บทที่ 31

จักรวาลกลับถึงบ้านในเวลาเกือบเที่ยงคืน โดยมี สมหมาย แม่บ้านวัยกลางคนวิ่งออกมาเปิดประตูให้ พร้อมทั้งรายงานว่าเฌอปรางค์ที่ตามหลังจักรวาลออกจากบ้านไป ตั้งแต่ช่วงเย็นยังไม่กลับบ้าน

“มาบอกอะไรเอาป่านนี้!” ชายหนุ่มตกใจ จนเผลออารมณ์เสียใส่แม่บ้าน แต่เมื่อรู้ตัวว่าเสียงแข็งเกินไป จึงปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ แล้วบอกให้แม่บ้านไปพักผ่อน ส่วนเรื่องเฌอปรางค์เขาจะจัดการเอง คนแรกที่จักรวาลโทร. หาคือเรืองฤทธิ์ เพราะผู้จัดการส่วนตัวของเขาคนนี้ สามารถช่วยเขาได้ทุกเรื่อง

“พี่ฤทธิ์ ยายมะปรางหายไปไหนไม่รู้ เห็นแม่บ้านบอกว่าออกไปตั้งแต่ตอนเย็น ป่านนี้ยังไม่กลับเลย” จักรวาลเล่ารัวเร็ว จนเรืองฤทธิ์จับความรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มร้อนใจมาก

“จักรโทร. ไปถามที่ร้านยายส้มแป้นรึยัง ยายมะปรางไปไหนไม่ได้หรอก นอกจากที่นั่น”

จักรวาลรีบวางสายจากเรืองฤทธิ์ แล้วโทร. หาภาคิน และคำตอบที่ได้รับก็ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ

“มะปรางออกจากร้านไปตั้งแต่สองทุ่มกว่าแล้ว”

“มายังไง” จักรวาลถามเสียงเครียด

“เรียกแท็กซี่มารับ ตอนแรกข้าว่าจะนั่งไปเป็นเพื่อน แต่มะปรางบอกว่ากลับเองได้” ภาคินเล่า

“ไอ้บ้าเอ๊ย เอ็งปล่อยให้มะปรางนั่งแท็กซี่กลับคนเดียวค่ำๆ มืดๆ ได้ยังไงวะ แล้วนี่หายไปไหนก็ไม่รู้” ความเป็นห่วงเฌอปรางค์ที่พวยพุ่งอยู่ในใจ ทำให้จักรวาลระเบิดอารมณ์ใส่เพื่อนแบบไม่ยั้ง

“เฮ้ย ยายมะปรางยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอวะ” ภาคินตกใจ

“เออสิวะ” จักรวาลเสียงดังใส่เพื่อนอีกระรอก

“ไอ้จักร นี่เอ็งดูแลน้องสาวข้ายังไง มะปรางหายไปตั้งแต่สองทุ่ม แต่เอ็งเพิ่งมาตามหาตอนเที่ยงคืน” คราวนี้ภาคินโวยวายกลับไปบ้าง

“ก็ข้าออกไปทำงาน แต่ก็สั่งไว้แล้วว่าไม่ให้ออกไปไหน” จักรวาลเสียงอ่อยลง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของเขา แต่เขาก็รู้สึกผิดที่ปล่อยเฌอปรางค์ไว้ที่บ้านคนเดียว จนเกิดเรื่อง และหากเกิดอันตรายอะไรขึ้นกับเฌอปรางค์ เขาก็คงไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย

“สั่งยายมะปราง ก็เหมือนสั่งขี้มูก ฝันไปเถอะว่าจะทำตาม” ภาคินรู้นิสัยน้องสาวตัวเองดี “เอ็งรออยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวข้าไปหา แล้วค่อยช่วยกันคิดว่าจะไปตามหาที่ไหน”

ภาคินและส้มแป้นมาถึงบ้านของจักรวาลภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง และอีกครู่หนึ่งเรืองฤทธิ์ก็ตามมาสมทบ ทุกคนนั่งล้อมวงสีหน้าเคร่งเครียด อยู่ภายในห้องรับแขก

“มีใครโทร. หามะปรางรึยัง” เรืองฤทธิ์ถามขึ้น

“มะปรางลืมโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทานข้าว” จักรวาลวางโทรศัพท์มือถือของเฌอปรางค์ลงกลางโต๊ะรับแขก เพื่อเป็นหลักฐานให้ทุกคนดูชัดๆ

ภาคินหงุดหงิด งุ่นง่าน ทั้งเป็นห่วงเฌอปรางค์ ทั้งโมโหจักรวาลที่ดูแลน้องสาวเขาไม่ดี จนหวิดจะทะเลาะกับจักรวาลหลายหน แต่โชคดีที่ส้มแป้นคอยห้ามไว้ ไม่เช่นนั้นสองหนุ่มคงได้ฟัดกันบ้านแตก ก่อนที่จะหาเฌอปรางค์พบ

“ผมจะออกไปตามหามะปราง” จักรวาลลุกพรวดพราด แล้ววิ่งออกจากบ้าน ตรงไปยังรถยนต์ของเขาที่จอดอยู่หน้าบ้าน แม้ไม่รู้ว่าจะไปตามหาเฌอปรางค์ที่ไหน แต่ก็ยังดีกว่าให้เขานั่งรออยู่ที่บ้าน โดยไม่ทำอะไรเลย

จักรวาลขับรถวนไปตามเส้นทางที่คิดว่าเฌอปรางค์จะต้องผ่าน แต่ก็ไม่พบวี่แววของหญิงสาว ในขณะเดียวกันเรืองฤทธิ์ก็โทรศัพท์ประสานขอความช่วยเหลือจากสถานีวิทยุ จ.ส. 100 ให้ช่วยประกาศตามหาอีกแรง

“ไปไหนนะยายตัวแสบเอ๊ย” จักรวาลบ่นพลางสอดส่ายสายตาไปยังสองข้างทาง

‘เกิดเหตุรถแท็กซี่ปล้นชิงทรัพย์ผู้โดยสารสาว และทำร้ายเหยื่อจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุเกิดในย่าน...’

ทุกคนในรถเงียบกริบ เมื่อได้ยินการรายงานข่าวจาก จ.ส. 100 ส้มแป้นกับภาคินที่นั่งคู่กันในตอนหลัง หันหน้าเข้าหากันแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา เพราะแค่มองตาก็เข้าใจความรู้สึกอีกฝ่ายแล้ว ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“มะปราง!” เพียงแค่คิดว่าผู้หญิงที่เป็นข่าวอาจเป็นเฌอปรางค์ แค่นี้จักรวาลก็ขับรถต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาหักพวงมาลัย นำรถเข้าจอดที่ข้างทาง แล้วกระแทกฝ่ามือเข้ากับพวงมาลัยรถอย่างแรงหลายครั้งติดกัน เพื่อระบายความร้อนรุ่มในใจ

“จักรใจเย็นๆ ก่อนสิ จากรูปพรรณสัณฐานที่ข่าวบอก ฟังยังไงก็ไม่ใช่มะปรางนะ” เรืองฤทธิ์ปลอบอย่างมีสติมากกว่า

“แล้วถ้าใช่ล่ะพี่ฤทธิ์” ชายหนุ่มหันไปถามเรืองฤทธิ์ ดวงตาที่เคยแข็งกร้าว ยามนี้เต้นระริกอย่างหวาดหวั่น ไร้ความมั่นใจแบบที่เคยมีโดยสิ้นเชิง

“ส้มว่าเราพยายามคิดในแง่ดีไว้ก่อนดีกว่าค่ะ” ส้มแป้นซึ่งปกติจะเป็นคนที่จิตตกง่ายกว่าใคร ส่งเสียงให้กำลังใจมาจากทางด้านหลัง

“ยายมะปรางมันหัวแข็งจะตาย ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก เอ็งอย่าเพิ่งคิดไปในทางร้ายเลย” ภาคินเอื้อมมือข้ามเบาะไปตบบ่าจักรวาลเบาๆ

จากประสบการณ์ที่ภาคินอยู่กับเฌอปรางค์มาตลอดช่วงอายุของหญิงสาว เขามั่นใจว่าน้องสาวของเขาจะต้องเอาตัวรอดได้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพียงใดก็ตาม

“นี่เอ็งไม่ห่วงน้องเอ็งบ้างหรือไงวะไอ้เกลือ”

“ห่วงสิวะ แต่ถ้าห่วงจนไร้สติแบบเอ็งแล้วเราจะหามะปรางเจอได้ยังไง” ภาคินสวนกลับ ด้วยระดับเสียงที่ดังพอกัน

“พี่เกลือใจเย็นๆ สิคะ นี่ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกันนะ” ส้มแป้นสะกิดเตือนชายหนุ่มข้างกาย

“พี่ว่าเรากลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อนดีกว่านะ” เรืองฤทธิ์เสนอ ตอนแรกจักรวาลไม่ยอม แต่เมื่อไม่รู้ไปหาเฌอปรางค์ที่ไหนต่อ จึงยอมจำนน

รถของจักรวาลแล่นเข้าไปจอดเทียบอยู่หน้าบ้าน โดยที่ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์ด้วยซ้ำ รถแท็กซี่สีชมพูคันหนึ่งก็แล่นตามเข้ามาจอดต่อท้ายรถของเขา จากนั้นร่างบอบบางของหญิงสาวที่ทุกคนพากันออกตามหาจนค่อนคืน ก็ก้าวลงจากแท็กซี่คันนั้น

“มะปราง!” จักรวาลร้องเรียกชื่อหญิงสาว ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปจับไหล่เล็กๆ ของเธอเขย่าอย่างแรง จนร่างนั้นสั่นคลอนไปมา “หายไปไหนมายายตัวแสบ”

“ฉัน...เอ่อ...” เฌอปรางค์อึกอัก พูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นท่าทีขึงขังของจักรวาล อีกทั้งฝ่ามือหนาที่บีบอยู่ที่ต้นแขนของเธอ ก็แน่นหนาเสียจนรู้สึกเจ็บนิดๆ อีกด้วย แต่จู่ๆ แรงบีบนั้นก็คลายออก แล้วร่างบอบบางของเธอจะถูกรั้งเข้าสู่อ้อมอกของชายหนุ่มตรงหน้า และถูกตรึงอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน  

“คราวหลังอย่าหายไปแบบนี้อีกนะ รู้มั้ยว่าผมเป็นห่วงคุณแค่ไหน” คำพูดแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของจักรวาล แต่มันก็ดังพอ ที่จะทำให้หญิงสาวในอ้อมกอด และอีกสามชีวิตที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินไปพร้อมๆ กัน

“นี่คุณ ปล่อยฉันได้แล้ว” เฌอปรางค์ดันร่างตัวเองออกห่าง แล้วทำท่าจะวิ่งหนีเข้าบ้าน เนื่องจากจักรวาลทำให้เธอเขินจนไม่กล้าอยู่สู้หน้าใครๆ แต่ตัวต้นเหตุกลับรั้งตัวเธอเอาไว้

“อย่าเพิ่งไป บอกมาก่อนว่าหายไปไหนมา ทำให้คนอื่นเป็นห่วงจนวุ่นวายไปหมด แล้วยังจะคิดหนีอีกเหรอ”

“เอาไว้คุยวันหลังได้มั้ย วันนี้ฉันง่วงแล้ว” เฌอปรางค์แกะมือของจักรวาลออก แล้ววิ่งแจ้นเข้าบ้านแบบไม่เหลียวหลัง

เมื่อร่างบอบบางวิ่งหายลับไปแล้ว จักรวาลจึงบอกให้สมาชิกที่เหลือให้กลับไปพักผ่อน ส่วนยายตัวแสบเขาจะจัดการเอง จากนั้นจักรวาลก็วิ่งหายเข้าไปในบ้านอีกคน

ภาคิน ส้มแป้น เรืองฤทธิ์ หันหน้าเข้าหากัน ทุกคนกำลังคิดเหมือนกัน ว่าจักรวาลต้องมีใจให้เฌอปรางค์แน่นอน

“เธอสองคนคิดเหมือนที่พี่คิดมั้ย” เรืองฤทธิ์ถาม

“คิดค่ะ” ส้มแป้นพยักหน้าหงึกหงัก

“ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมคงปล่อยมะปรางไว้ที่นี่ไม่ได้แล้ว ผมจะพาน้องผมกลับบ้าน นี่ขนาดต่อหน้าผมมันยังกล้ากอด ขืนปล่อยยายมะปรางเอาไว้กับมัน คงจะไม่ปลอดภัย” ภาคินเกิดหวงน้องสาวขึ้นมากะทันหัน จนคิดจะเข้าไปเอาตัวเฌอปรางค์กลับบ้านซะเดี๋ยวนี้ แต่ถูกเรืองฤทธิ์ห้ามไว้

“คุณเกลือไว้ใจจักรเถอะค่ะ คุณคิดว่าคนที่เป็นห่วงน้องสาวคุณมากกว่าพวกเราทุกคน จะทำร้ายน้องคุณได้เหรอคะ”

ภาคินหันหน้ากลับไปมองตัวบ้านอย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง และในทีสุดเขาก็ยอมปล่อยให้เฌอปรางค์อยู่ที่นี่ต่อไป

เฌอปรางค์นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องนอนของตัวเอง โดยมีฝ่ามือทั้งสองข้าง วางประทับไว้ตรงตำแหน่งของหัวใจ ซึ่งขณะนี้จังหวะการเต้นอยู่ในอัตราที่เร็วกว่าปกติหลายเท่าตัว หญิงสาวพยายามบอกตัวเอง ว่าการที่หัวใจเต้นเร็วเช่นนี้ เกิดจากการวิ่งขึ้นบ้านมาเมื่อครู่ แต่เมื่อคิดถึงตอนที่ถูกจักรวาลกอด หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ

               “บ้าน่า ไม่ใช่หรอก ร้อยไม่ใช่ พันไม่ใช่ ไม่ใช่ๆ” หญิงสาวสลัดศีรษะอย่างแรง จนเส้นผมยาวสลวยกวัดแกว่งไปมา

               ‘แล้วถ้าใช่ล่ะ?’ เสียงนั้นดังมาจากหญิงสาวอีกคนในกระจกเงา

               “ไม่ใช่ ฉันไม่มีทางคิดแบบนั้นหรอก”

               ‘เธอกำลังคิดอะไรอยู่งั้นเหรอ?’ หญิงสาวในกระจกเงาคนเดิมไล่ต้อน

               “ไม่รู้!” เฌอปรางค์ตะโกนเสียงดังลั่นห้อง ต่อสู้กับความคิดของตัวเอง แล้วรีบลุกออกจากโต๊ะเครื่องแป้ง ราวกับจะหนีเสียงหัวใจตัวเอง หญิงสาวเตรียมตัวจะไปอาบน้ำและเข้านอน แต่แล้วเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงใครบางคน ที่เป็นต้นเหตุให้จังหวะการเต้นของหัวใจของเธอผิดปกติ

               “มะปราง เปิดประตูหน่อย เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

               “มาทำไมตอนนี้เนี่ย” หญิงสาวบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตะโกนบอกคนที่อยู่หน้าห้องว่า “ฉันจะนอนแล้ว มีอะไรเอาไว้คุยพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”

               “ไม่ได้ เราต้องคุยกันคืนนี้ และเดี๋ยวนี้ เปิดประตู” จักรวาลตะโกนตอบ พร้อมกับทุบประตูเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใคร

               “ไม่เปิด ฉันจะนอนแล้ว” เฌอปรางค์ยังคงดื้อดึง

               “ถ้าคุณไม่เปิด ผมจะเคาะอยู่อย่างนี้ทั้งคืนเลย ดูสิว่าจะนอนหลับได้มั้ย” จักรวาลทำอย่างที่พูดจริงๆ เขาทุบประตูรัวและแรง ราวกับลั่นกลองรบ จนเจ้าของห้องต้องยอมแพ้

               “พอได้แล้ว! ทำไมถึงได้เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้เนี่ย” คนปากเก่งแกล้งทำเป็นเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความรู้สึกหวั่นไหวในหัวใจ