บทที่ 2   รับน้อง2

บทที่ 2   รับน้อง2

“อ่า  อย่ามองข้าด้วยแววตาโหดร้ายเช่นนั้นสิ...ท่านปู่ ท่านย่า” ซูเม่ยพูดพลางลุกขึ้นเยื้องย่างกายไปทรุดลงตรงหน้าชายและหญิงชรา  ก่อนจะหยิบมีดอันเล็กออกมาจากแขนเสื้อ  ค่อยๆบรรจงไล้ไปยังใบหน้าเหี่ยวย่นของยายเฒ่าจ้าวก่อนจะฟาดสันมีดบนใบหน้าเหี่ยวนั่นหลายครั้งจนขึ้นริ้วช้ำเขียวนับไม่ถ้วน  

ฟางกุ้ยแววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว หลังจากเห็นมีดที่นางเด็กสารเลวดึงออกมา และตอนนี้นางก็รู้สึกเจ็บระบมที่ใบหน้านัก

‘นายหน้ามาเอาตัวมันไปขายหอนางโลมแล้วนี่  ทำไมกัน ทำไมมันกลับมาได้’ จ้าวไฉจ้องเขม็งไปที่บุตรสาวคนโตของไอ้เด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยงให้เป็นทาสในตระกูล เรียกมันว่าลูกชาย แต่ใจจริงมันเป็นแค่แรงงานทาสให้คนในครอบครัวเขาเท่านั้น

“กลัวเหรอเจ้าคะ” นางถามพลางกวาดสายตามองไปที่ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ ก่อนจะกดมีดลงบนหน้าเหี่ยวย่นของยายเฒ่าจ้าว จนเป็นแผลลึกเลือดไหลออกมา  นางตวัดมีดสองสามครั้งอย่างคล่องแคล่วจนได้รอยแผลเหวะหวะมากมาย

“ฮี๊ดดดดดดดดดดดด”   เสียงกรีดร้องจากยายเฒ่าจ้าวดังออกจากลำคอเพียงเสียงยุงบิน  ซูเม่ยยกยิ้มให้กับท่านลุงที่แสนจะขลาดเขลาแต่ยังดั้นด้นที่จะเรียน ทั้งๆที่มีสมองอันน้อยนิด  แล้วยังเป็นคนยุยงให้ชายหญิงชราอ้างความกตัญญูผลักไสบิดามารดาของนางให้ไปทำงานเสี่ยงอันตรายจนไม่ได้กลับมาอีก เป็นตายร้ายดีไม่อาจรู้ ตราบใดที่ยังไม่พบศพ นางก็ไม่ปักใจเชื่อว่าบิดามารดาได้ตายไปแล้ว

‘เขาพลาดตรงไหนกัน  เขากระซิบสั่งนายหน้าผู้นั้นไปแล้วนี่ ว่าให้กำชับแม่เล้า  ให้มันไปเป็นนางโลมชั้นต่ำรับแขกทั้งวันทั้งคืนโทษฐานที่มันบังอาจเล่นตัวกับเขา’  จ้าวเจ๋อผู้มีความคิดโสมม เขาอุตส่าห์จะรับมันเป็นอนุให้มันคอยทำงานหาเลี้ยงเขาให้สุขสบายแทนพ่อหน้าโง่ของมัน  มันกลับแหกปากร้องจนเมียเขารู้เข้า  สุดท้ายท่านแม่ก็ตัดปัญหาขายมันออกไป แล้วดูตอนนี้มันงดงามเสียยิ่งกว่าเก่า แต่กลับดุร้ายจนเหมือนมีปีศาจร้ายมาสิงสู่  แค่สายตานั่นก็ทำให้เขาสั่นไปทั้งตัวไม่อาจควบคุมได้แล้ว

“ขออภัยเจ้าค่ะท่านย่า ข้าพลั้งมือไปเล็กน้อย” นางทำท่าสะดุ้งตกใจ ก่อนจะยกมีดขึ้นและแสร้งทำมีดหล่นปักไปที่ขาของตาเฒ่าจ้าวที่นอนอยู่ข้างๆกัน

“อ้ากกกกกกกกก”  ตาเฒ่าจ้าวสะดุ้งด้วยความเจ็บปวดและส่งเสียงร้องออกมา  แต่เสียงนั้นกลับดังเพียงคนที่นั่งใกล้ๆได้ยินเท่านั้น  นัยน์ตาหวาดกลัวจับจิตส่งมาจากทุกคนที่เริ่มพยายามขยับเขยื้อนกายหนี  ทั้งที่ขยับได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“โอ๊ะ  มีดหลุดมือ  ข้าต้องขออภัยท่านปู่ด้วย เดี๋ยวข้าเอาออกให้เจ้าค่ะ”  นางว่าพลางขยับกายเบี่ยงจากหญิงชรามาที่ชายชรา ก่อนจะดึงมีดที่ปักอยู่อย่างแรงจนเลือดกระฉูดออกมาจากบาดแผลแลดูสยดสยอง  ตาเฒ่าจ้าวทั้งเจ็บปวดทั้งหวาดกลัวจนปล่อยน้ำเหลืองอ๋อยรดกางเกงจนเปียกเหม็นคลุ้งไปหมด

“อือ อือ  อา อา” เสียงเปร่งจากปากท่านลุงจอมขี้ขลาดของนาง  ที่ตอนนี้ขยับจนแทบจะเกยบนร่างเมียของตนเองเสียแล้ว

“ท่านลุงอย่าตกใจไปเลยเจ้าค่ะ  เดี๋ยวหลานจะไปเล่นด้วย  อยู่ที่หอนางโลมข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก” ท่านลุงผู้นี้ของนางนอกจากจะขี้ขลาดแล้วยังทำตัวสกปรกคิดเกินเลยกับหลานสาวตนเอง  ตอนที่นางยังไม่ถูกขายให้หอนางโลม  ชายผู้นี้ก็ลอบมองและฉวยโอกาสถูกเนื้อต้องตัวนางอยู่บ่อยครั้ง  ซูเม่ยพยายามหลบเลี่ยงท่านลุงผู้นี้อยู่เสมอ และพยายามไม่อยู่เพียงลำพังจึงรอดพ้นมา จนกระทั่งถูกขายออกไป

ซูเม่ยขยับกายไปนั่งอยู่ใกล้ๆสองสามีภรรยาที่มองมาที่นางด้วยความกลัวปนความมาดร้ายอยู่ในที  ท่านลุงหวาดกลัวแต่ท่านป้านั้นดูจะมุ่งร้ายไม่เลิกรา ทั้งๆที่ตกเป็นเหยื่อ ไม่รู้จะเรียกว่าโง่เขลาหรืออันใดดี

‘นางแพศยาที่กล้ายั่วยวนสามีของนาง  มันยังอยู่  ทำไมมันไม่หายตามพ่อแม่มันไป สารเลว!!!’  จูอันจ้องเขม็งไปที่ซูเม่ยอย่างเดือดดาล นางสู้อุตส่าห์ยุยงให้แม่สามีขายมันออกไปพ้นหูพ้นตา  แล้วยังขายไปเป็นนางโลมเหมาะสมสำหรับหญิงร่านอย่างมันแล้ว

“ป้าสะใภ้ทำไมมองเช่นนั้นเจ้าคะ เหมือนจะฆ่า!!!...หลานเลย” นางทำท่าหวาดกลัวอย่างเสแสร้ง 

“ช่าง...ไม่สำเหนียกว่าตนอยู่ในสภาพไหน” ซูเม่ยก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูและเน้นย้ำทีละคำให้ลึกลงสมองกลวงๆของป้าสะใภ้ผู้นี้ 

สตรีผู้นี้แต่งเข้ามาก็จิกหัวใช้โขกสับมารดาของนางสารพัด  เพราะยายเฒ่าจ้าวให้ท้ายอยู่เสมอ งานบ้านงานไร่ไม่เคยแตะ ทั้งมารดาที่กำลังท้องและนางที่ยังเด็กก็โดนจิกหัวใช้ทั้งวัน และของๆมารดามักโดนหยิบฉวยไปใช้ตามอำเภอใจไม่เว้นแม้แต่เสื้อผ้า  จนเหลือเพียงเสื้อผ้าเก่าๆเท่านั้น แม้มารดาจะมีฝีมือวรยุทธ์อยู่บ้างแต่ไม่เคยใช้ตอบโต้ เพราะคำว่ากตัญญูบ้าบอที่บิดาของนางยึดถือมาตลอดจนดูโง่เขลา  ซูเม่ยนึกถึงอดีตก่อนจะส่ายหัวก่อนจะยืดตัวขึ้นอีกครั้ง

‘หากจะทำให้จูอันผู้นี้เจ็บ มีเพียงต้องทำเช่นนี้แหละ’