บทที่ 2 รับน้อง3

บทที่ 2   รับน้อง3

‘หากจะทำให้จูอันผู้นี้เจ็บ มีเพียงต้องทำเช่นนี้แหละ’

ซูเม่ยคว้าคอของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังซุกอยู่ในอกมารดาของตนขึ้นมา  เด็กชายร้องไห้จ้าโดยไร้เสียง  จนทั้งปู่ ย่า บิดา มารดาของเด็กต่างพากันขยับตัว  เพราะเด็กชายผู้นี้เป็นลูกหลานหัวแก้วหัวแหวนแตะต้องไม่ได้ น้องๆของนางมักจะโดนลงโทษโดยไร้เหตุผลเพราะเด็กคนนี้อยู่ร่ำไป เด็กสันดานชั่วเช่นนี้เก็บไว้ก็รกแผ่นดิน ขัดเกลาไม่ได้เสียแล้ว

“คอนิ่มๆ แค่ขยับนิ้วนิดเดียวก็หักละ ลูกๆหลานๆของพวกท่านช่างอ่อนแอนัก นุ่มนิ่มไปหมด คงเพราะไม่ได้ทำงานหนักเช่นข้าและน้องๆใช่หรือไม่!!!” ซูเม่ยตะโกนขึ้นมาก่อนจะหิ้วคอเด็กชายจนลอยเหนือพื้น  เด็กร่างอวบอ้วนดิ้นไปมาในอากาศเล็กน้อยเพราะไร้กำลัง  นางปรายตามองไปยังป้าสะใภ้ที่ตอนนี้พยายามขยับตัวมาหานางเหมือนไส้เดือนใกล้ตายไม่มีผิด น้ำหูน้ำตาหลั่งไหล ปากพะงาบกรีดร้องไร้เสียง

‘ภาพประทับใจ จนอย่างเก็บภาพไว้จริงๆ’ ซูเม่ยคิดอย่างสะใจ

เหล่าคนที่ดูภาพเบื้องหน้าต่างน้ำตาไหลพรากด้วยความเคียดแค้น แต่ทำสิ่งใดไม่ได้ ร่างกายขยับไปมาเพียงนิดเดียวไม่อาจไปได้ไกล ได้แต่มองเด็กชายดิ้นไปมาจนค่อยๆอ่อนแรงลงแล้วนิ่งไป  ซูเม่ยปล่อยร่างเด็กชายลงบนพื้น  สตรีที่เป็นมารดาของเด็กชายร้องไห้เสียใจจนตาเหลือกค้างแข็ง  สุดท้ายก็เลื่อนลอยอย่างคนไร้สติกอดลูกที่เหลือในอ้อมอกโยกไปมา  เด็กอีกสองคนที่อยู่ในอ้อมแขนมารดาเห็นมารดาเป็นเช่นนั้นก็ยิ่งขวัญเสียในที่สุดก็ชักเกร็งกระตุกสิ้นสติไปทันที

“ ท่านป้าสะใภ้กับน้องๆ คงไม่อยากเล่นกับข้าแล้วท่านลุง  ดูสิหลับไปหมดแล้ว ถึงตาท่านลุงมาเล่นกับข้าแล้วนะเจ้าคะ”

ซูเม่ยพูดคล้ายสตรีจิตวิปลาส จนชายที่เป็นเป้าหมายต่อไป กระถดตัวหนีอย่างขี้ขลาด ปัสสาวะไหลออกมาไม่ต่างจากบิดาของตน  ซูเม่ยไม่รอช้าตวัดมีดในมืออีกครั้งปักลงหว่างขาชายผู้เป็นลุงอย่างรุนแรง  ร่างบุรุษผอมเพรียวผิวพรรณคล้ายคุณชายเจ้าสำอางดีดดิ้นไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวดที่ของรักโดนตัดจนขาดวิ่น เลือดไหลนองปนกับน้ำสีเหลืองที่ปล่อยออกมาก่อนหน้า จนดูน่าสมเพช

“อ้าก!!!! อ้าก!!!!” 

ซูเม่ยบิดปากอย่างรังเกียจก่อนจะเช็ดมีดกับเสื้อผ้าของยายเฒ่าจ้าวที่ตอนนี้ หมดเรี่ยวแรงคล้ายจะเป็นลม ทั้งเจ็บแผล ทั้งสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกหลานในครอบครัว  แต่ยังจ้องมองซูเม่ยด้วยความเกลียดชังไม่เปลี่ยน

‘ช่างเป็นไม้แก่ดัดยาก  ต้องโค่นทิ้งอย่างเดียว’

“เอาล่ะ  หมดเวลาสนุกแล้วสิเจ้าคะ” ซูเม่ยกล่าวขึ้นเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าทันควันจนคนที่มองเตรียมกระถดตัวหนีอย่างหวาดกลัว

“พวกต่ำทราม!! ชั่วช้า!! สารเลว!!  เดรัจฉาน!!  อย่างพวกแกหมดเวลาแค่นี้แล้วล่ะ”   นางตะโกนออกมาอย่างไม่กลัวใครจะได้ยิน ดวงตาเกลียดชังเคียดแค้น กลิ่นอายสังหารถูกปล่อยออกมา จนทุกคนกระอักเลือดออกมากันถ้วนหน้า 

มีดเล็กในมืดหมุนคว้างปลิดปลิวไปตามแรงของผู้ขว้างมัน  เฉือนเนื้อเป้าหมายอย่างแม่นยำ  ลำคอเป้าหมายทั้งสามคนมีรอยปาดลึก เลือดเหนียวแดงข้นทะลักออกมาจากปากแผล จนแลดูสยดสยองเปรอะเปื้อนไหลนองเต็มพื้น ร่างทั้งสามชักเกร็งกระตุกไม่กี่ลมหายใจก็นิ่งสนิทไป  ตาเฒ่า ยายเฒ่า และลุงผู้เลวทรามได้จากไปอย่างถาวร

‘ขอให้วิญญาณของพวกมัน ถูกทรมานยังปรโลกมิได้ผุดได้เกิดอีกเลย’

ซูเม่ยหันมองคนที่เหลือคือเด็กทั้งสามคนและป้าสะใภ้ผู้นั้น   เด็กชายที่นางบีบคอไม่ได้สิ้นชีวิตแค่สลบไปเท่านั้น  คนที่เหลือนี้นางจะไว้ชีวิต แต่พวกมันมิอาจทำร้ายครอบครัวของนางได้อีก   ยาลบความจำถูกหยิบขึ้นมา 4 เม็ด และป้อนให้คนที่เหลือทั้งสี่คน

“หลังจากตื่นขึ้นมาก็จงลืมเสีย จากนี้ไม่ข้องเกี่ยว!!!”

ชีวิตทั้งสี่ชีวิตที่เหลือจะรอดหรือไม่รอดขึ้นอยู่กับชะตากรรมของแต่ละคน  สำหรับนางเด็กทั้งสามไม่ได้ทำร้ายครอบครัวนางนัก แต่หากจะเหลือแค่เด็กคงจะปิดกั้นหนทางชีวิตจนเกินเหตุ  ดังนั้นมารดาของเด็กแม้จะขี้เกียจ เอาเปรียบผู้อื่นร้ายกาจไปบ้าง แต่หลังจากนี้นางคงต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อความอยู่รอด  หากไม่เปลี่ยนก็ถือว่าเป็นเวรกรรมของพวกนางแล้ว

ซูเม่ยดีดโอสถพิษสลายวิญญาณกระทบร่างทั้งสามที่ตกตาย  ร่างกายทั้งสามค่อยๆเปื่อยยุ่ยและสลายเป็นฝุ่นผงในที่สุด นางหันหลังเร้นกายไปยังห้องต่างๆ กวาดเสื้อผ้าของคนตายทั้งสามไปจนหมด ทำเหมือนคนทั้งสามนั้นหนีหายไปทิ้งผู้เป็นสะใภ้และเด็กไว้ตามลำพัง

นางกลับมาที่ห้องเก็บฟืนอีกครั้ง  ไขกุญแจเปิดห้องดังกล่าวเพื่อพาน้องสาวน้องชายไปจากที่นี่  เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบร่างเล็กทั้งสองที่กอดกันกลมจ้องมองมาที่ประตูด้วยความหวาดกลัว  แต่เมื่อเห็นคนที่เปิดเข้ามา  ดวงตากลมใสของเด็กหญิงชายก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ  ก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจวิ่งมากอดพี่สาวที่ยืนอยู่หน้าประตูทันที

“พี่ใหญ่  พี่ใหญ่  พี่กลับมาแล้ว” สองเสียงเล็กส่งเสียงอู้อี้อยู่กับเอวทั้งสองข้างของนาง  นางลูบผมสากๆของเด็กน้อยก่อนจะดันตัวเด็กทั้งสองออก ก่อนจะคุกเข่าสบตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและพูดว่า.....