บทที่ 11  หมู่บ้านเฟยซาน2

บทที่ 11  หมู่บ้านเฟยซาน2

หมู่บ้านเฟยซาน

“คุณชายรอง  ต้องฝึกกำลังขาอีกหน่อยขอรับ  หากรากฐานไม่ดีระหว่างฝึกวรยุทธ์อาจบาดเจ็บได้”  หูอันฉีที่ผันตัวมาเป็นครูฝึกให้เหล่ายอดฝีมือตัวน้อยในอนาคตให้คำแนะนำแก่ศิษย์กิตติมศักดิ์ของเขา

“ข้าต้องทำเช่นไรบ้างขอรับ” ซูเหวินเอ่ยถามอย่างจริงจัง  เขาไม่อาจอ่อนแอ ยังมีพี่สาว  น้องสาว และหลานๆตัวน้อยให้ต้องปกป้องดูแล เรื่องหลานๆที่เขาเพิ่งทราบเป็นแรงผลักดันให้เขาต้องพยายามมากยิ่งขึ้น

“ต่อไปนี้ทุกเช้าขึ้นชายต้องตื่นมาวิ่งรอบหมู่บ้าน  3 รอบต่อวัน หากเริ่มปรับตัวได้จำนวนรอบจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆขอรับ”

สูด!!!!  เสียงสูดหายใจของเด็กทุกคนดังขึ้นพร้อมกัน กับระยะทางที่ต้องวิ่งในแต่ละวันของคุณชายรอง ที่จะมาเรียนการต่อสู้พร้อมกับพวกเขา

“ไม่ต้องตกใจ  พวกเจ้าทุกคนต้องตื่นต้นยามเหม่า (5.00-7.00) มาวิ่งเช่นกัน”

“....” ใบหน้าแข็งค้างทุกคน

“บทเรียนแรก....การฝึกความแข็งแรงของร่างกาย”

หลังจากวันนั้นในทุกๆเช้าเหล่าจอมยุทธ์รุ่นเยาว์ก็ออกมาวิ่งทุกเช้าจาก 3 รอบเพิ่มเป็น 4  และ 5 ตามมา   นอกจากรุ่นเยาว์แล้วรุ่นใหญ่ก็ฝึกหนักเช่นกัน โดยเฉพาะกลุ่มที่เคยเป็นลูกน้องของหูอันฉี ที่ต้องกระจายไปเป็นอาจารย์ฝึกกลุ่มต่างๆด้วย  และต้องกลับมาฝึกรวมกันเพื่อพัฒนาฝีมือกับหัวหน้าหูในบางวันเช่นกัน 

และไม่นานนักขบวนม้าเหงื่อโลหิตจากโรงม้าสำนักอาชาสวรรค์ที่สั่งไว้ก็มาถึง ซึ่งคราแรกนั้นวางแผนไว้ว่าจะเลี้ยงม้าทั้งหมดภายในจวนตระกูลตวนมู่  แต่เนื่องจากมีม้าที่ใช้เป็นประจำอาศัยอยู่จำนวนมากแล้ว  จึงขยับขยายนำม้าศึกมาไว้ที่หมู่บ้านเฟยซานแทน

“ม้าสวยมากเลยขอรับท่านลุงอันฉี”  ซูเหวินที่ยืนมองม้านับร้อยตัวทั้งพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ที่เพิ่งเดินทางมาถึงด้วยดวงตาเปล่งประกายเหมือนเจอของถูกใจ 

“ย่อมเป็นเช่นนั้นขอรับคุณชายรอง  ม้าพันธุ์นี้มักมีไว้สำหรับกษัตริย์  เชื้อพระวงศ์   แม่ทัพ  และพวกขุนนางระดับสูงเท่านั้น  เพราะมันเป็นม้าสำหรับออกศึกที่มีทั้งความแข็งแรง  รวดเร็ว  ปราดเปรียว และฉลาดหลักแหลม  แต่มันก็เป็นม้าที่พยศและเลี้ยงยากเช่นกัน”

“...” ซูเหวินฟังอย่างตั้งใจแต่สายตาก็ไม่ละไปจากฝูงม้าเลยแม้แต่น้อย

“หากคุณชายรองชอบก็เลือกสักตัวมั้ยขอรับ  เลือกตัวที่ยังไม่โตค่อยๆเลี้ยงสร้างความคุ้นเคยกับมัน  ให้มันรับรู้อยู่เสมอว่าคุณชายรองเป็นเจ้านายของมัน  ในอนาคตมันจะกลายเป็นม้าคู่ใจที่ซื่อสัตย์ที่สุด”  หูอันฉีที่เห็นแววตาประกายของคุณชายรองก็ลองหยั่งเชิงถาม

“ได้หรือขอรับ” ซูเหวินเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่มิด  หลุดมาดท่าทางราวกับผู้ใหญ่ กลายเป็นเด็กเห่อของเล่นใหม่เสียอย่างนั้น

“ขอรับ  เชิญคุณชายรอง”  หูอันฉีเดินนำซูเหวินไปยังคอกม้าขนาดใหญ่ 

เด็กชายเดินอยู่พักใหญ่ก็พบกับลูกม้าที่น่าสนใจ  ลูกม้าสีดำขลับที่สบตากับเขาโดยไม่หลบ มันทำท่าราวกับเขาเป็นเพียงมนุษย์ต่ำต้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น และปลายตามองเขาในเวลาต่อมา 

เจ้าม้าตัวน้อยพ่นลมออกจากจมูกดังฟืดฟาดหลายครั้ง   เด็กชายค่อยๆเอื้อมมือไปแตะตรงหัวของมันก่อนจะลูบเบาๆ ป้อนหญ้าสดต้นอวบที่ถูกรดด้วยน้ำวารีมรกตเจือจาง  เมื่อลูกม้าได้กลิ่นก็รีบกินอย่างรวดเร็ว

ท่าทางของลูกม้าเปลี่ยนไป  มันเอาหัวมันดันมือเล็กๆของซูเหวินและเดินเข้ามาหาเขาคล้ายออดอ้อน  จนซูเหวินหัวเราะคิกออกมาเมื่อมันเลียเข้าที่ใบหน้าของเขา 

“ดูท่าแล้ว เจ้าตัวนี้คงจะชอบคุณชายรองขอรับ” หูอันฉีที่มองท่าทีของลูกม้าที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ด้วยความสนใจ  

“ข้าเอาตัวนี้นะขอรับท่านลุงอันฉี   ข้ารู้สึกว่ามันจะเป็นคู่หูที่ดีของข้าในอนาคตใช่มั้ย...เสี่ยวฟู่”

และทุกๆวันในหมู่บ้านเฟยซานจะเห็นคุณชายรองจูงลูกม้าเสี่ยวฟู่เดินเล่นทุกเย็นจนเป็นภาพที่ชินตากับความออดอ้อนของลูกม้าที่ไม่มีความพยศเย่อหยิ่งให้เห็นตามสายเลือดของมัน

หมู่บ้านเฟยซานที่ซ้อนเร้นอยู่ภายในหุบเขาเมื่อเข้าที่เข้าทางก็เริ่มมีการขยับขยายมากขึ้น ทั้งไร่สมุนไพรและกองกำลังที่ฝึกฝนจนสามารถใช้งานได้บางส่วนแล้ว และมีการรับคนเพิ่มขึ้นจากกลุ่มขอทานตามเมืองต่างๆ ซึ่งไม่เป็นที่สนใจของผู้คน  นับว่าตอนนี้ตระกูลตวนมู่มีความแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้นแล้ว 

“คุณหนูใหญ่ขอรับ  จะเริ่มขยายกิจการร้านฟู่จินเลยหรือไม่ขอรับ” หูอันฉีเมื่อคนเริ่มใช้งานได้จึงเข้าปรึกษาแผนขั้นตอนถัดไปทันที

“คนของเราพร้อมหรือยังเจ้าคะท่านลุงอันฉี”  ซูเม่ยที่ตอนนี้ได้แต่นั่งนอนเฉยๆ เพราะครรภ์ใหญ่มากจนเคลื่อนไหวลำบาก

“พร้อมแล้วขอรับ  ตอนนี้ที่สามารถใช้งานได้มี 200  คน” 

“อ่า  ส่งออกไปทุกเมืองในแคว้นซ่ง  กว้านซื้อที่ดินทำแปลงเกษตร ส่งสินค้าทั้งหมดเข้าร้านฟู่จินแต่ละเมือง  แต่....ยกเว้นเมืองหลวงไว้ก่อนนะเจ้าคะ”

“ขอรับ  หากเราควบคุมตลาดการค้าอาหารแห้งได้  ก็จะมีอำนาจต่อรองมากขึ้น”

“ต่อไปไม่ใช่แค่อาหารแห้ง...”  ซูเม่ยเอ่ยด้วยสีหน้าครุ่นคิด  เพราะนางวางแผนไว้ในหัวมากมายในอนาคต แต่แล้วเสียงของท่านลุงอันฉีก็ปลุกนางกลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง

“แล้วคนของเราที่เรียนวิชาแพทย์  คุณหนูจะให้ส่งไปสอบขั้นแพทย์โอสถเลยหรือไม่ขอรับเพราะตอนนี้มีราว 10 คนที่พร้อมแล้ว”

“หากพร้อมก็สอบเลยเจ้าค่ะ   คนใดสอบผ่านขั้นต้นข้าจะมอบเงินให้ 100  ตำลึงทอง   ขั้นกลาง  1,000  ตำลึงทอง  และขั้นสูง  10,000  ตำลึงทอง”

“ขอรับ ข้าน้อยจะแจ้งแก่พวกเขาตามที่คุณหนูใหญ่กล่าว”