บทที่ 67

บทที่ 27

ปราบดาเดินเข้ามาในสตูดิโอด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนในเวลาคล้อยบ่าย เขาวางสัมภาระต่างๆ ที่หอบพะรุงพะรังไว้บนโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วหยิบถุงใบหนึ่งเดินไปที่โต๊ะอธิน

“อ่ะ...ของฝาก” ปราบดาหย่อนของสิ่งนั้นลงบนโต๊ะทำงานของอธิน

“ข้าวหลาม!?” อธินชักสีหน้าประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้รับข้าวหลามเป็นของฝากจากไฮโซอย่างปราบดา

“เออ ข้าวหลามหนองมน ของดีของดังเลยนะโว้ย”

“ไปทำอะไรแถวนั้น”

“ไปคุยงานกับลูกค้าที่พัทยามา ก็งานถ่ายโบรชัวร์โรงแรมที่ติดต่อมาเมื่อวันก่อนโน้นไง ลูกค้าเล่นนัดให้ไปรับ บรีฟงานแล้วก็ให้ไปดูสถานที่จริงพร้อมกันทีเดียวเลย ขับรถไปกลับเหนื่อยชะมัดเลยว่ะ” ปราบดาบ่นไปเรื่อย “แล้วมึงรู้มั้ยว่ากูเจอใครที่นั่น”

“ใคร?”

“น้องธารน่ะสิ”

“ว่าไงนะ!?” อธินแปลกใจเพราะเมื่อเช้านี้เขาเพิ่งจะไปส่งธารวารินทร์ที่ออฟฟิศซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ที่น้องสาวของเขาจะไปปรากฏตัวที่พัทยาตามคำบอกกล่าวของปราบดาได้

“แต่แปลกมากนะที่น้องธารขับรถซิ่งอย่างกับขับรถแข่งแน่ะ ถึงขนาดเด็กรับรถในโรงแรมวิ่งหลบแทบไม่ทัน” ปราบดาเล่าอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวเรียบร้อยอย่างธารวินทร์จะขับรถแบบไร้มารยาทเช่นนั้นได้ “เด็กที่โรงแรมบอกว่าไปพักอยู่หลายวันแล้วนะ”

“มึงเห็นหรือเปล่าว่าธารเป็นคนขับรถคันนั้น” อธินถามย้ำ

“เห็นแค่รถก็จำได้แล้ว” ปราบดาตอบอย่างมั่นใจ

“แสดงว่ามึงไม่เห็นหน้าคนขับใช่มั้ย”

“ก็ไม่เห็นหรอก แต่นั่นมันรถน้องธารชัดๆ ถ้าไม่ใช่น้องธารขับแล้วใครจะขับ”

อธินพอจะเดาได้ว่าคนที่ขับรถของน้องสาวเขาไปโผล่ที่พัทยานั่นต้องเป็นอรรถพลอย่างแน่นอนและยิ่งโกรธเมื่อรู้ว่าธารวารินทร์โกหกเขาว่ารถเสียแต่กลับเอารถไปให้อรรถพลใช้ ชายหนุ่มกระตุกหัวคิ้วหนาเข้าหากันแล้วขบกรามแน่นอย่างพยายามสกัดกั้นโทสะที่กำลังคุกรุ่นแล้วหุนหันออกจากห้องทำงานไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

เมื่อออกมาพ้นห้องทำงานอธินเดินเข้าไปหลบมุมลับตาคนแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงจากนั้นก็กดโทร. ออกทันที เมื่อปลายสายกดรับสัญญาณ ชายหนุ่มก็กรอกน้ำเสียงขึงขังเข้าไปทันที

“พี่จะถามธารอีกครั้งว่า รถธารไปไหน!”

“เอ่อ...ทำไมพี่ธินถึงได้มาถามธารเรื่องนี้อีกล่ะค่ะ ก็เมื่อเช้าเราคุยกันไปแล้วนี่คะ” น้องสาวตอบตะกุกตะกัก

“ตอบพี่มาตามตรงว่ารถเราหายไปไหน” พี่ชายคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้

“ก็ธารบอกแล้วว่ารถธารเสีย ตอนนี้อยู่ที่อู่ซ่อมค่ะ” น้องสาวยังคงปากแข็ง

“อู่ที่ไหน บอกพี่มา พี่จะตามไปดู!” อธินเสียงดังอย่างโกรธจัดที่น้องสาวที่เคยน่ารักมาตลอดริอาจโกหกเพราะผู้ชายที่เขาคิดว่าไม่ดีพอคนหนึ่ง

“เอ่อ พี่ธินอย่าลำบากเลยค่ะ คุณอรรถเขาจัดการให้ธารเรียบร้อยแล้ว” น้องสาวละล่ำละลักบอกเพราะเกรงว่าพี่ชายจะรู้ความจริง

“ที่ธารบอกพี่ไม่ได้ว่ารถอยู่ที่อู่ไหน เป็นเพราะรถธารไม่ได้เข้าอู่จริงๆ ใช่มั้ยฮ่ะ!”

“ทำไมพี่ธินต้องดุธารด้วยล่ะคะ” น้ำเสียงนั้นสั่นเครือจะแทบจะปล่อยโฮออกมาเมื่อเจอบทโหดของพี่ชาย

“แล้วทำไมธารต้องโกหกพี่ด้วยล่ะ” อธินย้อนถาม

ปลายสายเงียบจนคนอีกฝั่งต้องถามย้ำ “ว่าไงล่ะธาร พี่ถามว่าทำไมต้องโกหกพี่ด้วย”

“โกหกเรื่องอะไรกันคะ ธารงงไปหมดแล้วนะคะพี่ธิน” ธารวารินทร์ยังคงยืนกรานเป็นกระต่ายขาเดียวอยู่อย่างนั้น

“จะปากแข็งไปถึงไหนกันยัยธาร วันนี้ไอ้ปราบมันเจอรถธารที่พัทยา พี่มั่นใจว่าคนที่ขับรถธารไปคือไอ้อรรถพล มันเอารถธารไปใช้ใช่มั้ย!” พี่ชายชักจะเหลืออด

“พี่ธิน อย่าเพิ่งโกรธนะคะ” ธารวารินทร์ใจหายวาบเมื่อถูกอธินจับโกหกได้

“พอดีว่ารถคุณอรรถเขาเสียแล้วเขาต้องไปทำงานที่พัทยา ธารเลยให้เขาเอารถธารไปใช้ก่อน เรื่องแค่นี้พี่ธินไม่เห็นต้องโกรธมากขนาดนี้เลย” น้องสาวสารภาพแต่นั่นก็ยังไม่ใช่ความจริงอยู่ดี ความจริงคืออรรถพลเป็นคนเอ่ยปากขอยืมรถจากเธอโดยอ้างว่าต้องไปติดต่องานกับผู้ใหญ่ หากว่าเขาใช้รถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นรุ่นกลางเก่ากลางใหม่ของตนนั้นจะทำให้ภาพลักษณ์ดูไม่น่าเชื่อถือ

“พี่ไม่ได้โกรธที่ไอ้หมอนั่นมันเอารถธารไปใช้หรอกนะแต่ที่พี่โกรธคือน้องสาวของพี่กำลังโกหกพี่อยู่ต่างหาก ทำไมธารต้องโกหกพี่ด้วย”

“ธารขอโทษค่ะ” น้องสาวสำนึกผิด

“พี่อยากรู้นักนะว่าไอ้อรรถพลมันเป็นคนประเภทไหนถึงได้ไม่มีศักดิ์ศรีถึงขนาดมาเอารถของผู้หญิงไปใช้” อธินกล่าวฟึดฟัด

“พิ่ธินอย่าว่าคุณอรรถเลยนะคะ ธารเป็นคนบอกให้เขาเอารถธารไปใช้เอง”

อธินรู้สึกหนักใจที่เห็นธารวารินทร์กางปีกปกป้องอรรถพลอย่างไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้ หลังจากวางสายจากธารวารินทร์ อธินก็เดินงุ่นง่านวนไปวนมาอยู่ที่เดิม ในหัวสมองก็คิดถึงแต่เรื่องของอรรถพลที่กำลังส่อเค้าว่าจะไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ มิหนำซ้ำน้องสาวของเขาก็ดูท่าทางจะหลงผู้ชายคนนี้อย่างไม่ลืมหูลืมตาจนถึงขนาดยอมโกหกเขา ยิ่งคิดชายหนุ่มก็ยิ่งหงุดหงิดจนอยู่ไม่ติดที่และในที่สุดเขาก็หุนหันขับรถออกจากสตูดิโอไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

อธินมาถึงออฟฟิศของเมษิตาในเวลาไม่นานนัก เขาอยากรู้ที่มาที่ไปของอรรถพลว่าเป็นใครมาจากไหนและมีพื้นนิสัยใจคอเป็นเช่นไร และคนเดียวที่เขาคิดว่าจะตอบคำถามนี้ได้ดีที่สุดก็คือเมษิตา เพราะเธอคือคนใกล้ชิดของอรรถพลเพียงคนเดียวที่เขารู้จักในเวลานี้

เมษิตาละสายตาจากงานแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูห้องทำงานของตนทันทีที่ได้ยินเสียงบานประตูหน้าห้องถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณการเคาะประตู

“อ้าวคุณ มาได้ยังไง แล้วมาทำไม เจ้าของห้องร้องถามอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นอธินยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ตรงหน้า

“ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณ” อธินทำหน้าตาขึงขัง

“มีเรื่องอะไร แล้วทำไมต้องทำหน้าตาเหมือนกับโกรธใครมาอย่างนั้นด้วยล่ะ”

“คุณรู้จักนายอรรถพลมาก่อนใช่มั้ย” เขาไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบเมื่อได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยถามถึงอรรถพล เธอคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าสักวันอธินจะต้องถามถึงเรื่องนี้แน่นอน แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังคงปากแข็ง “คุณพูดเรื่องอะไร”

“ก็นายอรรถพลแฟนยัยธารน้องสาวผมไง คุณรู้จักเขามาก่อนใช่มั้ย” อธินถามย้ำ

“ฉันจะไปรู้จักเขาได้ยังไง คุณนี่ก็ถามแปลก” หญิงสาวเฉไฉไม่ยอมรับ

“แต่วันงานเลี้ยงที่หัวหิน ผมเห็นคุณยืนคุยกับเขาอยู่ตั้งนาน ดูเหมือนคุณสองคนคนจะเป็นเพื่อนเก่ากันมาก่อนนะ” อธินเน้นย้ำคำว่า เพื่อนเก่า จนคนฟังอดคิดไม่ได้ว่าเขาจงใจประชด

“เอ๊ะคุณ! จะมาคาดคั้นอะไรจากฉัน ก็ฉันบอกว่าไม่รู้จักก็ไม่รู้จักสิ” เมษิตาตบโต๊ะเสียงลั่นพร้อมกับลุกขึ้นจ้องหน้าอธินเขม็ง

“ยอมรับมาเถอะว่าคุณกับเขารู้จักกัน ผมไม่สนใจหรอกนะว่าคุณกับเขาจะเคยเป็นอะไรกันมาก่อน แต่ที่ผมอยากรู้ก็คือ นายอรรถพลมันเป็นคนดีหรือเปล่าเท่านั้น” ชายหนุ่มตอบพลางสู้สายตากับหญิงสาวตรงหน้าอย่างขึงขังไม่แพ้กัน

“ฉันว่าคุณถามผิดคนแล้วล่ะ ฉันไม่มีคำตอบอะไรให้คุณทั้งนั้น เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน” หญิงสาวยังคงปฏิเสธ

แทนที่อธินจะออกจากห้องตามที่เมษิตาเอ่ยปากไล่ ทว่าเขากลับเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเธอแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกมากดยุกยิกอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นจอโทรศัพท์ไปตรงหน้าของหญิงสาวเพื่อให้เธอดูภาพที่เขาถ่ายเอาไว้ “ดูซิว่าถ้าคุณเห็นรูปนี้แล้วจะยังกล้าปฏิเสธอยู่อีกมั้ย”

ภาพในจอโทรศัพท์มือถือสี่เหลี่ยมเล็กนั้นคือภาพคู่ระหว่างเมษิตากับอรรถพลที่อธินเจอโดยบังเอิญที่บ้านของหญิงสาวในคืนวันฝนตกและเขาก็ได้ใช้โทรศัพท์มือถือบันทึกภาพนั้นไว้ เมื่อจำนนต่อหลักฐานเมษิตาจึงไม่อาจปฏิเสธความจริงได้อีกต่อไป “แล้วยังไงล่ะ ฉันเคยรู้จักพี่อรรถ เอ่อ...คุณอรรถพล แล้วมันผิดตรงไหนไม่ทราบคะคุณอธิน” หญิงสาวตีรวน

อธินพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิมมากว่า “ทีนี้ก็ยอมรับได้สักทีสินะ ตอนนี้ผู้ชายคนนี้กำลังพัวพันกับอยู่ยัยธารและผมก็กำลังสงสัยในพฤติกรรมบางอย่างของเขาว่าเขาอาจจะเป็นคนไม่ดีพอสำหรับน้องสาวผม”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันไม่ทราบ”

“ก็ในฐานะที่คุณเคยเป็นแฟนเก่าของนายคนนี้คุณน่าจะพอบอกอะไรเกี่ยวกับเขาได้บ้างน่ะสิ”

เมษิตาหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะกล่าวว่า “คุณฟังฉันให้ดีๆ นะคุณอธิน เรื่องระหว่างฉันกับเขามันจบไปนานแล้ว ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป และข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาที่คุณอยากจะรู้ฉันก็ไม่มีจะให้คุณหรอกนะ ถ้าคุณอยากรู้คุณก็ไปหาทางสืบเอาเอง”

“จบแล้วอย่างนั้นเหรอ ถ้าจบจริงๆ คุณคงจะไม่เก็บสร้อยเส้นที่นายอรรถพลเคยให้คุณไว้จนถึงวันนี้หรอก” อธินไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเพราะอะไรเขาจึงอดที่จะพูดถึงสร้อยเส้นนั้นและอดไม่ได้ที่จะประชดประชันเธอออกมาเช่นนี้ เขารู้แต่เพียงว่าหัวใจเขามันเจ็บจี๊ดๆ เพียงแค่คิดว่าเมษิตายังไม่ลืมอรรถพลก็เท่านั้นเอง

“ฉันมีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่จำเป็นต้องบอกคุณ” เมษิตาเน้นคำว่าส่วนตัวชัดเจน

“คุณพูดถึงสร้อยขึ้นมาก็ดีแล้ว เมื่อไหร่คุณจะคืนสร้อยให้ฉันสักที คุณโยกโย้มานานเกินพอแล้วนะ” เมษิตาได้จังหวะจึงเอ่ยทวงสร้อยคอของเธอคืน

“นี่คุณกับนายอรรถพลยังมีเยื่อไยต่อกันอยู่จริงๆ ใช่มั้ย ถึงได้อยากได้สร้อยคืนนักหนา” อธินชักจะเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เมื่อคิดว่าทั้งสองยังคงตัดกันไม่ขาด

“นั่นมันเรื่องส่วนตัวของฉัน คุณอย่างมายุ่ง” หญิงสาวเน้นย้ำอีกครั้ง

“คุณยังทำงานให้ผมไม่สำเร็จตามที่รับปากไว้เลยนะ ตามที่เราตกลงกันไว้คุณต้องช่วยทำให้ดาปฏิเสธการแต่งงานกับผมซะก่อนผมถึงจะยอมคืนสร้อยเส้นนั้นให้คุณ”

“ก็ได้! ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น ฉันก็จะทำให้มันจบซะวันนี้เลย คุณคอยดูผลงานของฉันเย็นนี้ก็แล้วกัน...โน่นประตู เชิญคุณออกไปได้แล้ว” เมษิตากล่าวด้วยแววตาวาวโรจน์ แล้วชี้นิ้วเรียวไปยังประตูหน้าห้องก่อนที่จะออกปากไล่ชายหนุ่มออกจากห้องทำงานของตน