บทที่ 68

บทที่ 28

อธินผลักบานประตูออกไปด้วยความรู้สึกผิดที่เผลอพูดไม่ดีจนทำให้ต้องจบลงด้วยการทะเลาะกับเมษิตาแบบนี้ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาตั้งใจที่จะมาขอความร่วมมือจากเธอดีๆ แท้ๆ

เมื่อก้าวพ้นจากห้องทำงานของเมษิตาได้ประมาณสามถึงสี่ก้าว นันทลีก็เดินสวนมาจากอีกทางหนึ่ง หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของสถานที่เป็นผู้เห็นเขาก่อนและร้องทักอย่างยินดีจนออกนอกหน้า

“สวัสดีค่ะคุณอธิน”

“สวัสดีครับคุณลี” อธินกล่าวทักตอบด้วยแววตาหมอง

นันทลีปรายสายตาไปยังประตูห้องทำงานของเมษิตาราวกับเป็นการตั้งคำถามแก่อธินว่าเขามาพบเพื่อนของเธออย่างนั้นหรือ

อธินเข้าใจความหมายนั้นดีจึงตอบว่า “ผมมาคุณเมน่ะครับ มาคุยธุระกับเธอนิดหน่อย”

“ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ดูสีหน้าคุณธินไม่ค่อยดีเลย” นันทลีตั้งข้อสังเกต

“หน้าผมมันบอกอารมณ์ชัดเจนจนคุณลีดูออกเลยเหรอครับ” ชายหนุ่มแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ทะเลาะอะไรกับเมมาหรือเปล่าคะ”

“มีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อย” อธินตอบรับอย่างไม่คิดจะปิดบัง “แต่มันก็เป็นความผิดของผมเองที่ไปยั่วโมโหคุณเมก่อน”

“พอจะเล่าให้ลีฟังได้มั้ยคะว่ามีเรื่องอะไรกันเผื่อว่าลีจะช่วยอะไรคุณได้” นันทลีพยายามหาทางเอาตัวเองเข้าไปใกล้ชิดกับอธินให้มากที่สุด

“เรื่องมันยาว คุณลีจะมีเวลาฟังจนจบเหรอครับ” อธิน พยายามพูดติดตลกเพื่อไม่ให้บรรยากาศตรึงเครียดเกินไป

“ถ้าอย่างนั้นลีว่าเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่าค่ะ เพราะถ้าขืนยืนเล่าเรื่องยาวๆ กันอยู่ตรงนี้คงเมื่อยแย่” นันทลีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ที่ชั้นล่างมีร้านกาแฟน่านั่งอยู่ร้านนึง ลีว่าเราลงไปคุยกันที่นั่นดีกว่านะคะ”

อธินเดินตามนันทลีไปยังร้านกาแฟที่เธอกล่าวถึงพลางคิดในใจว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นเพื่อนรักของเมษิตาดังนั้นเธอน่าจะรู้จักกับอรรถพลเท่าๆ กับที่เพื่อนของเธอรู้จักและนอกจากนั้นยังจะเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ฉวยโอกาสล้วงความลับเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเมษิตาและอรรถพลอีกด้วย เรียกได้ว่างานนี้ยิงปืนนัดเดียวอาจได้นกถึงสองตัว

เมื่อมาถึงร้านกาแฟบริเวณชั้นล่างของอาคารสำนักงาน นันทลีเลือกที่นั่งด้านในสุดของร้านกาแฟซึ่งเป็นมุมที่ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านเท่าใดนักเพราะเธอไม่อยากให้มีใครมารกวนการสนทนาครั้งนี้

“เอาล่ะค่ะ ทีนี้พร้อมจะเล่าให้ลีฟังหรือยังคะว่าทะเลาะกับเมเรื่องอะไร” หญิงสาวเป็นผู้เปิดประเด็นขึ้นก่อน

“ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี” อธินมีท่าทีลำบากใจที่พูด “เรื่องระหว่างผมกับคุณเมมันมีอะไรบางอย่างที่คนอื่นอาจไม่เข้าใจ”

“เรื่องสัญญาระหว่างเมกับคุณน่ะลีทราบดีค่ะ” นันทลีกล่าวพลางสบตาชายหนุ่มที่นั่งหน้าม่อยอยู่ตรงหน้า

“คุณลีทราบ!?” อธินประหลาดใจ

“ลีกับเมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กนะคะ เราสองคนไม่เคยมีความลับต่อกันค่ะ”

เมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นความลับสำหรับนันทลีอย่างที่เขาเข้าใจตั้งแต่ต้น ดังนั้นอธินจึงยอมเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หญิงสาวผู้นี้ฟังอย่างหมดเปลือก และสิ่งหนึ่งที่พลาดไม่ได้คือการถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างเมษิตาและอรรถพล

“คุณลีรู้จักคนที่ให้สร้อยเส้นนั้นกับคุณเมใช่มั้ยครับ” อธินแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้ว่ายังไงซะนันทลีก็ต้องรู้จักอรรถพลอยู่แล้ว

“รู้จักค่ะ คุณธินถามทำไมเหรอคะ” หญิงสาวแกล้งตีหน้าซื่อถามกลับไปบ้าง

“ผมอยากรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง”

“คุณอธินจะอยากรู้ไปทำไมคะ”

“ตอนนี้นายอรรถพละกำลังพัวพันอยู่กับน้องสาวของผม และผมก็กำลังสงสัยในพฤติกรรมบางอย่างของเขา ผมรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรไม่ค่อยน่าไว้ใจหลายอย่าง” อธินไล่เรียงหลายๆ เหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องระมัดระวังผู้ชายคนนี้ นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เขาเจอเมษิตาที่หัวหินแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน และเรื่องที่เขานำรถยนต์ของธารวารินทร์ไปใช้หลายวันอย่างไม่เกรงใจนั่นอีก

“ลีตอบตรงๆ นะคะว่าพี่อรรถเขาเป็นคนไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกค่ะ” จากนั้นนันทลีก็เล่าความเลวร้ายต่างๆ นานาที่เขาเคยทำไว้กับเมษิตาให้อธินได้รับรู้ รวมถึงเหตุการณ์ที่เขาทำร้ายร่างกายเมษิตาในวันที่แย่งสร้อยคอกันอีกด้วย

“ผมนึกอยู่แล้วเชียวว่านายคนนี้ต้องไม่ใช่คนดี แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมคุณเมยังดูเหมือนรักเขามาก ทั้งๆ ที่เขาก็ทำไม่ดีกับเธอไว้ถึงขนาดนั้น”

อธินเอ่ยออกมาด้วยแววตาเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัดจนนันทลีอดคิดไม่ได้ว่าอธินนั้นกำลังจะมีใจให้เพื่อนของเธอหรือไม่ ดังนั้นเพื่อเป็นการทานความรู้สึกนี้ของอธินเอาไว้ก่อน นันทลีจึงต้องวางยาเพื่อนรักเสียหน่อย

“พี่อรรถเป็นรักแรกของเมค่ะ คุณธินคงจะเคยได้ยินใช่มั้ยคะว่ารักแรกน่ะลืมยาก ลีก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่าตลอดชีวิตนี้เมจะลืมพี่อรรถได้หรือเปล่า”

“แต่เมื่อกี้คุณเมเธอบอกผมว่าเรื่องระหว่างเธอกับนายอรรถพลจบไปแล้ว”

“คุณเชื่อเมเหรอคะ” นันทลีย้อนถามซึ่งทำให้อธินต้องย้อนกลับมาถามตัวเองอีกเช่นกันว่ามันจบแล้วจริงๆ อย่างที่เมษิตาบอกอย่างนั้นหรือ เพราะถ้าจบจริงสร้อยเส้นนั้นก็คงไม่มีค่าอะไรที่จะให้เมษิตาเก็บไว้ และคงไม่มีค่ามากพอที่จะทำให้เมษิตาเอาตัวเองมาวุ่นวายกับปัญหาของเขาเพื่อแลกกับการที่จะได้มันกลับคืนไป

ประตูห้องทำงานของเมษิตาถูกเปิดเข้ามาอีกครั้งหลังจากที่อธินจากไปได้ครู่ใหญ่ เมื่อผู้เป็นเจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าผู้ที่เปิดประตูเข้ามานั้นคือนันทลี เธอจึงก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่พูดไม่จา

“นี่เมจะไม่ทักลีสักคำเลยเหรอ” นันทลีกล่าวพลางนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเพื่อนรัก

“ลีมีอะไรด่วนหรือเปล่า เมกำลังยุ่ง” คนที่บอกว่ากำลังยุ่งพูดโดยไม่ยอมละสายตาจากงาน

“เมกำลังออกแบบสร้อยคอคอเลคชั่นใหม่อยู่เหรอ” นันทลีถามเมื่อมองเห็นกระดาษร่างแบบที่เมษิตากำลังวาดอย่างขะมักเขม้น

“อืม ต้องรีบส่งแบบเข้าโรงงานอาทิตย์หน้า” เมษิตารับคำสั้นๆ ขณะที่มือก็ยังไม่หยุดทำงาน

“เมื่อกี้ลีเจอคุณอธินที่หน้าห้องทำงานของเมด้วยนะ” จู่ๆ นันทลีก็โพล่งออกมา

มือเรียวที่กำดินสอยู่ชะงักลงนิดหนึ่งก่อนที่จะตวัดวาดเส้นสายต่อไปราวกับไม่ยินดียินร้าย หากแต่ภายในหัวใจกลับเต้นเร่าด้วยความอยากรู้ “แล้วลีมาบอกเมทำไม”

“เมไม่อยากรู้หรือว่าลีคุยอะไรกับคุณอธิน” นันทลีแกล้งตั้งคำถามเพื่อหยั่งอามรมณ์และความรู้สึกของเพื่อนสาว เมื่อเห็นว่าเมษิตายังคงมีท่าทีไม่ใส่ใจเธอจึงพูดต่อว่า “คุณธินเล่าให้ลีฟังว่าเมื่อกี้เขาทะเลาะกับเมเรื่องสร้อยเส้นคอของพี่อรรถเส้นนั้น”

“คนปากสว่าง!” เมษิตากดปลายดินสอลงบนกระดาษร่างแบบจนปลายดินนั้นสอหักโดยไม่รู้ตัว

“เมอย่าว่าคุณธินเลยนะ ลีเองที่เป็นคนคาดคั้นให้เขาเล่า ลีเห็นเขาทำหน้าเครียดๆ เลยอยากช่วย” นันทลีออกรับแทน

“ไม่ต้องมาออกรับแทนเขาเลยนะ เขาทำอะไรลีก็มองว่าดีไปหมดทั้งนั้นแหละ ไม่รู้อะไรมาบังตา” เมษิตาบ่นอุบอิบ

“คงเป็นความรักล่ะมั้ง”

“ลีพูดว่าอะไรนะ!?” ดวงตากลมโตของเมษิตาเบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง “เมื่อกี้เมหูฝาดไปใช่มั้ย” หญิงสาวถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“เมได้ยินไม่ผิดหรอก” นัยน์ตาคู่หวานของนันทลีจ้องมองไปยังดวงตากลมโตของเพื่อนรักที่กำลังเบิกโพลงด้วยความตกใจ ก่อนที่จะกล่าวต่อไปอีกว่า “ลีรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักคุณอธินอยู่จริงๆ นะเม” แก้มนวลของผู้พูดนั้นแดงปลั่งขึ้นทันทีที่เจ้าตัวพูดจบ

“แต่ลีเพิ่งรู้จักเขาเองนะ มันไม่เร็วไปหน่อยหรือที่จะใช้คำว่ารัก” เมษิตาแย้งด้วยดวงใจที่เต้นระส่ำ ความรู้สึกสั่นไหวราวกับว่าของสำคัญบางอย่างกำลังสูญหายได้เข้ามาปกคลุมหัวใจอย่างไม่รู้ตัว

“ความรักไม่ต้องการเวลา ความรักไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลมารองรับ คนเรารักกันได้เพียงแค่รู้สึกว่ารักเท่านั้น”

“บ้าสิ! อยู่ๆ ลีจะไปรักเขาได้ยังไงกัน”

“ลีก็ไม่รู้หรอกนะว่าลีรักคุณอธินได้ยังไงและมันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ลีรู้แค่ว่าตอนนี้ลีกรักเขาเข้าแล้ว” นันทลียืดแผ่นหลังที่พิงพนักเก้าอี้ให้เหยียดตรงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถามคนตรงหน้าเพื่อย้ำความมั่นใจให้แก่ตัวเองว่า “เรื่องระหว่างเมกับคุณอธินมันเป็นแค่ละครฉากนึงจริงๆ ใช่ไหม เมกับเขาไม่ได้รักกันจริงๆ แน่นะ?”

“ก็จริงน่ะสิ เมไม่มีทางจะรักผู้ชายอย่างนายอธินนั่นได้หรอก ไม่มีวัน!” น้ำเสียงที่ประกาศออกมานั้นดูเหมือนจะหนักแน่นแต่ภายในจิตใจนั้นกลับเบาหวิวคล้ายจะล่องลอย

“รู้อย่างนี้ลีก็สบายใจ เพราะถ้าเมกับเขารักกันจริงๆ ลีจะรู้สึกผิดมาก” นันทลีระบายยิ้มบนใบหน้าอย่างโล่งใจ “แต่ถึงยังไงลีก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดีเพราะอย่างที่รู้ว่าคุณอธินกำลังจะแต่งงานกับคุณนวินดา” แววตาที่สุกใสเมื่อครู่หม่นลงเมื่อคิดถึงอุปสรรคอันหนักหนาที่ขวางอยู่เบื้องหน้า

เมษิตามองเห็นความหม่นหมองที่ฉายชัดออกมาทางแววตาของนันทลีแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ เพื่อนคนนี้ผิดหวังจากความรักมามากเกินพอแล้ว เธอจึงไม่อยากเห็นเพื่อนรักต้องผิดหวังอีก ดังนั้นเธอจึงบอกกับตัวเองว่าสิ่งที่เธอกำลังจะทำเย็นนี้ไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เธอจะทำเพื่อนันทลี แม้ว่าการกระทำครั้งนี้จะต้องทำร้ายหัวใจของผู้หญิงที่น่ารักอย่างนวินดาและแม้กระทั่งอาจจะทำร้ายหัวใจตัวเองด้วยก็ตาม