บทที่ 27

จักรวาลสวมชุดสูทอย่างเป็นทางการเข้าคู่กับเฌอปรางค์ที่สวมชุดราตรีไหล่เฉียง ความยาวของชุดด้านหน้าเสมอหัวเข่า แล้วไล่ระดับยาวไปทางด้านหลังจนถึงข้อเท้า ทั้งคู่เดินควงแขนกันเข้าไปในงาน Secret Night ซึ่งเป็นงานฉลองครบรอบ 30 ปี ของนิตยสารอิ๊ปส์ iips !!! โดยงานนี้จักรวาลได้รับเกียรติให้มาร่วมงานในฐานะแขกพิเศษ เนื่องจากเขาเป็นนายแบบขึ้นปกฉบับครบรอบอายุของนิตยสารฉบับดังกล่าว ซึ่งมีนายแบบร่วมคือชยตร์ ผู้ที่เขาไม่อยากพบหน้า แต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพบกันในคืนนี้

“ฉันไม่ชอบงานที่มีคนเยอะๆ แบบนี้เลย คุณจะบังคับให้ฉันมาด้วยทำไมก็ไม่รู้” เฌอปรางค์บ่นกระปอดกระแปด พลางกวาดตามองไปรอบตัว ซึ่งก็พบว่ามีทั้งนักร้อง นักแสดง นายแบบ นางแบบ ผู้มีชื่อเสียงในวงสังคม ทั้งที่เธอรู้จักและไม่รู้จัก ยืนกระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ มากหน้าหลายตา

“ถ้าพี่ฤทธิ์ไม่สั่ง ผมก็ไม่พาคุณมาด้วยให้ยุ่งยากหรอก” จักรวาลบอกพลางชำเลืองมองเรืองฤทธิ์ที่เดินตามหลังมาติดๆ แล้วหันกลับมาพูดกับหญิงสาวที่เกาะแขนเขาอยู่ว่า “ไหนๆ ก็มาแล้วอย่าบ่นมากนักเลยน่า แล้วก็อย่าก่อเรื่องรู้มั้ย”

“ฉันว่าคุณบอกตัวเองดีกว่า เห็นไปงานไหนก็มีเรื่องทุกงานไม่ใช่เหรอ” เฌอปรางค์ย่นจมูกคนตัวสูงที่เดินเคียงกันด้วยความรู้สึกหมั่นไส้เล็กน้อย

เรืองฤทธิ์สาวเท้าตามขึ้นมาประกบอยู่ด้านข้างเฌอปรางค์ แล้วกระซิบบอกว่า “ที่พี่ให้มะปรางมาด้วยก็เพราะ พี่อยากให้เธอสองคนมีข่าวออกงานคู่กันบ้าง จะได้ดูเหมือนคู่สามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันหน่อย อีกอย่าง คนจะได้ลืมข่าวเก่าๆ ของจักรด้วย”

เฌอปรางค์กำลังจะอ้าปากเถียงตามนิสัย แต่เมื่อเห็นนักข่าวกลุ่มใหญ่กรูกันเข้ามา กลีบปากบางที่ถูกเคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีหวาน ก็เปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มอย่างรู้งาน ในขณะเดียวกัน แขนเรียวเล็กที่เกาะแขนแข็งแกร่งของจักรวาลเอาไว้หลวมๆ ในตอนแรก ก็เปลี่ยนเป็นกอดกระชับมากขึ้น คล้ายจะแสดงให้สื่อมวลชนทั้งหลายเห็นว่า ความรักของทั้งคู่นั้นแนบแน่น และหวานชื่นมากเพียงใด

“เล่นละครเก่งเหมือนกันนี่” จักรวาลกระซิบเบาๆ กับผู้ที่กำลังสวมบทภรรยาสาวของเขาได้อย่างแนบเนียน

“คนเราก็ต้องรู้จักปรับตัวกันบ้างสิ” หญิงสาวกระซิบตอบ แล้วหันไปโปรยยิ้มใส่กล้องหลายสิบตัวที่เล็งมาทางเธอและสามีกำมะลอ

หลังจากที่ตอบคำถามและยืนให้นักข่าวถ่ายรูปจนเป็นที่พอใจแล้ว จักรวาลก็พาเฌอปรางค์เข้าไปภายห้องจัดงาน ส่วนเรืองฤทธิ์ขอตัวไปทักทายเพื่อนฝูงที่โบกมือเรียกตลอดทาง ตามประสาผู้มีมนุษย์สัมพันธ์ดี

               “คุณเบื่อแล้วเหรอ” จักรวาลเอ่ยถาม เมื่อเห็นเฌอปรางค์ยืนกรอกตาไปทางโน้นที ทางนี้ทีอย่างไม่มีจุดหมาย

               “ฉันไม่ชินกับงานแบบนี้น่ะ” หญิงสาวตอบเซ็งๆ 

               “ดื่มอะไรหน่อยมั้ย เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างเอาใจใส่เป็นพิเศษ เพราะคิดว่าถ้าเธอได้ดื่มเครื่องดื่มเย็นๆ สักแก้ว อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นได้บ้าง

               เฌอปรางค์ส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าจักรวาลอย่างเอาจริงเอาจัง ราวกับต้องการจับผิดอะไรบางอย่าง จนคนถูกจ้องร้อนตัว

               “จ้องอะไร ยายตัวแสบ”

               “ก็จ้องดูให้แน่ใจ ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ใช่นายจักรยานเบรกแตกขี้โมโห จอมเอาแต่ใจตัวเองตัวจริงหรือเปล่า” หญิงสาวกล่าวพลางใช้สองมือเรียวเล็กจับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของชายหนุ่มผู้ต้องสงสัยบิดซ้าย บิดขวา เพื่อที่เธอจะได้มองให้ถนัดตา ว่านี่คือตัวจริงหรือตัวปลอมกันแน่

               จักรวาลหัวเราะในลำคอนิดหนึ่ง ก่อนจะยกมือหนาขึ้นรวบมือเล็กมากุมไว้ทั้งสองข้าง แล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า “ถ้าไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นใคร คุณนี่ท่าทางจะเพี้ยน”

               “คุณนั่นแหละที่เพี้ยน” หญิงสาวสวนกลับทันควัน

               “เพี้ยนยังไง?”

               “ก็วันนี้คุณใจดีผิดปกติ ไม่ดุ ไม่อารมณ์เสียเหมือนทุกวัน”

               “ก็วันนี้คุณทำตัวน่ารักกว่าทุกวัน” จักรวาลกล่าวพลางก้มมองใบหน้าสวยหวาน ที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ อย่างลงตัว ด้วยแววตาเป็นประกายระยับกว่าทุกครั้ง เขาไม่ได้ชอบที่เธอแต่งหน้า แต่งตัวสวยกว่าทุกวัน แต่เขาชอบที่วันนี้เธอว่าง่าย ไม่เถียง ไม่ต่อต้าน ไม่สร้างเรื่องให้เขาต้องปวดหัวต่างหาก

            ‘สายตาของคุณจักรเวลาที่มองแกน่ะ มันเหมือน...เหมือนสายตาผู้ชายเวลามองผู้หญิงที่ตัวเองชอบน่ะสิ’

            “ไม่จริง!” เฌอปรางค์ปฏิเสธคำพูดของส้มแป้น ที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นในโสตประสาท ทว่าจักรวาลกลับเข้าใจผิด คิดว่าหญิงสาวปฏิเสธที่เขาชมว่าเธอน่ารัก

               “เพี้ยนหรือเปล่า ชมว่าน่ารักก็ไม่ชอบ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

               เฌอปรางค์ยิ้มแหยๆ รับสภาพแต่โดยดี เธอยอมถูกกล่าวหาว่า ‘เพี้ยน’ ดีกว่าให้เขารู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

               “จักรขา...” เสียงเล็กแหลมของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่ร่างระหงซึ่งอยู่ในชุดราตรีสีทองอร้าอร่าม เว้าหน้าเว้าหลัง จนแทบปิดอะไรต่อมิอะไรไม่มิดจะปรากฏตัวขึ้น 

               “สวัสดีครับปิ่น เห็นว่าไปปักหลักถ่ายละครที่เกาหลีเป็นเดือนไม่ใช่เหรอ ทำไมมางานนี้ได้ล่ะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยทักปิ่นปัทม์ นางเอกสาวคู่ขวัญที่มีข่าวทั้งร้ายและดีคู่กันอยู่บ่อยครั้งอย่างสนิทสนม

               “ปิ่นได้ข่าวว่าจักรแต่งงานสายฟ้าแล่บ เลยรีบบินกลับมาดูให้เห็นกับตาตัวเองว่าเป็นเรื่องจริง หรือเป็นแค่ข่าวโคมลอย” นางเอกสาวแสร้งพูดทีเล่นทีจริง แล้วหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน แต่มันคงเป็นความสนุกสนานของเธอเพียงฝ่ายเดียว เพราะขณะนี้คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน กำลังยืนปั้นหน้าไม่ถูกด้วยกันทั้งคู่

               “ข่าวของผมนี่ลอยไปไกลจังเลยนะครับ” จักรวาลยิ้มเฝื่อนๆ 

               “จักรนี่ร้ายมากเลยนะคะ ทั้งๆ ที่เราคบกันมาตั้งนาน แต่ปิ่นกลับไม่ระแคะระคายเลยว่าคุณแอบซุกแฟนเอาไว้” ปิ่นปัทม์จงใจเน้นคำว่า ‘คบกัน’ เป็นพิเศษ เพื่อแสดงให้เฌอปรางค์เห็นว่าเธอและซุปเปอร์สตาร์หนุ่มผู้นี้เคยสนิทชิดเชื้อกันมาก่อน

               เฌอปรางค์นึกหมั่นไส้พฤติกรรมของปิ่นปัทม์ จึงเอ่ยแนะนำตัวเองว่า “ฉันชื่อเฌอปรางค์ เป็นภรรยาอย่างเป็นทางการของคุณจักร และฉันขอยืนยันว่า ข่าวที่คุณได้ยินมาเป็นความจริงล้านเปอร์เซ็นต์ เราสองคนแต่งงานกันแล้วจริงๆ ไม่ใช่ข่าวโคมลอยอย่างที่คุณคิด” หญิงสาวขยับตัวเข้าไปเกาะแขนสามีกำมะลอของตัวเอง เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ จนนางเอกสาวหน้าม้านไปถนัดตา ทว่าก็ยังไม่ยอมแพ้

               “แต่เห็นมีข่าวลงหนังสือพิมพ์ให้เอิกเกริก ว่าในวันงานคุณยายของเจ้าสาวมาอาละวาดจนงานพังไม่เป็นท่า ปิ่นเลยคิดว่างานถูกยกเลิกไปแล้วน่ะค่ะ” ปิ่นปัทม์จีบปากจีบคอพูดกับจักรวาล โดยทำทีเป็นมองไม่เห็นเฌอปรางค์ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงเศษธุลีที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

               “เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้นเองครับ ตอนนี้คุณยายท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้ว” จักรวาลตอบเรียบๆ

               ปิ่นปัทม์ลอบเบะปากนิดหนึ่ง ก่อนที่จะเปลี่ยนประเด็นการสนทนามาเป็นเรื่องของตัวเอง “ปิ่นไปถ่ายละครที่เกาหลีเบื๊อเบื่อค่ะ เล่นละครกับนายภูมิ พระเอกใหม่ เทคแล้วเทคอีกอยู่นั่นแหละ ไม่เหมือนตอนเล่นกับจักรเลย เทคเดียวผ่านตลอด”

               “เด็กใหม่ก็เป็นอย่างนี้กันทุกคนแหละครับ ยังไงก็ถือว่าช่วยเป็นเจ้ดันให้ภูมิเขาเถอะนะปิ่น เขาจะได้ดัง”

               “แล้วจักรไม่กลัวว่าภูมิจะดังแซงหน้าเหรอคะ เห็นว่าทางช่องตั้งใจปั้นด้วยนะคะคนนี้” ปิ่นปัทม์แกล้งแซว แล้วทำเนียนเข้าไปเกาะแขนจักรวาล

               “ของแบบนี้มีเกิดก็ต้องมีดับครับ ผมไม่ซีเรียสหรอก” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มบอกอย่างเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ดี 

               เฌอปรางค์เริ่มทนไม่ไหวกับท่าทีของนางเอกเฉพาะในจอแต่เป็นนางร้ายนอกจอ ที่ดูเหมือนต้องการจะประกาศสงครามกับเธออยู่กลายๆ หากเป็นยามปกติ เฌอปรางค์ก็พร้อมจะโต้ตอบอย่างถึงใจ แต่วันนี้เธอเลือกที่จะไม่มีเรื่อง เพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้จักรวาล

               “เชิญคุณคุยกับ ‘เพื่อน’ ตามสบาย ฉันขอตัวไปหาพี่ริชชี่ดีกว่า ไม่อยากขัดคอ” เฌอปรางค์ตวัดสายตายใส่จักรวาลอย่างหมั่นไส้นิดหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป

“ผมไปด้วยสิ” จักรวาลทำท่าจะก้าวตามไป แต่ก็ถูกปิ่นปัทม์รั้งแขนเอาไว้เสียก่อน ประกอบกับมีผู้จัดละครรายใหญ่เดินเข้ามาทักทาย พร้อมทั้งเอ่ยชวนให้ชายหนุ่มไปแสดงละครเรื่องใหม่ด้วย ดังนั้นเขาจึงจำใจต้องปล่อยให้เฌอปรางค์เดินพ้นสายตาไปก่อน

เฌอปรางค์เดินเตร็ดเตร่มองหาเรืองฤทธิ์อยู่ครู่ใหญ่และในที่สุดก็มองเห็นว่าเพื่อนรุ่นพี่ยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขาในมุมหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่เธอยืนอยู่ไม่ไกลนัก แต่จังหวะที่ร่างโปร่งกำลังจะก้าวไปหาบุคคลอันเป็นเป้าหมาย กลับมีร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาขวางทางเอาไว้เสียก่อน

“คุณ...” หญิงสาวจำได้แม่นว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่มีเรื่องทะเลาะกับจักรวาล ที่เธอเห็นในโทรทัศน์เมื่อหลายวันก่อน

“สวัสดีครับ ผมชยตร์ครับ” ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตัวเอง นัยน์ตากรุ้มกริ่ม

“ค่ะ ฉันจำได้”

               “นายจักรไปไหนซะล่ะครับ ทำไมถึงได้ปล่อยให้ภรรยาคนสวยมาเดินอยู่คนเดียวแบบนี้” ชยตร์พูดพลางมองไปรอบๆ ห้อง และเมื่อเห็นว่าจักรวาลยืนอยู่กับปิ่นปัทม์ เขาก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อไปว่า “ที่แท้นายจักรก็มัวแต่ไปเทคแคร์คู่รักเก่าอยู่นี่เอง ถ้าอย่างนั้นให้ผมคุยเป็นเพื่อนนะครับ...คุณมะปรางจะได้ไม่เหงา”

ท้ายประโยคนั้นส่อความนัยน์อะไรบางอย่าง ที่ทำให้คนฟังได้ยินแล้วอยากจะเดินหนีไปให้เร็วที่สุด “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันกำลังจะไปหาพี่ริชชี่” 

               เฌอปรางค์อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้กับความโชคร้ายของตัวเอง เธอเพิ่งเดินหนีนางเอกเฉพาะในจอปิ่นปัทม์มาไม่ทันไร ก็ต้องมาผจญกับความร้ายกาจของดาราหนุ่มผู้นี้ซ้ำอีกระรอก หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ 

               “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมยินดี” ชยตร์ยังคงดื้อดึง

               “คงไม่รบกวนหรอกค่ะ ขอตัวนะคะ” พูดจบ เฌอปรางค์ก็หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป แต่ด้วยความรีบร้อน จึงทำให้สะดุดพรม จนเกือบหกล้ม

ชยตร์ฉวยโอกาสปราดเข้าไปประคองร่างบางเอาไว้ “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามนุ่มนวล พลางจ้องมองใบหน้าสวยหวานของหญิงสาว ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว  

               “ปล่อยฉัน ฉันไม่เป็นไร” เฌอปรางค์พูดพลางแกะมือหนาที่กระชับแน่นอยู่รอบเอวของตัวเองออก เพราะรู้สึกว่าการสัมผัสนั้น เป็นการสัมผัสที่จงใจฉวยโอกาสมากกว่าจะเป็นการช่วยเหลือ ทว่าชยตร์กลับไม่ยอมปล่อย

               “ให้ผมดูให้แน่ใจก่อนนะครับ ว่าคุณไม่เป็นอะไรจริงๆ ผมถึงจะวางใจ” ชยตร์พูดพลางมองสำรวจเนื้อตัวของหญิงสาว ด้วยสายตาแทะโลม

               “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” เฌอปรางค์หมดความอดทนที่จะรักษามารยาทกับคนไม่มีมารยาท  

               “ผมก็แค่อยากดูให้แน่ใจ ว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ เท่านั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไรสักนิด” ไม่ว่าหญิงสาวจะออกคำสั่ง จะดิ้นรน จะออกแรงแกะมือของชยตร์ออกอย่างไร ก็ไม่สำเร็จ

               “คุณทำแบบนี้ทำไม คุณต้องการอะไรกันแน่” เฌอปรางค์เอ่ยถามเสียงกระด้าง เพราะมั่นใจว่าชยตร์คงมีเจตนาไม่บริสุทธิ์

               “ผมต้องการคุณ!” ชยตร์ตอบตรงๆ ในเมื่อเธอกล้าถาม เขาก็กล้าตอบ

เฌอปรางค์ตัวชาวาบ เมื่อได้รับคำตอบที่ไม่คาดว่าจะได้ยิน หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรจากผู้ชายคนนี้อย่างรุนแรง และเธอก็ไม่สงสัยใจอีกแล้ว ว่าเหตุใดจักรวาลจึงมีเรื่องกับชยตร์ทุกครั้งที่พบหน้ากัน