บทที่ 11  หมู่บ้านเฟยซาน1

บทที่ 11  หมู่บ้านเฟยซาน1

หลังจากที่กลุ่มเดินทางไปเมืองฉางและเมืองซินเกียงออกเดินทางไปไม่นานนัก  หูอันฉีก็กลับไปคุมงานก่อสร้างหมู่บ้านเฟยซานอีกครั้งหลังจากผ่านเหมันต์ฤดูที่ทำให้การก่อสร้างหยุดชะงักไป  การก่อสร้างที่เสร็จไปได้ 6 ส่วนจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง 

ส่วนแปลงเกษตรของจวนตระกูลตวนมู่ ที่ขยายการปลูกจนเต็มพื้นที่ได้ผลผลิตมากมาย  ก็ได้คุณหนูใหญ่สั่งการให้นำไปขายที่ร้านฟู่จิน 8 ส่วนในทุกๆวัน  จนตอนนี้ร้านฟู่จินเป็นที่รู้จักไปทั้งเมืองด้วยสินค้าที่มีคุณภาพและราคาถูกชาวบ้านสามารถจับต้องได้  

ซูเม่ยคิดจะขยายกิจการร้านค้าฟู่จินให้มีความหลากหลายมากขึ้น คล้ายห้างสรรพสินค้าในโลกก่อน  แต่เป็นการขายเฉพาะวัตถุดิบด้านอาหารเพียงเท่านั้น  นางจึงกวาดซื้อร้านที่ติดกับร้านฟู่จินอีก 3 ร้าน เพื่อขยายร้านให้ใหญ่ขึ้นและเพิ่มสินค้าประเภทของแห้งหรือของแปรรูปเข้าไป  ทั้งผักดองแบบต่างๆ   เนื้อตากแห้งหลายรสชาติ  กุนเชียง และผลไม้อบแห้ง  ภายในไม่นานหลังจากสินค้าถูกวางขาย สัญญาการค้าจากกลุ่มการค้าหลายเมืองก็ส่งมาให้นางถึงจวน  ทำให้สินค้าของร้านฟู่จินเมืองหยางเป็นที่รู้จักที่ทั่วแคว้นในเวลาไม่กี่เดือน

1 เดือนต่อมา

“คุณหนูใหญ่ขอรับ  หมู่บ้านเฟยซานตอนนี้เหลือแค่เครื่องใช้ภายในเรือนแต่ละหลังเพียงเล็กน้อยพร้อมเข้าอยู่ไม่เกิน 2 วัน  คุณหนูจะคัดเลือกคนอย่างไรดีขอรับ” 

“คัดเลือกคนที่เป็นวรยุทธ์  ครอบครัวคนที่จะฝึกฝน   รับทั้งบุรุษสตรีและเด็กจากความสมัครใจจำนวนจำกัดไม่เกิน 300 คน  และค่อยเพิ่มจำนวนในอนาคต”

“ส่วนของแปลงสมุนไพรในหมู่บ้าน จะให้จัดคนอย่างไรดีขอรับ”

“ใช้คนในหมู่บ้านหมุนเวียนเป็นช่วงเวลาคล้ายการจัดเวรยามจะได้ไม่กระทบกับการฝึกฝน  นอกจากฝึกฝนร่างกายแล้ว  ต้องมีการเรียนเขียนอ่านด้วย อาจารย์ที่สอนต้องเป็นคนของเราอย่างสมบูรณ์”

“หากแบ่งคนออกไปหมู่บ้านเฟยซานแล้ว  คงต้องจัดระเบียบงานในจวนใหม่อีกครั้ง  เพราะคนงานคงหายไปหลายส่วนนะขอรับ”

“ท่านลุงอันฉีดูแลส่วนหมู่บ้านเฟยซาน  ส่วนในจวนข้าจะคอยกำกับดูแลผ่านพ่อบ้านจางอีกที ท่านลุงมิต้องเป็นกังวล”

“ขอรับคุณหนูใหญ่” 

“ข้ายังไหวเจ้าค่ะท่านลุงอันฉี”  ซูเม่ยเมื่อเห็นสีหน้าที่ยังขมวดมุ่นก็เอ่ยให้ความมั่นใจว่าสภาพร่างกายยังดี แม้อายุครรภ์จะเข้า 8 เดือนแล้วก็ตาม

การจัดระเบียบครั้งใหญ่เริ่มขึ้นอีกครั้ง  ครานี้ทุกอย่างลงตัวดีมาก  คนเกือบ 300  คนย้ายเข้าอยู่ในหมู่บ้านเฟยซานที่มีการจัดระเบียบอย่างดี  เริ่มมีการปลูกพืชสมุนไพรหลายชนิดโดยเฉพาะโสมและเห็ดหลินจือที่มีราคาแพง ซึ่งทุกอย่างภายในหมู่บ้านเฟยซานถือเป็นความลับขั้นสูงสุด 

ภายในจวนตระกูลตวนมู่ก็ได้เพิ่มแรงงานทำเกษตร และจัดตั้งระบบหัวหน้างานที่ชัดเจน  เพื่อควบคุมแรงงานให้ได้ประสิทธิภาพมากที่สุด  จนเป็นสัดส่วนขั้นตอนที่น่าพอใจ

“พี่ใหญ่เจ้าคะเจ้าตัวเล็กดิ้นแรงจังเลย” ซูเจียวที่เพิ่งว่างเว้นจากการเรียนศาสตร์ศิลป์ทั้ง 4  ก็มานั่งคุยกับหลานตัวน้อยในท้องของพี่สาว

“อีกนานมั้ยเจ้าคะหลานตัวน้อยถึงจะออกมาเล่นกับเฟยเฟย”

“อีกแค่เดือนหนึ่งเท่านั้น  น้องสาวของพี่ก็จะได้เลี้ยงหลานๆแล้ว” ซูเม่ยเมื่อเห็นความกระตือรือร้นของน้องสาวทั้งสอง นางก็อมยิ้มน้อยๆ พร้อมกับลูบท้องนูนกลมโตด้วยรอยยิ้มบางๆ

“หลานๆ หรือเจ้าคะ”

“...”  ซูเม่ยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มกริ่ม

“หลานๆที่มากกว่าหนึ่ง น้องเข้าใจถูกหรือไม่” ซูเจียวเมื่อฟังคำพูดก็พี่สาวก็เอะใจ แล้วถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น  ซึ่งฉายออกมาทางดวงตาที่กลมโตขึ้น

“มากกว่าหนึ่ง!!!!/มากกว่าหนึ่ง!!!!”  เสียงสองเสียงประสานกันไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณหนูเล็กของจวนอย่างหลินเฟย และชิงชิงบ่าวข้างกายของซูเม่ยที่ไม่ทราบเรื่องนี้เช่นกัน

“พวกเจ้าทำหน้าตาตลกเสียจริง” ซูเม่ยที่เห็นหน้าตาตระหนกของแต่ละคนก็กลั้นขำไม่ไหว เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะของที่เตรียมไว้สำหรับคุณหนูคุณชายน้อยแค่ 1 คนเท่านั้น หากมี 2  คนก็ต้องเตรียมเพิ่มหลายอย่าง เดี๋ยวบ่าวจะไป...”  ชิงชิงที่ทราบเรื่องก็ลนลานรีบจะไปเตรียมของใช้สำหรับเด็กเพิ่มแต่ก็ต้องทรุดกายลงไปนั่งกับพื้นอีกรอบ

“ใครบอกว่าแค่ 2 เล่า  3 ต่างหาก” ซูเม่ยเอ่ยขึ้นอย่างไม่จริงจัง

“สาม/สาม/สาม”  ตึงงงงง  เสียงเป็นลมของชิงชิงดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ เพราะต่างคนต่างตกอยู่ในภวังค์ของตนเอง

‘หลานตัวเล็กสามคน  อ่า จวนช่างสดใสครึกครื้น’  ซูเจียว

‘เจ้าก้อนแป้งสามก้อน วิ่งไล่ตามพร้อมเรียก ท่านอาเล็กๆๆ  แค่คิดก็สนุกแล้ว’ หลินเฟย

‘ของใช้เด็กต้องทำเพิ่มอีกอย่างละ 2   เสื้อผ้า  เปลนอน  เตียง  ชุดเครื่องนอน  อ่างอาบน้ำ  บลาๆๆๆๆ ชิงชิงจะเป็นลม’

หลังจากที่ชิงชิงหายตื่นตระหนก  คนทั้งจวนตระกูลตวนมู่ก็วุ่นวายอีกครั้งเมื่อทราบว่าคุณหนูใหญ่ของจวนมีครรภ์แฝดสาม เหล่าพ่อบ้านแม่บ้านวิ่งวุ่นเตรียมความพร้อม  ห้องคลอด  หมอตำแย  พี่เลี้ยงเด็ก   ห้องสำหรับเด็กอ่อนที่ต้องมีของใช้หลายอย่าง

“เฮ้อ.... กว่าพวกเจ้าจะคลอด แม่คงเวียนหัวมากเป็นแน่  เจ้าก้อนแป้งน้อยๆ”  ซูเม่ยก้มลงพูดกับลูกๆของตนในท้อง และได้รับแรงถีบเบาๆเป็นการตอบกลับ   เมื่อเห็นบรรดาคนรับใช้เดินกันให้วุ่นวายในเรื่อนของนาง เพื่อเตรียมของในห้องเด็กอ่อนเพิ่มเติม  ซูเม่ยจึงหลบไปนั่งพักผ่อนที่ศาลาสวนไผ่โดยมีสาวใช้คนสนิทตามรับใช้ไม่ห่าง