บทที่ 2 รับน้อง4

บทที่ 2 รับน้อง4

“พี่กลับมาแล้ว” ซูเม่ยดึงน้องสาวน้องชายมากอดลูบไหล่ลูบหลังอย่างปลอบโยน  ยิ่งกอดอย่างนี้นางกลับยิ่งรับรู้ว่าเด็กน้อยของนางผอมบางลงเพียงใด  หนังหุ้มกระดูกคงไม่เกินจริงนัก  นางลูบใบหน้าซูบตอบดวงตาโหลลึกอย่างปวดใจ

“ไปกันเถอะ พี่ใหญ่มารับพวกเจ้าไปอยู่ด้วยกัน”  นางปาดน้ำตาก่อนจะลุกขึ้นจูงมือเสี่ยวเหวิน และเจียวเอ๋อคนละข้าง เพื่อพาออกไปจากที่นี่

“พี่ใหญ่ เอาผ้าห่มผืนนั้นไปด้วยเจ้าค่ะ  มันอุ่นมาก” ซูเจียวกระตุกแขนของพี่สาวเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่ผ้าห่มผืนนั้น

“พี่ใหญ่ ท่านปู่ท่านย่าปล่อยพวกเราไปแล้วเหรอขอรับ”  ไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดแขนอีกข้างก็กระตุกเบาๆเช่นกัน ซูเหวินถามขึ้นอย่างเป็นกังวล  เขาเกรงว่าหากชายหญิงชราคู่นั้นไม่ยินยอมจะสร้างปัญหาขึ้นอีก จนพี่สาวจะต้องเดือดร้อน

ซูเม่ยสบตาคู่สวยทั้งสองที่เฝ้ารอคำตอบ คนหนึ่งเอียงคอรอคอยคำตอบอย่างน่ารัก  อีกคนรอคอยด้วยความวิตกกังวลเกินกว่าจะเป็นเด็กในวัย 5 หนาว 

“ผ้าห่มหนาๆ พี่ใหญ่มีให้เจียวเอ๋ออีกเยอะ พวกเราจะไม่เหน็บหนาวอีก  ส่วนท่านปู่กับท่านย่าพี่ไปพูดคุยกับพวกท่านจนเข้าใจแล้ว  ต่อไปนี้พวกท่านจะไม่มายุ่งกับครอบครัวเราอีก”  เพราะไม่อาจยุ่งได้อีก  นางพูดอธิบายกับเด็กน้อยอย่างใจเย็น ให้ทั้งสองคลายกังวล  ตอนนี้น้องของนางยังเด็กนักไม่ควรรับรู้เรื่องราวดำมืดที่นางทำลงไป รอให้พวกเขาโตอีกหน่อย นางจะสั่งสอนให้พวกเขาไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีก 

เด็กทั้งสองยิ้มออกมา  ซูเหวินแม้ยังมีความสงสัยแต่เขาก็ไม่เอ่ยถามอีก  ได้แต่เดินตามพี่สาวที่จูงมือพวกเขาไว้  ความอบอุ่นที่พวกเขารอคอยทุกยามกลับมาแล้ว  แม้จะไม่รู้ชะตากรรมของบิดามารดา แค่มียังมีพี่สาวอยู่ตรงนี้พวกเขาก็อุ่นใจล้นเหลือแล้ว แต่หากอยู่กันพร้อมหน้าคงจะมีความสุขที่สุดเลย 

‘ข้า พี่ใหญ่  น้องเล็กรอท่านพ่อท่านแม่อยู่นะขอรับ’

กลางยามอิ๋น (3.00-5.00)  ซูเม่ยจูงมือน้องๆ เดินออกจากหมู่บ้านหายไปกับความมืด  นางไม่กลัวใครจะตื่นมาเห็น คนทั้งหมู่บ้านโดนผงนิทราของนางทุกหลังคาเรือนไม่มีใครได้เห็นพวกนางแน่นอน   หลังจากออกจากหมู่บ้านนางก็ตรงเข้าเมือง แม้ต้องเดินไกลถึง 10 ลี้ก็ตาม  นางอุ้มเจียวเอ๋อตั้งแต่ 2 ลี้แรก  และแบกเสี่ยวเหวินตอน 4 ลี้  สำหรับอดีตมือสังหารอย่างนางร่างเด็กแค่ไม่กี่หนาวนับเป็นอะไรได้

เมื่อถึงตัวเมืองเจียงนางก็หารถม้าทันทีเพื่อไปยังเมืองหยางซึ่งอยู่ติดกับเมืองหลวงของแคว้นซ่ง อยู่ห่างจากเมืองเจียงถึง 3 เมืองด้วยกันซึ่งต้องเดินทางนานถึง 1 เดือน หลังจากหารถม้าได้แล้วก็ต้องรอเวลาจัดเตรียมสิ่งของสำหรับขบวนเดินทาง เนื่องจากเมืองหยางห่างไกลจากเมืองเจียงไม่น้อยจึงต้องจ้างผู้คุมกันจากสำนักคุ้มภัยประจำเมืองเจียงด้วย สรุปแล้วขบวนเดินทางของนางมีคนถึง 13 คนด้วยกัน ระหว่างรอนางจึงพาน้องๆ ไปเปิดห้องโรงเตี๊ยมสำหรับอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และกินอาหารเสียก่อน 

“พี่ใหญ่เจ้าคะ  เสื้อผ้าพวกนี้ เป็นของเจียวเอ๋อจริงๆเหรอ” ซูเจียวที่ยังไม่เชื่อว่าของสวยงามเหล่านี้จะเป็นของนางจึงเอ่ยถามพี่สาวอีกครั้ง พร้อมยกมือขึ้นดึงแก้มตัวเองเบาๆ  เพราะเกรงว่านางจะฝันไป  จริงๆแล้วอาจจะยังนอนหนาวอยู่ในห้องเก็บฟืน

“ล้วนเป็นของน้องสาวที่น่ารักของพี่  และกองนั้นก็ล้วนเป็นของเสี่ยวเหวินเช่นเดียวกัน”  ซูเม่ยจับมือเล็กที่ยังดึงแก้มตอบๆคล้ายไม่เชื่อว่าเป็นความจริงอย่างเอ็นดู  ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ซูเม่ยเดินไปที่โต๊ะน้ำชากลางห้องก่อนจะหยิบถ้วยน้ำชาที่นางแอบใส่ยาบำรุงร่างกาย ก่อนจะเดินกลับมาหาเด็กทั้งสองที่ยังลูบชุดเนื้อผ้านิ่มลื่นราคาแพงที่พี่สาวซื้อให้อย่างชื่นชม

“ดื่มน้ำก่อน  จะได้ไปอาบน้ำแล้วมาแต่งชุดสวยๆกัน” ซูเม่ยพูดพร้อมยื่นถ้วยชาทั้งสองถ้วยให้กับน้องของนาง

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”  ซูเหวินและซูเจียวขานรับอย่างพร้อมเพรียงกันก่อนจะยกน้ำชาขึ้นดื่มจนหมดถ้วย  แล้ววิ่งไปยังถังอาบน้ำที่เสี่ยวเอ้อโรงเตี๊ยมเตรียมไว้ให้ทันที เพราะพวกเขาอยากใส่ชุดใหม่เต็มทีแล้ว

ซูเม่ยมองดูเด็กทั้งสองก่อนจะหัวเราะเบาๆ  ก่อนจะเดินตามไปอาบน้ำให้เด็กทั้งสอง  แม้ซูเหวินจะทั้งโกรธทั้งอายมากก็ตาม

ซูเหวินมองค้อนลมค้อนอากาศอย่างงอนๆ หลังจากอาบน้ำเสร็จ  เขาโตแล้วนะพี่สาวยังทำเหมือนเขาเป็นเด็กๆน่าอายจริงๆ

ส่วนซูเจียวก็นั่งมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกทองเหลืองอย่างไม่เชื่อสายตานัก  นางคิดว่าเมื่อก่อนนางทั้งผอมแห้ง ซูบซีด ไยแค่พี่สาวจับอาบน้ำแค่ครั้งเดียวนางถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้

“พี่รองเจ้าค่ะ  ข้าแปลกไปหรือไม่ ทำไมข้ารู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปจากเดิม”  ซูเจียวลูบหน้า ลูบผมตัวเอง ก่อนจะหันไปถามพี่ชายฝาแฝดของนาง

ซูเหวินที่เดิมทีมัวแต่งอนพี่สาว จึงไม่สังเกตความเปลี่ยนแปลงของตนเองและน้องสาว  เมื่อเห็นน้องเล็กก็ตกตะลึง จนกระโดดผึงลงจากเก้าอี้มามองหน้าและหมุนตัวของน้องสาวไปมา

“พี่รองข้าเวียนหัวแล้วนะเจ้าคะ” ซูเจียวรีบหยุดพี่ชายที่หมุนนางไปมาไม่หยุดจนจะอาเจียนอาหารดีๆที่เพิ่งทานออกมาอยู่แล้ว

“เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปจริงๆ  ดูสิผิวพรรณที่หยาบกร้าน  ร่างกายที่ซูบผอม แก้มตอบๆ  ผมแห้งกรอบของเจ้าไม่มีแล้ว ตอนนี้น้องเล็กเหมือนคุณหนูในเมืองแล้ว” ซูเหวินพูดออกมาอย่างที่ตาเห็นพร้อมมองน้องเล็กของเขาอย่างชื่นชม  ท่านป้าสะใภ้ชอบเรียกน้องสาวเขาว่านางเด็กอัปลักษณ์  ตอนนี้น้องสาวเขาเหมือนเซียนน้อยก็ไม่ปาน หึๆ ท่านป้าต่างหากที่อัปลักษณ์ทั้งร่างกายและจิตใจ

“พี่รองก็เหมือนพวกคุณชายในเมืองแล้ว” ซูเจียวก็จ้องมองพี่ชายก่อนจะเอ่ยชมเช่นกัน

“เป็นไปได้ยังไงกัน/เป็นไปได้ยังไงกัน” สองเสียงประสานกัน ก่อนจะหันมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าแค่กินข้าวอาบน้ำในเมืองจะเปลี่ยนแปลงคนได้

“อะไร เป็นไปได้ยังไงจ้ะ”

“พี่ใหญ่/พี่ใหญ่”  ซูเม่ยเดินเข้ามาด้วยชุดใหม่หลังจากไปอาบน้ำแต่งตัวจากห้องข้างมาก็ทันได้ยินประโยคของเด็กๆทั้งสองคนพอดี

ซูเหวินและซูเจียว เมื่อเห็นพี่สาวของตนก็ร้องเรียกทันที ก่อนจะตกตะลึงกับความงามของพี่สาวที่ดูแปลกตาไปจากเมื่อก่อนมากมาย ซูเหวินคิดว่าหรือตอนเช้ามืดยังไม่สว่างพอเขาถึงไม่เห็นว่าพี่สาวเปลี่ยนไป   ส่วนซูเจียวก็คิดว่าอาหารและน้ำในเมืองช่างวิเศษจริงๆ

“พี่ใหญ่งดงามมากเลยเจ้าค่ะ”  ซูเจียวเดินเข้ามาหาพี่สาวแล้วกล่าวชมด้วยความเอียงอาย ตั้งแต่เกิดมาสตรีที่ผ่านตา พี่สาวของนางงดงามที่สุด

“เจียวเอ๋อก็งดงามเหมือนเซียนน้อยๆเช่นเดียวกัน   ส่วนเสี่ยวเหวินก็หล่อเหลายิ่งนัก” ซูเม่ยจิ้มปากช่างเจรจาของน้องสาวเบาๆ  ก่อนจะเอ่ยชม แล้วยังเผื่อแผ่ไปยังน้องชายขี้งอนของนางด้วย  จึงได้รับค้อนเบาๆจากน้องชายมาอีกครั้ง

“ฮ่า ๆๆๆ  เอาล่ะๆ เตรียมตัวเดินทางกันได้แล้ว  รถม้ามารอหน้าโรงเตี๊ยมแล้ว” ว่าแล้วซูเม่ยก็จับจูงมือทั้งน้องสาวและน้องชายออกเดินทางไปเมืองหยาง

ซูเหวินหันมองเสี้ยวหน้าของพี่สาวที่แย้มยิ้มอยู่กับน้องเล็ก  ก่อนจะครุ่นคิดว่ามีหลายอย่างเหลือเกินที่เขาสงสัยแต่ยังไม่มีโอกาสที่จะเอ่ยถาม  ตำลึงมากมายที่ใช้จ่ายมาจากที่ใด  ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดกับตัวเขาและน้องเล็กเกี่ยวข้องกับพี่สาวหรือไม่  และหลายเดือนที่พี่สาวหายไปเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่  ความสงสัยนี้เกิดขึ้นวนเวียนอยู่ในหัวของเขาเพราะพี่สาวเปลี่ยนไปมากมายจริงๆ

‘พี่ซูเม่ยยังเป็นพี่ซูเม่ยคนเดิมหรือไม่’  สิ่งนี้เขาไม่อาจคิดจริงๆ แต่พี่สาวที่อยู่กับเขาตอนนี้ดีมากๆ ดีจนเขากลัวจะเสียไป