บทที่ 17 ชาติกำเนิด3

บทที่ 17   ชาติกำเนิด3

วังจวิ้นอ๋องแคว้นหนาน

บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความเศร้าสร้อยแผ่กระจายปกคลุมไปทั่ววังจวิ้นอ๋องมาเกือบขวบปี  จากการหายไปของท่านหญิงน้อยหนานหลินเฟย  บุตรสาวคนเล็กของท่านชายรองหนานลู่ฉีกับพระชายาเซี่ยซินอี๋ ซึ่งเป็นแก้วตาดวงใจของทุกคน ซ้ำรอยเมื่อ 30 ปีก่อนที่ท่านชายเล็กหายตัวไป  แม้ครานี้จะไม่ใช่การบุกเข้ามากวาดล้างเช่นคราก่อน  แต่ก็เป็นการวางแผนมาอย่างดี ส่งคนเข้ามานานหลายปีก่อนจะค่อยลงมือลักพาตัวเมื่อสบโอกาสยามมีงานสำคัญที่เชื้อพระวงศ์ต้องเข้าร่วมรวมตัวกันทุกคน  ลอบฉวยโอกาสยามการคุ้มกันลดลง ลงมือทำเรื่องบั่นทอนจิตใจของคนในวังจวิ้นอ๋องอีกครั้ง

จากการหายตัวไปของท่านหญิงน้อยสร้างบาดแผลให้กับทุกคนในวัง  โดยเฉพาะจวิ้นหวางเฟยที่มีบาดแผลเก่าในเรื่องนี้  และพระชายาในท่านชายรองหนานลู่ฉีที่สูญเสียบุตรสาวคนเล็กไป  จนยามนี้หมอหลวงก็ยังคงวิ่งเข้าออกวังจวิ้นอ๋องอยู่บ่อยครั้ง

เครือข่ายข่าวสารทั้งในแคว้นและต่างแคว้นทำงานกันอย่างแข็งขันแต่ก็ยังไม่พบท่านหญิงตัวน้อย  โดยเฉพาะในแคว้นซ่งที่ข่าวสารสุดท้ายสิ้นสุดลงในเขตเมืองเจียง เหมือนดั่งตอนท่านชายเล็กที่ข่าวสารหายไปเมื่อเข้าเขตแคว้นซ่ง  ยิ่งทำให้ทุกคนหวาดหวั่นเกรงว่าเรื่องราวจะจบลงเช่นเดิม

ห้องทรงงานของซื่อจื่อวังจวิ้นอ๋องมีบุรุษสองคนกำลังเคร่งเครียดกับเรื่องบางอย่างจนคิ้วขมวดมุ่น  ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากทั้งสองตลอดเวลาจนไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปในห้องนี้แม้แต่คนเดียว ยกเว้น....             

“กราบทูลซื่อจื่อมีข่าวส่งมาจากแคว้นซ่งพะยะค่ะ”  องครักษ์คนสนิทของซื่อจื่อหนานหลี่จิ้งรีบนำสารที่รับมาจากกิจการร้านผ้าส่งให้กับนายของตน

“แคว้นซ่งหรือ” บุรุษในชุดผ้าไหมราคาแพงเงยหน้าจากกองเอกสารของซื่อจื่อผู้เป็นบิดา

“พะยะค่ะท่านชายลู่เจ๋อ ส่งมาจากร้านผ้าในเมืองหยาง”  เมื่อได้ยินคำกล่าวขององครักษ์  ซื่อจื่อหนานหลี่จิ้งวัย 47 ปีก็คลี่สารออกอ่านอย่างรวดเร็ว  คิ้วหนาของชายวัยกลางคนที่ขมวดแน่น ก่อนจะค่อยๆคลายออกอย่างช้าๆ  มุมปากยกขึ้น กลายเป็นรอยยิ้มอย่างยินดี

“ข่าวดี ข่าวดีในรอบปี  ไม่ใช่ซิ...ในรอบ 30 ปี!!!!”  กระดาษซึ่งเขียนข้อความเพียงสั้นๆ  แต่ทำให้ผู้อ่านไม่อาจหยุดความดีใจจนสิ่งที่เต้นอยู่ภายในอกแทบจะทะลุออกมาด้านนอก

ความยินดีที่ฉายชัดบนใบหน้าของบิดา  สร้างความฉงนสงสัยให้กับบุตรชายอย่างท่านชายหนานลู่เจ๋อไม่น้อย  จึงหยิบสารนั้นมาจากมือบิดาและอ่านอย่างรวดเร็วแต่ชัดถ้อยชัดคำ

“พยัคฆ์เงารุ่นที่ 8  พบท่านชายหนานหยาง  เด็กหญิงและหยกหลินเฟย”  สิ้นเสียงของท่านชายหนานลู่เจ๋อ องครักษ์ที่รับใช้ซื่อจื่อมาอย่างยาวนานก็ไม่อาจรักษาความเคร่งขรึมได้อีก

“พยัคฆ์เงารุ่นที่ 8  หูอันฉี...”  เขาพึมพาเสียงเบาแต่ในใจกลับเต็มตื้นไปด้วยความยินดี  เนื่องจากหูอันฉีแท้จริงแล้วเป็นน้องชายของเขานั่นเอง  น้องชายที่เขาไม่ได้เจอมากว่า 30 ปีเช่นกัน

“ท่านพ่อหมายความว่า...ทั้งท่านอาเล็กและเฟยเฟยอาจจะอยู่ที่เมืองหยางแคว้นซ่งอย่างนั้นหรือ”  หนานลู่เจ๋อยังคงสงสัยในความบังเอิญนี้  ที่คนสองคนหายตัวไปคนละเวลาแต่กลับพบเจอและอยู่ด้วยกัน  ไม่รู้ว่าจะเป็นความบังเอิญจริงหรือไม่

“ไม่ผิดแน่  ตราประทับนี้มีเพียงพยัคฆ์เงาเท่านั้นที่มีในครอบครอง” ซื่อจื่อหนานหลี่จิ้งถือกระดาษแผ่นนั้นอย่างทะนุถนอมก่อนจะหุนหันออกจากห้องไป โดยทิ้งบุตรชายไว้เบื้องหลัง

“ท่านพ่อ!!!!!”  ท่านมั่นใจเกินไปแล้ว 

“หูอันเฉิน  ตามท่านชายรองมาที่ห้องทรงงานของเสด็จพ่อเดี๋ยวนี้!!!!!”  ซื่อจื่อหนานหลี่จิ้งตะโกนกลับมา  จนองครักษ์เห็นเพียงชายอาภรณ์เท่านั้น

จวิ้นอ๋องหนานจ้านเฉิง ถือกระดาษแผ่นเล็กด้วยมือสั่นเทา ดวงตาแดงระเรื่อกับข้อความที่ปรากฏบนกระดาษแผ่นนี้  ข้อความที่เขารอมานานเหลือเกิน  นานจนทดท้อใจไปแล้วว่าอาจสูญเสียบุตรชายคนเล็กที่ได้อุ้มชูเพียงสามปีเท่านั้น แล้วยังมีหลานสาวที่น่ารักของเขาที่เพิ่งหายไปยังไม่ครบปี จนเขาได้แต่โทษความไม่เอาไหนของตัวเองที่ไม่อาจรักษาทั้งบุตรชายแล้วก็หลานสาวได้

“เสด็จพ่อ!!!/เสด็จปู่”  บรรดาบุตรชายและหลานชายต่างร้องเสียงหลง

 ซื่อจื่อหนานหลี่จิ้งเมื่อเห็นร่างกายที่โอนเอนของบิดาตัวเขาที่อยู่ใกล้ที่สุดก็เข้าประคองทันที  ปีนี้บิดาของเขาอายุเข้าปีที่ 63  แล้วด้วยความตรอมตรมในหลายๆคราจึงไม่ใคร่จะแข็งแรงดังเดิม

“เสด็จพ่อ จิบชาเสียหน่อยพะยะค่ะ” ท่านชายรองหนานลู่ฉีที่อยู่ในสภาพเหนื่อยล้าจากการออกตามหาบุตรสาวรินน้ำชายื่นให้บิดา

“คุยเรื่องสำคัญกันก่อนเถอะ  พ่อไม่เป็นไรแค่ดีใจมากไปหน่อยเท่านั้น” จวิ้นอ๋องรับน้ำชาจากบุตรชายคนรองก็รีบบอกปัดไม่ต้องสนใจตน

“ท่านลุงหลี่จิ้งจริงหรือขอรับที่พบเฟยเฟยแล้ว” ท่านชายหนานลู่เสียนซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของท่านชายรองถามข่าวคราวเกี่ยวกับน้องสาวทันที

“หากเป็นไปตามข่าวที่ได้รับ  ก็เชื่อถือได้ถึง 9 ส่วน แต่ก็ต้องรอตรวจสอบจากคนของเราอีกที   ตอนนี้ลุงได้ส่งคนออกไปตามคนที่รับสารฉบับนี้มาสอบถามแล้ว”

แอด...........

“เรียนท่านอ๋อง  ซื่อจื่อ  และท่านชายทั้งหลาย  กระหม่อมพาเถ้าแก่จงคนรับสารมาแล้วพะยะค่ะ” หูอันเฉินที่ได้รับมอบหมายให้ออกไปตามตัวคนรับสารผู้นี้มาเข้าเฝ้าก็กล่าวรายงาน

“ให้เขาเข้ามา”  จวิ้นอ๋องหนานจ้านเฉิงเอ่ยอนุญาต

“ถวายพระพรท่านอ๋อง  กระหม่อมจงเหลียงเป็นเถ้าแก่ร้านแพรพรรณเหมยฮวาพะยะค่ะ”

“ไม่ต้องมากพิธีเล่าเรื่องที่เจ้าทราบมา”

เถ้าแก่จงซึ่งเป็นผู้ดูแลร้านแพรพรรณเหมยฮวาโดยที่เจ้าของแท้จริงคือวังจวิ้นอ๋อง  เดิมทีจงเหลียงเป็นทาสที่ซื้อตัวมา แต่ได้รับการฝึกฝนจนกลายเป็นหนึ่งในเครือข่ายข่าวสารของจวิ้นอ๋อง  ยามนี้เขากำลังเล่าเรื่องราวที่รู้ภายในเมืองหยางแคว้นซ่ง โดยเฉพาะตระกูลตวนมู่ที่มีนายท่านใหญ่ซึ่งต้องสงสัยว่าคือท่านชายเล็กที่หายไป  รวมถึงเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามหนาวซึ่งเป็นคุณหนูเล็กของจวน

ทุกคนได้ฟังเรื่องราวก็คิดไปในทางเดียวกันว่าจะออกเดินทางไปเมืองหยางแคว้นซ่งให้เห็นกับตา โดยเฉพาะท่านชายรองหนานลู่ฉีที่อาสาจะเดินทางไปด้วยตนเองพร้อมกับท่ายชายหนานลู่เจ๋อ  ท่านชายหนานลู่เสียน  ผู้เป็นหลานชายและบุตรชาย