บทที่ 11 หมู่บ้านเฟยซาน3

บทที่ 11  หมู่บ้านเฟยซาน3

“ไม่ต้องให้พวกเขากดดันมากนัก  ก่อนการเดินทางให้คนที่จะไปสอบเข้ามาพบข้าก่อนเดินทางด้วยนะเจ้าคะ  ข้ามีเรื่องจะต้องพูดกับพวกเขาเล็กน้อย”  ซูเม่ยไม่ได้ตั้งความหวังกับคนของตัวเองมากนัก เพราะพวกเขาฝึกฝนได้ไม่กี่เดือน  แต่ก็นับว่าแต่ละคนมีพรสวรรค์ไม่น้อยเลย

“ข้าน้อยแอบคาดหวังว่าพวกเขาจะมีคนใดคนหนึ่งสอบผ่านถึงขั้นกลาง  การเปิดกิจการหอสมุนไพรและโอสถจะได้เริ่มดำเนินการเสียที”  หูอันฉีแม้ไม่อยากกดดันผู้ที่เข้าสอบแพทย์โอสถมากนักแต่ก็อดตั้งความหวังในใจไม่ได้  แพทย์โอสถขั้นสูงนั้นอาจจะยากไป เพราะขั้นสูงมักเป็นแพทย์อาวุโสในวังหลวง  คนของตะกูลตวนมู่คงมิอาจถึงขั้นนั้น

“แม้จะมีคนสอบผ่านหรือสอบไม่ผ่านทั้งหมด  หลังคลอดข้าก็จะเดินทางไปสอบด้วยตนเองเช่นกันเจ้าค่ะ” ซูเม่ยหมายมาดในใจ  และนางก็มั่นใจในความสามารถที่สั่งสมมาทั้งสองชีวิตว่าจะได้ตราขั้นแพทย์โอสถมาครอบครองแน่นอน

“หากเป็นคุณหนูใหญ่ ไม่แน่อาจจะได้ตราขั้นถึงขั้นสูงก็เป็นได้  กิจการหอโอสถคงไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วขอรับ” หูอันฉีแม้ไม่เคยเห็นทักษะการปรุงโอสถของคุณหนูใหญ่ แต่โอสถของคุณหนูย่อมประจักษ์แก่ใจทุกคนว่าวิเศษมากเพียงใด  ไม่แน่ว่าในแผ่นดินนี้จะมีใครสามารถทำได้อย่างคุณหนูของเขาหรือไม่ แม้แต่คนผู้นั้นก็ตาม...

“ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

“คุณหนูใหญ่ยังมีอีกเรื่องขอรับ  ข้าได้รับข่าวจากขบวนเดินทางของฮุ่ยซิ่วกับเหวินชางแล้วขอรับ” ว่าแล้วหูอันฉีก็ตั้งจดหมายขนาดเล็กที่ถูกส่งมาโดยเหยี่ยวส่งสาร

“...” ซูเม่ยไม่รอช้าอ่านข้อความในกระดาษทันที ด้วยความตื่นเต้นปนกังวลใจ มือบางคลี่ม้วนกระดาษขนาดเล็กอย่างช้าๆ  แต่แล้ว...

‘เมืองซินเกียงไม่พบร่องรอย  กำลังไปสมทบเมืองฉาง’   ซูเม่ยรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างแต่ก็เตรียมใจไว้บ้างแล้ว  แต่ยังมีอีกเมืองที่ยังไม่ส่งข่าว ดังนั้นนางยังคงมีความหวัง

“ยังมีเมืองฉางที่มีความเป็นไปได้สูงกว่าเมืองซินเกียง  คงต้องรอข่าวอีกไม่เกิน 7 วันขอรับ  เรายังมีความหวัง” หูอันฉีเห็นสีหน้าและแววตาที่ผิดหวังก็พูดปลอบใจทันที  แม้จะเป็นการปลอบใจแต่ทุกคำกล่าวนั้นเป็นความจริง  ตอนที่คาดการณ์ไว้ เมืองฉางนั้นมีโอกาสจะเจอนายท่านและฮูหยินมากกว่า เนื่องจากเมืองฉางเป็นเมืองชายแดนที่มีตลาดค้าทาสเถื่อนที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นซ่ง

“ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะท่านลุงอันฉี” ซูเม่ยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ  ก่อนจะเอนกายพิงเก้าอี้ช้าๆ

ช่วงนี้ซูเม่ยรู้สึกเจ็บท้องบ่อยขึ้น คล้ายอาการเจ็บเตือนของคนตั้งครรภ์ใกล้คลอด  นางจึงเข้ามิติเพื่ออัลตราซาวด์อีกรอบปรากฏว่าเจ้าก้อนแป้งทั้งสามใกล้จะคลอดแล้ว  นางจึงเตรียมอุปกรณ์การทำคลอดเผื่อฉุกเฉินในกรณีที่การทำคลอดในยุคนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับนาง  อายุครรภ์ย่างเข้าเดือนที่ 9  อีกไม่กี่วัน  ตอนนี้ในจวนมีหมอตำแยมาประจำการถึง 3 คน  และหมออีก 1 คน  เพื่อเตรียมความพร้อมเพราะนางอาจจะคลอดได้ทุกเมื่อ

“ชิงชิง  หากข้าที่กำลังคลอดลูกอ่อนเพลียมาก  จงป้อนน้ำในขวดนี้ให้ข้าครั้งละ  1 จอกชา”  ซูเม่ยที่รู้สึกปวดท้องถี่ขึ้นจึงสั่งความบ่าวรับใช้ประจำตัวอย่างชิงชิงทันที

“เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่”  ชิงชิงมองขวดสีขาวขุ่นคล้ายขวดโอสถแต่มีขนาดใหญ่กว่า  ก็จดจำไว้ในใจว่าต้องนำของในขวดนี้ป้อนให้คุณหนูของนาง

“และขวดนี้  หากข้ากำลังจะมีอันตรายถึงชีวิต  จงเปิดมันทันที”  ซูเม่ยหยิบขวดสีดำที่บรรจุควันยาสลบชนิดรุนแรงไว้ภายในขึ้นมา  เผื่อฉุกเฉินนางจะได้หายตัวเข้ามิติโดยที่ไม่มีใครรู้

“คะ..คุณหนู อย่าพูดเช่นนี้  ชิงชิง....”  สาวใช้ตัวน้อยเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นครรภ์ขนาดใหญ่ของคุณหนูที่มีทารกอยู่ถึง 3 คน แม้ตอนแรกนางจะดีใจ  แต่เมื่อคิดถึงยามคลอดบุตรของสตรีนั้นแสนอันตรายก็สีหน้าซีดเผือด

“เข้าใจหรือไม่!!!  ชีวิตของข้าอยู่ที่เจ้าแล้วนะชิงชิง” ซูเม่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียง สีหน้า และแววตาที่จริงจัง 

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!!!  ชิงชิงจะทำตามคุณหนูใหญ่สั่งอย่างเคร่งครัด” มู่หว่านชิงแม้จะกลัวจับใจ แต่ก็รับปากจะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด

“แล้วพวกเจ้าก็เชื่อฟังแม่นะ  อย่าดื้อ  คลอดง่ายๆรู้หรือไม่”  ซูเม่ยเมื่อพูดกับบ่าวตัวน้อยเสร็จ  ก็ก้มลงพูดกับเจ้าก้อนแป้งทั้งสามที่กำลังถีบท้องของนางจนโย้ไปมา  บางคราก็ถีบจนนางจุกไปเลยก็มี แต่พอนางตวาดก็หยุดคล้ายเด็กทำผิดโดนจับได้  จนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

คืนนี้จันทราเต็มดวงดูงดงาม  ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาราที่จรัสแสงระยิบระยับ  แต่จวนตระกูลตวนมู่กลับวุ่นวายจนไม่มีใครได้ชื่นชมความงามยามค่ำคืน  ผู้คนในจวนวิ่งวุ่นวายไปหมดโดยเฉพาะเรือนเหลียนฮวาที่เป็นที่พำนักของคุณหนูใหญ่ของจวน