่แหละ”

“แต่เราก็ตามหาจนทั่วแล้วนะครับ ทำไมไม่เจอล่ะ”

“เดี๋ยวพี่จะขึ้นไปดูที่ห้องจัดงานข้างบนอีกรอบ เผื่อว่ามะปรางจะกลับขึ้นไปหาพวกเราที่นั่น ส่วนจักรก็ตามหาข้างล่างให้ทั่วอีกครั้งก็แล้วกัน ถ้าใครเจอก่อนก็โทร. บอกกันนะ” เรืองฤทธิ์สั่งการอย่างเฉียบขาด

“ครับ” จักรวาลรับคำเสียงอ่อยพลางสอดส่ายสายตามองหาเฌอปรางค์ไปรอบตัว

“ถ้าเจอกันแล้ว ก็พูดจากันดีๆ ล่ะ งานนี้จักรเป็นคนผิดรู้มั้ย เป็นห่วงเขาแทนที่จะบอกดี กลับไปด่าเขาซะนี่ ก็สมควรแล้วที่มะปรางจะงอน” เรืองฤทธิ์ต่อว่าเชิงสั่งสอน แม้ว่าซุปเปอร์สตาร์หนุ่มจะไม่ยอมรับออกมาตรงๆ ว่าเป็นห่วงหญิงสาวที่หายตัวไปมากเพียงใด แต่การที่ทำงานร่วมกันมานานหลายปี ทำให้เรืองฤทธิ์เข้าใจความรู้สึกของจักรวาลได้ดี เพราะหากเขาไม่เป็นห่วงเฌอปรางค์ ป่านนี้ก็คงจะกลับไปนอนรอที่บ้านอย่างสบายใจแล้ว คงไม่วิ่งพล่านอย่างที่เป็นอยู่ขณะนี้

เฌอปรางค์นั่งอยู่บนม้านั่งยาว ซึ่งหันหน้าเข้าหาผืนแม่น้ำเจ้าพระยาอันกว้างใหญ่ ที่ทอดตัวยาวขนาบแนวด้านหลังของโรงแรม ใบหน้าที่นองด้วยน้ำตาของหญิงสาว แหงนขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรี ที่ขณะนี้มีเพียงพระจันทร์เสี้ยวประดับอยู่อย่างเดียวดาย เฌอปรางค์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อหวังขับไล่หยาดน้ำแห่งความน้อยใจ ให้หมดไปจากดวงตาเสียที แต่ยิ่งห้าม น้ำตาเจ้ากรรมกลับยิ่งไหลออกมาไม่ขาดสาย จนเจ้าตัวต้องยกสองมือขึ้นปาดมันออกจากสองแก้ม

“คนนิสัยไม่ดี คนบ้า คนอันธพาล คนไม่มีเหตุผล” เฌอปรางค์พร่ำบ่นอยู่คนเดียวท่ามกลางแสงสลัวในสวนสวยของโรงแรม 

“ความหึงไม่มีเหตุผลหรอก” น้ำเสียงทุ้ม คุ้นหูของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะก้าวเข้าไปนั่งลงบนปลายอีกด้านหนึ่ง ของม้านั่งยาวตัวเดียวกันกับที่เฌอปรางค์นั่งอยู่

“คุณลุงดนัย”

“ตรงนี้มันเปลี่ยว ลุงเห็นหนูเดินมาคนเดียว นึกเป็นห่วงก็เลยตามมา” ทัศดนัยคลายความสงสัยให้คนที่หันมามองหน้าเขา ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างจักรวาลและเฌอปรางค์ทุกอย่าง

“ผู้ชายเวลาหึงก็เป็นแบบนี้แหละ”

“คุณลุงเข้าใจผิดแล้วค่ะ คุณจักรเขาไม่มีทางหึงมะปรางหรอก” เฌอปรางค์ปฏิเสธ

“เรื่องแบบนี้ ผู้ชายด้วยกันเขามองกันออก” ทัศดนัยมั่นใจว่าดูไม่ผิด  

เฌอปรางค์ได้แต่รับฟังเงียบๆ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าความสัมพันธ์ของเธอกับซุปเปอร์สตาร์หนุ่มนั้น มีเบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างไร ไม่มีทางเป็นไปได้ที่เขาจะหึงเธอ อย่างที่นักแสดงอาวุโสท่านนี้เข้าใจ

ทัศดนัยเห็นหญิงสาวนิ่งเงียบ จึงพูดต่อไปว่า “นายจักรเขาออกจะเป็นคนใจร้อนวู่วามอยู่สักหน่อย แต่ลึกๆ แล้วเขาเป็นคนจิตใจดี มีน้ำใจกับคนรอบข้าง ลุงทำงานกับเขามาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ลุงรู้ดี”

“คุณลุงเข้าข้างเขา” เฌอปรางค์ทำเสียงขึ้นจมูกแบบเด็กหญิงแสนงอน

ทัศดนัยยิ้มให้กับกิริยาน่าเอ็นดูของหญิงสาวอายุคราวลูกนิดหนึ่ง ก่อนจะบอกว่า “ลุงอยู่ข้างหนูมะปรางต่างหาก ลุงอยากเห็นหนูมีความสุขนะ การใช้ชีวิตคู่จะว่ายากมันก็ยาก แต่มันก็ง่ายนิดเดียว หากเรารู้จักเลือกมุมที่จะมอง อย่างตอนนี้ ถ้าหนูลองมองว่าการที่นายจักรอารมณ์เสียใส่หนู เป็นเพราะเขาหึงหนูล่ะก็ ลุงเชื่อว่าหนูจะยิ้มได้ แทนที่จะมานั่งร้องไห้อยู่อย่างนี้”

หญิงสาวฝืนยิ้มให้ผู้สูงวัย พลางคิดในใจว่า แม้ชีวิตคู่ของเธอจะเป็นชีวิตคู่แบบจอมปลอม แต่มันก็คงจะต้องอาศัยการประคับประคอง ไม่ต่างจากสามีภรรยาคู่อื่นๆ 

“นายจักรเดินมาโน่นแล้ว ลุงรีบไปก่อนดีกว่า ก่อนที่เขาจะหึงขึ้นมาอีกรอบ” ทัศดนัยบุ้ยใบ้ไปยังทิศทางที่จักรวาลกำลังเดินใกล้เข้ามา “คุยกันดีๆ นะ” ผู้อาวุโสกล่าวทิ้งท้ายแล้วรีบปลีกตัวไป