บทที่ 17   ชาติกำเนิด2

บทที่ 17   ชาติกำเนิด2

ซูเม่ยเห็นบิดามารดาก็พอใจเป็นอย่างมาก  บุรุษเช่นบิดาช่างน่ายกย่อง 

“ท่านพ่อท่านแม่พักผ่อนเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ  ลูกไม่รบกวนพวกท่านแล้ว  กลางยามโหย่ว (17.00 – 19.00 น.)ลูกจะพาน้องๆมารับสำรับที่เรือนใหญ่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา”

“ฮึก.... ได้จ้ะ  แม่พักสักหน่อย  เดี๋ยวค่อยไปดูหลานๆที่เรือนของลูก”  เสียงสะอึกสะอื้นของคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มา ก่อนที่นางจะเอ่ยกับบุตรสาว

“กลับไปดูหลานๆของพ่อที่เรือนเถิด  มารดาของเจ้าพ่อจะดูแลเอง”

“เจ้าค่ะ  หาก...มีน้องชายน้องสาวเพิ่มมาสักคนสองคนลูกก็ไม่เกี่ยงจะเลี้ยงดูนะเจ้าคะ”  ซูเม่ยพูดล้อเลียนบิดามารดาเสร็จก็รีบวิ่งหายไปจากเรือนทันที ไม่ได้สนใจเสียงมารดาที่แว่วตามหลังมา

“เจ้าลูกคนนี้ ชักหาความเป็นกุลสตรีไม่ได้แล้ว  กล้าหยอกเย้าบิดามารดา  มันน่าตีนัก!!!”

“น้องหญิง บุตรสาวของเราออกจะน่าเอ็นดู” ผู้เป็นบิดานอกจากไม่ดุบุตรสาวแล้ว  ยังเห็นเป็นเรื่องน่าเอ็นดูของบุตรสาวด้วยซ้ำ  แม้ว่าจะเป็นแม่คนแล้วแต่บุตรสาวเขาอายุยังน้อย จะซุกซนไปบ้างก็สมวัย

“ท่านพี่ก็ให้ท้ายลูกตลอด  ดูซิแก่นแก้วใหญ่แล้ว  หึ”

หลังจากวันที่นายท่านกับฮูหยินกลับมาถึงจวนตระกูลตวนมู่  สามวันให้หลังก็มีงานเลี้ยงฉลองการกลับมาเป็นการภายใน  เป็นการกินดื่มของทุกคนในจวนที่จะได้กินร่วมกันกับเจ้านายของจวนอย่างเป็นกันเอง สร้างความประทับใจให้คนงานภายในจวน 

นายท่านลี่หยางเข้ามาเรียนรู้กิจการของตระกูลตวนมู่  จนตอนนี้เริ่มจับทางได้ และเข้ามาบริหารงานอย่างเต็มตัว โดยที่ซูเม่ยเป็นเพียงที่ปรึกษาให้กับบิดาเท่านั้น  นางจึงมีเวลาเลี้ยงดูลูกอย่างเต็มที่

ส่วนมารดาก็วุ่นวายกับการเลี้ยงลูกๆ และหลานๆ   โดยเฉพาะเจ้าก้อนแป้งทั้งสามที่รู้ความกว่าเด็กทั่วไปอายุเพียงสามเดือนก็ทำท่าทางเข้าใจที่ผู้ใหญ่พูดกันเสียแล้ว  คราแรกซูเม่ยไม่ได้เอะใจอันใด  แต่พอนานวันเข้านางลองออกประโยคคำสั่งง่ายๆ  เด็กๆก็สามารถปฏิบัติตามได้อย่างไม่ผิด 

‘อ่า  ผลน้ำนมสวรรค์นั่น   เป็นสาเหตุหรือไม่นะ’  ซูเม่ยที่มีน้ำนมไม่เพียงพอสำหรับบุตรชายหญิงทั้งสาม ได้ค้นพบผลไม้ที่มีชื่อว่า ‘ผลน้ำนมสวรรค์’ ในมิติ จึงเอามาให้ลูกๆดื่มแทนน้ำนมแม่  ปรากฏว่าเจ้าสามแสบชอบน้ำนมจากผลไม้ชนิดนี้มาก  คราแรกนางทำนมผงเอาไว้แต่เมื่อได้กินผลน้ำนมสวรรค์เจ้าตัวแสบทั้งสามกลับไม่ยอมดื่มนมชงอีกเลย

“ซูเม่ย ลูกจะเดินทางไปสำนักแพทย์โอสถกลางวันไหนหรือ”  ลี่หยางเอ่ยถามบุตรสาว  หลังจากที่กลับจากดูกิจการทั้งร้านฟู่จิน  หอโอสถเฟิ่งหวง  หมู่บ้านเฟยซาน  รวมถึงหมู่บ้านเอ้อซานที่เพิ่งเสร็จไปได้ไม่นาน 

“วันมะรืนเจ้าค่ะ  ออกเดินทางก่อนยามเฉิน ( 07.00 น.)”

“เอาคนคุ้มกันไปให้มากหน่อยพ่อเป็นห่วง  หนทางก็ยาวไกลเป็นแรมเดือน”

“สองพ่อลูกคุยอันใดกันหน้าตาเคร่งเครียดเชียว”  อู๋เย่วจวนเมื่อเห็นบุตรสาวคนโตและสามี ก็อุ้มหลานเข้ามาหาทันที  ตามด้วยขบวนพี่เลี้ยงที่อุ้มเด็กน้อยอีกสองคนตามมาด้วย

“ไม่มีอะไรหรอกน้องหญิง  แค่เรื่องการเดินทางของซูเม่ยวันมะรืนเท่านั้น”  ลี่หยางว่าพลางยกนิ้วสากขึ้นเกลี่ยแก้มยุ้ยๆของหลานชายคนโตที่อยู่ในอ้อมอกของภรรยา

“ไม่ไปไม่ได้เหรอลูก  ตอนนี้กิจการเราก็มากมายแล้วนะ”  อู๋เย่วจวนเมื่อฟังคำของสามีก็อดรู้สึกใจหายไม่ได้ที่บุตรสาวไปไกลจากสายตานานเป็นเดือนๆ 

ซูเม่ยที่รับบุตรชายคนรองมาจากพี่เลี้ยงก่อนจะส่งให้ผู้เป็นบิดา  ได้ฟังคำของมารดาก็เอ่ยเหตุผลกับท่านยายของหลานๆเข้าใจความจำเป็นนี้

“ยามนี้เรามีกิจการหอโอสถเฟิ่งหวงแล้วก็จริง  แต่ภายภาคหน้าหากเราไม่สามารถควบคุมการตลาดสมุนไพรได้  กิจการของเราจะถูกบีบจากผู้มีอำนาจ ฉกฉวยผลประโยชน์จากกิจการของเรา  หากว่าลูกได้ขึ้นทะเบียนแพทย์โอสถจากสำนักแพทย์โอสถกลางก็จะได้รับความคุ้มครองส่วนหนึ่งจากสำนัก  แค่ผู้มีอำนาจในแคว้นใดแคว้นหนึ่งก็ไม่สามารถมารังแกเราได้โดยง่าย”  ในระหว่างอธิบายเหตุผลให้มารดาฟังอย่างใจเย็น  นางก็รับบุตรสาวมาจากพี่เลี้ยงและหยอกล้อกับบุตรสาวตัวน้อยไปพลางๆ

“เป็นแม่ที่คิดน้อยไป”  เทียนหยูที่อยู่ในอ้อมอกของท่านยายเมื่อเห็นสีหน้าซึมลงของคนที่อุ้มเขาอยู่ ก็ยกมือขึ้นทาบกับแก้มแล้วลูบเบาๆ คล้ายการปลอบโยน

“โอ้วโย่ว  เทียนหยูหลานยายรู้จักปลอบคนแล้ว” ท่านยายที่เห่อหลานยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นการกระทำของหลานชายคนโต  ไม่รอช้านางก็ฝังจมูกลงกับแก้มนิ่มของหลานอย่างหมั่นเขี้ยว

เอิ้ก  เอิ้ก  เอิ้ก  เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังขึ้นเมื่อรู้สึกจั๊กจี้ที่พวงแก้ม

“หยู่หลงก็อยากให้ตาหอมแก้มด้วยเหรอ ฮึ”  ยู่หลงเมื่อเห็นท่าทางสนุกของพี่ชายก็กระตุกเสื้อที่กำเบาๆ จนผู้เป็นตาต้องก้มลงมองหลานชายคนรองในอ้อมแขน เมื่อเห็นแววตาที่มองไปยังพี่ชายคนโตที่หัวเราะเอิ้กอ้าก ลี่หยางก็เข้าใจความต้องการของหลานชายทันที

“เยว่ซิน ไม่อยากเล่นเหมือนพี่ๆเหรอจ้ะ”  ซูเม่ยถามเมื่อเห็นท่าทีคล้ายเบื่อหน่ายของบุตรสาวคนเล็ก  จนนางหลุดขำคิกออกมาไม่ได้  สายตาของบุตรสาวคล้ายจะบอกนางว่า

‘ไม่อยากเล่นเจ้าค่ะ  มันไม่สนุก’

หลังจากข่าวของท่านชายเล็กและหลินเฟยถูกส่งกลับไปยังแคว้นหนานผ่านกิจการค้าผ้าที่มีฟันเฟืองใหญ่เป็นวังจวิ้นอ๋องของแคว้นหนาน สารลับก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง