บทที่ 25  ปลอดภัยและเรื่องในราชสำนัก2

บทที่ 25  ปลอดภัยและเรื่องในราชสำนัก2

“เจ้ากรมการค้าฮั่วซางอย่างนั้นหรือ”

“ใช่  เจ้ากรมฮั่วมาขอพบข้าที่จวนรับรองขุนนาง ยื่นข้อเสนอเลื่อนขั้นแลกเปลี่ยนกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองหยางทั้งสองฉบับ  รวมถึงข้อมูลของผู้สนับสนุนแผนงานนี้  ก่อนวันที่จะถวายงานนี้แก่ฮ่องเต้เพียง 1 วันเท่านั้น”

“เจ้ากรมการค้าฮั่วเป็นหนึ่งในขุนนางฝ่ายมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจินเจ๋อฮ่าว   แผนพัฒนาเศรษฐกิจนี้กระทบกับเส้นทางการค้าของตระกูลจินไม่น้อย  จึงดิ้นพล่านหาทางขัดขวางทุกทางสินะ”

“แต่ข้า....ไม่ตกลง  รุ่งขึ้นก็รีบเข้าถวายรายงานทันที  ฮ่องเต้พอพระทัยแผนงานนี้มากจึงตรัสชมเชยในท้องพระโรง  ทำให้ฝ่ายนั้นทราบว่าแผนงานนี้ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลตวนมู่  แต่สิ่งที่สอดแทรกไปพระองค์ไม่ได้เอ่ยถึง แต่กลับเรียกข้าไปพบเป็นการส่วนตัว เพราะอยากจะทอดพระเนตรของจริง”  ท่านเจ้าเมืองหยางกล่าวด้วยความหนักใจ  เพราะตระกูลตวนมู่เป็นตระกูลก่อตั้งใหม่ไม่ได้มีเส้นสายมากนัก  อาจจะเป็นอันตรายจากกลุ่มอำนาจเก่าพวกนี้ได้

“คาดว่าไม่นานมันคงเคลื่อนไหวมายังเมืองหยาง เพื่อสืบเรืองตระกูลตวนมู่เป็นแน่”  หลี่ห่าวอู๋ที่อ่านความคิดของพวกจิ้งจอกเจ้าเล่ห์พวกนี้ออก  และเคยชินกับระบบอำนาจที่ชอบข่มขู่ผู้คนให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ

“ใช่  หากพวกมันทราบว่าผู้ที่คิดค้นคือคุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ย  คงพุ่งเป้าไปที่นางเป็นแน่” 

“อ่า  เรื่องใหญ่แล้ว”  คนผู้นั้นคงไม่อยู่เฉยเป็นแน่ที่ไปแตะต้องสิ่งต้องห้ามนี้ของเขา  ครานี้พวกมันคงไม่ง่ายดายแล้ว  เพราะยังมีตอใหญ่...อย่างชินอ๋องคอยปกป้องอยู่เบื้องหลังตระกูลตวนมู่  

“ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ”  ท่านเจ้าเมืองที่ไม่รู้ความนัยของหลี่ห่าวอู๋เข้าใจไปอีกทางว่า  รองเจ้าเมืองของเขาหนักใจแทนตระกูลตวนมู่  แต่ที่จริงแล้ว...

‘ขุนนางพวกนั้นต่างหากที่...เจอเรื่องใหญ่   หึ’

“แล้วท่านเจ้าเมืองทราบได้เช่นไรว่าการลอบสังหารในครั้งนี้เป็นขุนนางฝ่ายมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจินที่อยู่เบื้องหลัง”

“หลังจากถวายรายงานในตอนนั้น  อีกวันก็มีสารลึกลับส่งมาที่จวนรับรองขุนนางต้องการนัดพบข้าเป็นการส่วนตัว  แต่ข้าไม่ตอบรับสารฉบับนั้น”

“....”

“อีกวันก็มีเช่นกัน  แต่มีข้อความข่มขู่แนบท้ายมาด้วย  ข้าจึงเร่งเดินทางกลับแต่คาดไม่ถึงว่าพวกมันจะลงมือระหว่างทาง”

“ข้าขอดูสารทั้งสองฉบับได้หรือไม่ขอรับ”

“ได้  อยู่ในหนังสือ.......”  ท่านเจ้าเมืองบอกชื่อหนังสือที่เขาพกกลับมาเมืองหยางด้วย ซึ่งในหนังสือได้แอบซ่อนสารสองฉบับนั้นเอาไว้ 

“แค่ก แค่ก แค่ก”  ท่านเจ้าเมืองที่เริ่มมีอาการเหนื่อยจนไอออกมาถี่ๆ   ทำให้การสนทนาต้องจบลง  เพราะท่านหมอตงหยางเข้ามาให้ยาระงับอาการไอ เพราะเกรงว่าหากไอมากจนเกินไปจะส่งผลกระทบต่อบาดแผลจนอักเสบได้ 

หลี่ห่าวอู๋เมื่อได้หนังสือก็ออกไปหาคนที่เขานัดพบไว้ทันที  ส่วนซูเม่ยที่ได้รับข่าวว่าคนไข้ของนางฟื้นแล้วก็ขึ้นรถม้ามาที่จวนท่านเจ้าเมืองพร้อมสาวใช้คนสนิท  และมีชินอ๋องหน้ามึนที่ติดตามมาโดยมิได้เชื้อเชิญอีกเช่นเคย  แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าเมื่อส่งซูเม่ยเสร็จ เขาก็หายไป

ซูเม่ยเข้าไปตรวจอาการท่านเจ้าเมืองที่ยังคงมิสติดี  น้ำเกลือถูกเปลี่ยนขวดใหม่  บาดแผลถูกล้างทำความสะอาด โดยมีชิงชิงสาวใช้คนสนิทรวมถึงท่านหมอตงหยางเป็นผู้ช่วยเหลือ 

ในห้องยังมีฮูหยินหม่า  คุณชายหม่าหย่งเจิน  และคุณหนูหม่าหรูอี้  ที่ขอดูการรักษาครั้งนี้ด้วยโดยที่ซูเม่ยไม่ได้ห้ามปราม เพราะการทำแผลไม่ถือเป็นหัตถการลับอันใด   แต่เมื่อเปิดบาดแผลที่ถูกพันไว้อย่างดีฮูหยินหม่าถึงกับซวนเซด้วยความสะเทือนใจ  ส่วนคุณหนูหม่าหรูอี้ถึงกับน้ำตาคลอด้วยความสงสารบิดา   มีเพียงคุณชายหม่าที่มองบาดแผลนั้นอย่างสำรวจ  เพราะตอนที่บิดามาถึงจวนด้วยสภาพเลือดท่วมตัวบาดแผลเหวอะหวะจนไม่น่ามอง  แต่ตอนนี้มีเพียงร่องรอยการทำให้เนื้อติดกันเท่านั้น นับว่าดูดีมากกว่าเมื่อวานมากนัก  ทำให้เขามองใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามของสตรีที่รักษาบิดาเขาอย่างละเอียดอีกครั้ง

‘คุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ยงดงามมากความสามารถ แต่ช่างน่าเสียดาย....ที่นางมีบุตรเสียแล้ว’

“ข้ายังไม่มีโอกาสขอบคุณคุณหนูใหญ่ตวนมู่เลย”  ท่านเจ้าเมืองที่เฝ้ามองการรักษาของแม่นางน้อยผู้นี้ก็นับถือจากใจจริง  เดิมทีนางก็มากความสามารถในเรื่องอื่นๆมากอยู่แล้ว  ครั้งนี้กลับน่าทึ่งกว่าเดิมที่นางมีความรู้ทางการแพทย์ที่ลึกล้ำ  ดูอย่างบาดแผลของเขาที่เหมือนคนตายไปแล้วด้วยซ้ำนางกลับรักษาจนแทบจะเหมือนเดิมทุกอย่างแล้ว

“ท่านเจ้าเมือง   เราเป็นคนกันเองจะถือเป็นบุญคุณอันใดกัน  ท่านทำใจให้สบายและพักรักษาตัวสักพักเถิด  บาดแผลนี้ไม่เกิน 7 วันก็จะสมานกันดี  แต่ทุกวันต้องรบกวนท่านหมอตงหยางทำความสะอาดบาดแผลและห้ามโดนน้ำเด็ดขาด  ครบ 7 วันข้าจะมาตัดไหมที่บาดแผลให้” 

“ข้าจะเดินทางมาทำความสะอาดแผลกลางยามเฉิน ( 08.00 น.)  ของทุกวันนะขอรับ”  ท่านหมอตงหยาง

“ได้ขอรับ  แต่ให้ทางจวนเจ้าเมืองไปรับท่านดีกว่า  ลำบากท่านหมอมามากแล้ว”  คุณชายหม่าหย่งเจินเอ่ยกับท่านหมอตงหยางด้วยความเกรงใจ  ก่อนจะเสนอหนทางที่ไม่ทำให้จวนเจ้าเมืองรู้สึกอึดอัดใจ  ท่านหมอตงหยางเมื่อเห็นความตั้งใจนั้นก็พยักหน้าตอบตกลง