บทที่ 42

บทที่ 2

ชายหนุ่มที่เนื้อตัวเปียกปอนเดินสะพายกล้องมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านพักตากอากาศหรูริมทะเล สภาพบ้านบ่งบอกฐานะของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี ว่าต้องเข้าขั้นมหาเศรษฐีแน่นอน

“บ้านหลังใหญ่ ราคาเป็นสิบล้าน แต่มาอยู่แค่ปีละไม่กี่วัน มันคุ้มกับเงินที่เสียไปไหมเนี่ย” เขาพึมพำกับตัวเองแล้วเดินผ่านประตูใหญ่หน้าบ้านเข้าไปอย่างคุ้นเคย

ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องรับแขกแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาทั้งที่เสื้อผ้ายังเปียกอยู่ จากนั้นหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเปิดดูรูปที่ถ่ายไว้ ความจริงเช้านี้เขาตั้งใจจะไปถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด แต่ภาพที่ได้กลับเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งกระเซอะกระเซิงมาตามชายหาด เขาไม่รู้ว่าเธอกำลังตามหาอะไรอยู่ แต่สักพักเธอก็วิ่งลงทะเลไปอย่างไม่คิดชีวิต

ตอนที่เห็น เขาไม่คิดว่าจะมีเรื่องร้ายแรง จึงแอบกดชัตเตอร์บันทึกภาพของเธอไว้ เพราะเห็นว่าเธอรูปร่างดีและเมื่อเขาซูมเลนส์เข้าไปในระยะใกล้ก็ทำให้ได้เห็นใบหน้าของเธอชัดเจนขึ้น เขายอมรับกับตัวเองโดยไม่มีข้อกังขาเลยว่า...

เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก

เขาแอบกดชัตเตอร์ตามไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เธอวิ่งเลาะไปตามชายหาดจนเธอวิ่งลงทะเลไป จากนั้นเขาก็เห็นว่าเธอผลุบๆ โผล่ๆ เหมือนคนกำลังจมน้ำจึงตัดสินใจวิ่งลงไปช่วย

เขากดปุ่มที่ตัวกล้องเพื่อเลื่อนดูรูปไปเรื่อยๆ แต่แล้วก็สะดุดตากับรูปๆ หนึ่งซึ่งเห็นสร้อยคอของหญิงสาวอย่างชัดเจน ชายหนุ่มหยิบสร้อยเส้นที่เก็บได้จากชายหาดออกมาจากกระเป๋าเสื้อเพื่อเทียบกับสร้อยที่หญิงสาวในรูปสวมอยู่

“สร้อยเส้นนี้เป็นของยัยมังกรพ่นไฟจริงด้วย” ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของชายหนุ่มจับจ้องอยู่ที่สร้อยคอที่ถืออยู่ก็จริง ทว่าเขากลับเห็นเป็นใบหน้าหญิงสาวเจ้าของสร้อยขึ้นมาแทน

“คุณหนู” เสียงของหญิงสูงวัยที่คุ้นหูฉุดช่างภาพหนุ่มให้หลุดออกจากภวังค์

“ป้านวล มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ”

“คุณหนูของป้า ทำไมมอมแมมอย่างนี้ละคะ ไปตกน้ำตกท่าที่ไหนมา” ป้านวลมองสำรวจไปทั่วเนื้อตัวของผู้ชายตัวโตที่เธอเรียกติดปากมาตั้งแต่เขายังเด็กว่า ‘คุณหนู’

“เลิกเรียกผมว่าคุณหนูได้แล้ว หนูที่ไหนตัวโตขนาดนี้” เขาวางกล้องถ่ายรูปลงบนโต๊ะรับแขกแล้วเลื่อนมือไปโอบร่างขาวท้วมตรงหน้าอย่างแสนรัก

“ไม่เอาค่ะ คุณหนูตัวเปียก อย่ามากอดป้า เดี๋ยวป้าก็เปียกไปด้วยพอดี” คนถูกกอดพูดพลางแกะมือของคุณหนูที่เกี่ยวอยู่รอบเอวของตนออก

“ขอกอดให้หายคิดถึงหน่อยไม่ได้เหรอ” ชายหนุ่มอ้อนราวกับเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ พร้อมกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

“ไม่ต้องมาอ้อนเลยค่ะ คุณหนูยังไม่ได้บอกป้าเลยว่าไปตกน้ำตกท่าที่ไหนมา โตแล้วนะคะ ยังจะทำตัวซุกซนเป็นเด็กๆ อยู่อีก”

“ถามได้ว่าไปตกน้ำที่ไหนมา มาทะเลก็ต้องเล่นน้ำทะเลสิครับ” เขาไม่อยากเล่าว่าไปช่วยสาวน้อยตกน้ำมา เพราะกลัวจะถูกซักฟอกจนเปื่อย “ตกลงป้านวลมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่ามากับ...” ชายหนุ่มเอะใจ

“นวลมากับแม่” เสียงทรงอำนาจของคุณหญิงนลินีดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“คุณแม่” ชายหนุ่มหันขวับไปตามทิศทางของเสียง

“แค่เห็นหน้าแม่ ต้องตกใจขนาดนั้นเลยเหรออธิน” ผู้เป็นมารดาถามลูกชายเสียงสะบัด

“ไม่ได้ตกใจครับ แค่แปลกใจนิดหน่อยเพราะไม่คิดว่าจะเจอคุณแม่ที่นี่” อธินตอบหน้านิ่ง

“ยังไม่เลิกอีกเหรอไอ้เรื่องถ่ายรูปเนี่ย” คุณหญิงนลินีมองไปที่กล้องและอุปกรณ์ถ่ายภาพที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

“คุณแม่...”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” คุณหญิงนลินีตัดบท

“ธินจำสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ได้มั้ย”

“สัญญา...” อธินทวนคำ

“ธินขอเวลาแม่สามปีทำสตูดิโอถ่ายภาพ ครบสามปีแล้วธินจะกลับไปช่วยงานที่บริษัทของเรา” มารดาทบทวนสัญญาให้ลูกชายฟังอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“แต่ที่บริษัทก็มีพี่ธันว์กับยัยธารช่วยอยู่แล้วนี่ครับ”

“แปลว่าธินจะผิดสัญญากับแม่” คุณหญิงนลินีจ้องหน้าลูกชายคนกลางตาดุ

“ผมไม่ลืมสัญญาหรอกครับ เพียงแต่ผมไม่คิดว่าสามปีมันจะเร็วขนาดนี้ ตกลงครับ ในเมื่อผมสัญญากับคุณแม่ไว้แล้ว ผมก็ต้องรักษาคำพูด แต่ผมขอเวลาเคลียร์งานที่ยังค้างอยู่ให้เสร็จก่อนนะครับ ผมไม่อยากทิ้งไว้ให้เป็นภาระของไอ้ปราบ” อธินอ้างชื่อเพื่อนรักผู้เป็นหุ้นส่วนผู้ร่วมก่อตั้งสตูดิโออัลตร้ามาเป็นข้อต่อรองกับมารดา

“แม่ให้เวลาธินเคลียร์งานสามเดือน”

“คุณแม่ครับ...” อธินตั้งท่าจะต่อรอง

“ไม่ต้องต่อรอง แม่ให้เวลาธินมามากแล้ว” คุณหญิงนลินีปิดโอกาสต่อรองของบุตรชายอย่างเด็ดขาด

“ครับ คุณแม่” ชายหนุ่มตอบรับอย่างยอมจำนน

เมื่อเห็นแม่ลูกตกลงกันได้ในระดับหนึ่ง ป้านวลจึงรีบเข้าไปขัดตาทัพช่วยคุณหนูของเธอก่อนที่เรื่องราวจะรุนแรงไปมากกว่านี้เพราะรู้นิสัยเจ้านายทั้งสองเป็นอย่างดีว่าต่างฝ่ายต่างแข็งทั้งคู่

คุณหญิงนลินีมักจะเด็ดขาดกับลูกทั้งสามคนอย่างนี้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นธันวาเกษมบุตรชายคนโตหรือธารวารินทร์บุตรสาวคนเล็ก ทุกคนล้วนต้องทำตามคำบัญชาของคุณหญิงนลินีทั้งสิ้น

ส่วนอธินเป็นคนดื้อเงียบ ถึงแม้จะไม่ค่อยโต้เถียงแต่ก็ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งของมารดาง่ายๆ หากเป็นเรื่องที่เขาไม่เห็นด้วย เขาก็มักจะหาวิธีขัดคำสั่งแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นได้เสมอ

“คุณหนูไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ แล้วค่อยลงมาทานอาหารเช้ากับคุณหญิง” ป้านวลบอกคุณหนูตัวโตของเธอพลางใช้สองมืออันอวบอิ่มรุนหลังชายหนุ่มให้รีบขึ้นไปชั้นบน

“พรุ่งนี้ไปงานเปิดตัวโรงแรมซันสวีตของคุณสมบัติกับแม่ด้วยนะ” คุณหญิงสั่งลูกชายเสียงเรียบ

อธินชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดแล้วหันกลับมาถามอย่างข้องใจ “ผมจำเป็นต้องไปด้วยเหรอครับ”

“นี่คือคำสั่ง” ผู้เป็นมารดาตอบอย่างเผด็จการเหมือนเคย

“ครับ” อธินรับคำแต่เพียงสั้นๆ แล้วก้าวเท้าขึ้นบันไดไปโดยไม่โต้แย้งใดๆ เพราะรู้ดีว่าเมื่อใดที่มารดาออกปากว่า ‘นี่คือคำสั่ง’ นั่นหมายความว่าทุกคนต้องปฏิบัติตาม

“คุณหญิงนั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมตั้งโต๊ะอาหารเช้าให้ค่ะ” ป้านวลบอกกับนายหญิงของเธอหลังจากที่อธินเดินขึ้นชั้นบนไปแล้ว

คุณหญิงนลินีพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาพลางทอดสายตาไปยังกล้องและอุปกรณ์ถ่ายภาพที่อธินวางทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วส่ายหน้าอย่างไม่ได้ดั่งใจ

“นอนไม่หลับเหรอเม” นันทลีงัวเงียลุกขึ้นมาถามเมื่อรู้สึกว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันขยับตัวยุกยิกไปมา

“ฮื่อ...นอนไม่หลับ ไม่รู้เป็นไร” เมษิตาลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อจะเปิดแม็กบุ๊กทำงาน “คงยังไม่ถึงเวลานอนของเมมั้ง นี่เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าเอง ปกติเมนอนดึกจะตาย ทำงานถึงเช้าก็บ่อย” หญิงสาวกดปุ่มเปิดเครื่องแล้วมองสำรวจตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ พลันสายตาสะดุดก็อยู่ที่ลำคอที่ว่างเปล่าของตัวเอง

“เฮ้ย!” เมษิตาร้องเสียงดังจนนันทลีที่นอนสะลึมสะลืออยู่ตาสว่างขึ้นมาทันที

“เป็นอะไร!?”

“สร้อยคอเมหาย”

“ลืมไว้ในห้องน้ำหรือเปล่า”

“ลีก็รู้ว่าเมไม่เคยถอดสร้อยเส้นนี้เลย ตั้งแต่วันนั้น” แววตาของเมษิตาหม่นลงเมื่อนึกเหตุการณ์ที่ทำให้ ‘เจ็บฝังใจ’ มาถึงทุกวันนี้

สองปีที่แล้ว

วันนั้นเป็นวันที่เมษิตาตัดสินใจเลิกกับอรรถพลอย่างเด็ดขาดเพราะทนความเจ้าชู้ ปลิ้นปล้อน กะล่อน หลอกลวงของเขาไม่ไหว เธอเก็บของทุกอย่างที่เขาเคยให้ใส่กล่องแล้วเอาไปคืนเขาที่บ้านและคิดว่าทุกอย่างจะจบแค่นั้น

ทว่าวันต่อมา อรรถพลมาหาเธอที่บ้านเพื่อที่จะทวงสร้อยคอซึ่งเป็นของที่มีราคาแพงที่สุดที่เขาเคยซื้อให้

“เมขอเก็บสร้อยเส้นนี้ไว้ไม่ได้เหรอคะ” เธอไม่ได้อยากเก็บไว้เพราะมูลค่าของสร้อยเส้นนี้ แต่อยากเก็บไว้เพื่อเตือนใจตัวเองว่า อย่าโง่รักใครหัวปักหัวปำแบบนี้อีก

“ให้พี่เก็บไว้เถอะ พี่อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึกระหว่างเรา”

“เมรู้ว่าพี่อรรถจะเอาไปขาย ถ้างั้นเมซื้อไว้เองก็ได้”

อรรถพลโกรธเพราะรู้สึกว่าถูกหยาม ถึงแม้ว่าเธอจะพูดถูกก็ตาม ตอนนี้เขากำลัง ‘กรอบ’ สร้อยคอพร้อมจี้เพรชเส้นนี้ถ้าเอาไปขายก็น่าจะพอประทังชีวิตไปได้อีกสักหนึ่งเดือน

“พี่อรรถต้องการเงินเท่าไหร่ก็บอกมา เมจะให้”

“จะดูถูกกันมาเกินไปแล้วนะ” อรรถพลโกรธจัด กระชากสร้อยคอออกจากคอของเมษิตาจนมันขาดติดมือมา

“พี่ไม่ได้จนตรอกขนาดนั้น แต่ที่ขอคืนก็เพราะจะเอาไปทิ้ง ในเมื่อเราจบกันแล้ว ก็ไม่ควรเหลือเยื่อไยอะไรกันอีก” พูดจบก็ก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องน้ำ

เมษิตาวิ่งตามเข้าไปทันเห็นอรรถพละกำลังหย่อนสร้อยลงในโถชักโครกพอดี แต่ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปถึงปุ่มกดน้ำบนถังชักโครก หญิงสาวก็ใช้กำลังทั้งหมดที่มีผลักจนเขาเซไปชนกับอ่างล้างหน้าแล้วตัวเองก็วิ่งไปยืนขวางโถชักโครกไว้

“ถ้าอยากได้นักก็ล้วงขึ้นมาเองก็แล้วกัน!” อรรถพลตั้งหลักลุกขึ้นมาได้ก็ตะคอกใส่เมษิตา จากนั้นเดินตัวปลิวออกจากห้องน้ำ ไม่ถึงอึดใจเสียงปิดประตูดังโครมก็ดังตามมา

เมษิตาปาดน้ำตาออกจากสองแก้มแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก เธอจะต้องเข้มแข็งและจะไม่ร้องไห้ให้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นอีก เธอล้วงสร้อยคอขึ้นมาจากชักโครกแล้วประกาศกร้าวกับตัวเอง “ถ้าอยากได้สร้อยเส้นนี้คืนมากนัก สักวันฉันจะเอามันไปปาใส่หน้าแก ไอ้ผู้ชายเฮงซวย

จากวันนั้นจนถึงวันนี้เมษิตายังคงเก็บรักษาสร้อยคอเจ้าปัญหาไว้เป็นอย่างดีเพื่อรอวันที่จะปามันใส่หน้าอรรถพลอย่างที่เคยลั่นวาจาไว้ต่อหน้าโถชักโครก