บทที่ 41

[ เริ่มเรื่องใหม่นะคะ "หัวใจรั้นรัก" ]

บทที่ 1

เมษิตา หญิงสาวรูปร่างได้สัดส่วนราวกับนางแบบวิ่งหน้าตาตื่นไปรอบบังกะโลหลังเล็กที่อยู่ติดชายหาด

“ลีอยู่ไหน ขอร้องอย่าทำอะไรบ้าๆ อีกนะ” หญิงสาววิ่งพลางตะโกนเรียกหาเพื่อนรักอย่างร้อนรน เมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่แล้วพบว่าเพื่อนรักหายตัวไป ความพยายามที่จะฆ่าตัวตายหลายต่อหลายครั้งของนันทลีทำให้เมษิตากลัวว่าเพื่อนรักจะทำอะไรโง่ๆ อย่างที่ผ่านมาอีก

นันทลีเป็นคนที่จริงจังกับความรักมาก แต่โชคร้ายที่เธอถูกความรักทำร้ายจนเจ็บเจียนตายครั้งแล้วครั้งเล่า ล่าสุดเธอผิดหวังอย่างรุนแรงจากผู้ชายที่คิดว่าจะเป็นรักครั้งสุดท้าย เธอเสียใจมากจนไม่อยากมีชีวิตอยู่จึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการกรีดข้อมือและกินยานอนหลับเกินขนาด แต่โชคดีที่เมษิตาช่วยนำตัวส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา

นันทลีรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นเมษิตาก็พาเธอมาพักที่รีสอร์ตริมทะเลแห่งนี้ โดยหวังจะใช้ความร่มรื่นของธรรมชาติเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของเพื่อนรัก แต่ตอนนี้เมษิตาแน่ใจแล้วว่า

ธรรมชาติไม่ช่วยอะไร!

เมษิตาวิ่งกระหืดกระหอบไปตามชายหาดที่ร้างผู้คน ผมยาวสลวยของเธอปลิวกระจายไปตามแรงลม ใบหน้ารีรูปไข่มีเหงื่อผุดซึมตามหน้าผากและไรผม แก้มเนียนใสแดงจัด แต่เธอก็ไม่ได้สนใจว่าสภาพของตัวเองตอนนี้จะดูไม่ดีขนาดไหน เธอยังคงวิ่งหน้าตั้งพลางตะโกนเรียกหาเพื่อนรักไปตลอดทาง  แต่แล้วภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้เมษิตาแทบหยุดหายใจ

‘เมื่อไหร่จะเลิกทำร้ายตัวเองสักทีนะลี!’

เมษิตาตะโกนด่าเพื่อนรักในใจ

‘เมว่ายน้ำไม่เป็น แล้วเมจะช่วยลีได้ยังไง โอ้ย! จะทำยังไงดี!’

เมษิตาครุ่นคิดอย่างกระวนกระวายใจ พลางกวาดสายตามองหาคนช่วยไปรอบชายหาด ทว่าไม่มีใครผ่านมาให้ขอความช่วยเหลือเลย

‘ทำไมคนแถวนี้ถึงได้ตื่นสายกันนักนะ’

หญิงสาวฮึดฮัดขัดใจ

‘เอาวะ! ตายเป็นตาย’ เมษิตาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้ววิ่งลงทะเลไปอย่างไม่คิดชีวิต

“คุณ...คุณ...คุณ”

“...”

“เม...เม...เม”

“...”

“เม...อย่านิ่งอย่างนี้สิ”

“ยังหายใจอยู่ ใจเย็นๆ นะครับ”

“เม อย่าตายนะเม ฟื้นสิ เม”

“ผมจัดการเองครับ”

“คุณจะทำอะไรคะ”

“การปฐมพยาบาลเบื้องต้นสำหรับคนจมน้ำก็ต้อง...” ชายหนุ่มทิ้งจังหวะให้นันทลีคิด แล้วเธอก็พูดต่อได้ทันที

“เมาท์ทูเมาท์”

“ใช่ครับ” เขาตอบรับแล้วรีบทำการกู้ชีพให้กับเมษิตาที่นอนแน่นิ่งอยู่บนผืนทรายอย่างคล่องแคล่ว ครู่หนึ่งเธอก็ได้สติ

“เมฟื้นแล้ว” นันทลีดีใจ

“ลีไม่เป็นไรใช่มั้ย” เมษิตาถามเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วงทันทีที่ลืมตา

“ลีไม่เป็นไร เมนั่นแหละ เป็นยังไงบ้าง ว่ายน้ำไม่เป็นแล้ววิ่งลงทะเลไปทำไม โชคดีที่คุณคนนี้มาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นเมคงกลายเป็นผีเฝ้าทะเลไปแล้ว”

เมษิตามองหน้าชายหนุ่มที่นั่งเช็ดหน้าอยู่ข้างๆ แล้วทำหน้างงๆ ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร แต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไรนัก เพราะมัวแต่เป็นห่วงเพื่อนรัก

หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าเหมือนจะล้ม แต่ก่อนที่ร่างบอบบางจะล้มฟาดลงบนผืนทราย ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กันก็รีบใช้วงแขนแข็งแกร่งของเขาช้อนรับร่างนั้นไว้

“ท่าทางคุณจะเดินไม่ไหว ให้ผมช่วยดีกว่า” เขาบอกอย่างมีน้ำใจในขณะที่วงแขนแข็งแกร่งยังกอดกระชับร่างบางไม่ยอมปล่อย

“ปล่อยฉัน!” เมษิตาตวาดเสียงดังพร้อมส่งสายตาไม่เป็นมิตรให้ชายหนุ่มทันทีที่ตั้งสติได้ “คิดจะแต๊ะอั๋งฉันเหรอ”

“คุณคนนี้เขาเป็นคนช่วยชีวิตเมไว้นะ” นันทลีเตือน

“ช่วยอะไร” เมษิตางง

“ช่วยพาเมขึ้นมาจากกลางทะเลไง เมจมน้ำ แล้วคุณคนนี้ก็ลงไปช่วย”

“แล้วผมก็ช่วยเมาท์ทูเมาท์ให้คุณด้วย” ชายหนุ่มทำปากจู๋คล้าย ‘จูบ’ อย่างตั้งใจกวนโมโหคู่กรณี ผู้หญิงอะไร หน้าตาดีแต่ไม่มีมารยาท เขาอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตลงไปช่วย แทนที่จะขอบคุณ แต่กลับมาพ่นไฟใส่ซะงั้น

“ใครใช้ให้คุณทำกับฉันแบบนี้” หญิงสาวตวาดเสียงดังลั่นหาด รู้ว่าเขามีบุญคุณที่ช่วยชีวิต แต่สีหน้าและท่าทีกวนประสาทของเขามันทำให้อดปรี๊ดไม่ได้จริงๆ ดังนั้น ‘คำขอบคุณ’ ที่คิดจะถูดจึงถูกกลืนกลับลงคอไปเสียเฉยๆ

“การปฐมยาบาลเบื้องต้นสำหรับคนจมน้ำถ้าไม่ให้เมาท์ทูเมาท์แล้วจะให้ทำยังไงครับคุณผู้หญิง ผมไม่ได้อยาก ‘จูบ’ คุณนักหรอกนะ”

“หยาบคาย” เมษิตาโกรธจัด

“ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาปแท้ๆ” ชายหนุ่มบ่นกับลมกับฟ้า

“กลับที่พักกันเถอะลี ขืนอยู่แถวนี้นานๆ เมอาจจะกลายเป็นฆาตกรฆ่าคนโดยเจตนาได้” เมษิตาส่งสายตาพิฆาตไปยังชายหนุ่มแปลกหน้าแล้วลากแขนเพื่อนรักกลับบ้านพักด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด

ชายผู้นั้นนึกขำกับท่าทีของเมษิตาจนเผลอยิ้มกับตัวเองขณะที่มองสองสาวเดินจากไป แล้วเขาก็อดที่จะตะโกนไล่หลังหญิงสาวเจ้าอารมณ์ไม่ได้ “นี่คุณ ไม่คิดจะขอบคุณผมสักคำเลยเหรอ ผมช่วยชีวิตคุณไว้นะ”

เมษิตาชะงักเท้านับ ‘หนึ่ง สอง สาม...ถึง... สิบ’ ในใจเพื่อระงับความโกรธแล้วก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับไปมองหน้าคนกวนประสาทอีกเลย

“นี่คุณ! คุณเป็นหนี้ชีวิตผม อย่าลืมนะ” ชายหนุ่มยิ่งนึกสนุกเมื่อเห็นอาการหึงแบบไร้เหตุผลของหญิงสาว

เมื่อสองสาวเดินลับตาไปแล้วชายแปลกหน้าผู้นั้นจึงมองหากล้องถ่ายภาพและอุปกรณ์ต่างๆ ที่โยนทิ้งไว้ก่อนที่จะกระโจนลงทะเลไปช่วยเมษิตา จังหวะที่ก้าวท้าวไปเก็บสัมภาระ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างพันอยู่ที่นิ้วเท้า เมื่อก้มดูก็พบว่ามันคือสร้อยคอพร้อมจี้เพชรเม็ดเล็ก เขาเก็บสร้อยเส้นนั้นขึ้นมามองอย่างพิจารณา

“ต้องเป็นของยัยมังกรพ่นไฟนั่นแน่ๆ ชายหนุ่มหันไปมองยังทิศที่สองสาวเดินจากไป ทว่าไม่เห็นแม้แต่เงาของทั้งคู่ “ผมจะเก็บไว้ให้ก่อน เจอกันคราวหน้าจะคืนให้”

เมษิตาออกมานั่งที่เก้าอี้ไม้ริมระเบียงบังกะโลหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว นันทลีตามออกมานั่งข้างๆ แล้ววางแก้วโกโก้ร้อนลงตรงหน้าเธอ

“ดื่มโกโก้ร้อนหน่อยนะ เดี๋ยวเป็นหวัด”

“เมไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก” หญิงสาวกล่าวพลางรับแก้วโกโก้จากเพื่อนมาถือไว้โดยใช้อุ้งมือทั้งสองโอบไว้รอบแก้วเพื่อซึมซับความอบอุ่น

“ถามจริง ว่ายน้ำก็ไม่เป็นแล้ววิ่งลงทะเลไปทำไม”

“ลงไปช่วยลีน่ะสิ” เมษิตาตอบรวดเร็ว

“ช่วยลีเหรอ” นันทลีทำหน้างง

“ก็ใช่น่ะสิ ลีรู้มั้ยว่าเมตกใจแค่ไหนที่เห็นลีกำลังเดินลงทะเลไปแบบนั้น” เมษิตาต่อว่าเพื่อนรัก

“เมคิดว่าลีจะฆ่าตัวตายใช่อีกใช่มั้ย” นันทลีถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ลีทำมากี่ครั้งแล้วล่ะ ลีทำให้เมหลอนไปหมดแล้ว”

“เมเข้าใจผิดแล้ว ถ้าลีเดินลงทะเลไปจริงๆ ลีก็ต้องเปียกสิ แต่นี่ลีไม่เปียกเลยเห็นมั้ย” นันทลีพยายามไล่เรียงเหตุการณ์ให้เพื่อนจอมวู่วามฟังอย่างใจเย็น

“แต่เมเห็นว่าเป็นลีจริงๆ นะ” เมษิตาเริ่มลดระดับเสียงลงตามระดับความมั่นใจที่เริ่มลดลงเช่นกัน

“ที่เมเห็นมันคือลูกบอลต่างหาก มองไกลๆ อาจจะดูเหมือนหัวคนที่กำลังจมน้ำได้ ตอนที่ผู้ชายคนนั้นลงไปช่วยเม เขาบอกว่าเห็นลูกบอลลูกนึงลอยอยู่ข้างเม เขายังบอกลีเลยว่าสงสัยเมจะตาฝาดมองเห็นลูกบอลเป็นหัวคน”

“จะลูกบอลหรืออะไรก็ช่าง แต่มันก็เป็นเพราะลีนั่นแหละ” สาวอารมณ์ร้อนทำเป็นกลบเกลื่อนความเป๋อของตัวเอง

“แต่ถึงยังไงลีก็ต้องขอบใจเมมากนะ ที่ยอมเสี่ยงชีวิตลงไปช่วยลี ทั้งๆ ที่เมเองก็ว่ายน้ำไม่เป็น” นันทลีซึ้งใจในความรักและความจริงใจของเมษิตาที่มีให้เธอมาโดยตลอด

“ก็ใครใช้ให้ลีเป็นเพื่อนรักของเมล่ะ” เมษิตาพูดโดยไม่สบตาเพื่อนพลางยกแก้วโกโก้ในมือขึ้นดื่ม

“แต่ก็โชคดีมากเลยนะที่ผู้ชายคนนั้นมาช่วยเมไว้ได้ทัน ไม่งั้นแย่แน่”

“อย่าพูดถึงผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้นให้เมได้ยินอีก วิธีอื่นมีตั้งเยอะทำไม่ใช้ ทำไมต้องใช้วิธีนั้นด้วย” เมษิตาพูดพลางใช้หลังมือเช็ดปากอย่างขยะแขยงร่องรอยความรู้สึกที่ถูกเมาท์ทูเมาท์ “ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ผู้ชายมันก็แย่เหมือนกันหมดนั่นแหละ” หญิงสาวกล่าวอย่างแค้นเคือง

“มีเหตุผลหน่อยสิเม มันคือการผายปอด เป็นการช่วยชีวิต เขาไม่ได้ฉวยโอกาส ไม่ได้ลวนลาม เชื่อสิ ตอนที่เขาผายปอดให้เม ลีก็นั่งอยู่ด้วยตลอด เขาตั้งใจช่วยเมจริงๆ นะ”

“ไม่รู้แหละ เมเกลียด ขยะแขยง ยี้ๆๆ ผู้ชายมันก็เฮงซวยเหมือนกันหมด”

“เมจะเอานิสัยแย่ๆ ของผู้ชายคนเดียวที่เมเคยเจอมาตัดสินผู้ชายทั้งโลกไม่ได้นะ ผู้ชายไม่ได้เป็นเหมือนพี่อรรถทุกคน”

“เพราะคิดแบบนี้ไง ถึงได้เจ็บแล้วเจ็บอีก ต้องเจ็บอีกกี่ครั้งลีถึงจะเข็ด”

“แล้วเมล่ะ ผิดหวังกับความรักแค่ครั้งเดียวก็ปิดตายหัวใจ จะไม่ยอมให้ใครเข้ามาอีกเลยเหรอ”

สองสาวจ้องตากันในความเงียบงัน ต่างฝ่ายต่างไม่มีคำตอบให้แก่กัน หรือแม้แต่ตอบตัวเองก็ยังตอบไม่ได้เลย