บทที่ 6 ขุมทรัพย์บนเขาพร้อมกับเรื่องราวอันน่าตกใจ2

บทที่ 6 ขุมทรัพย์บนเขาพร้อมกับเรื่องราวอันน่าตกใจ2

นางสั่งให้ท่านอาคนหนึ่งช่วยขุดหัวมันขึ้นมาดู พบว่ามีขนาดใหญ่และอวบอ้วนมาก  มันใหญ่กว่าขาของนางเสียอีก 

“ข้าขออาสาหนึ่งคนไปแจ้งท่านอาชางให้ส่งคนมาขุดและลำเลียงมันพวกนี้กลับจวน”  เมื่อเห็นว่าไม่ผิดแน่ซูเม่ยก็ให้คนมาขุดพวกมันไปทั้งหมด ใจจริงนางอยากจะโยนพวกมันใส่มิติเสียให้หมดแต่ก็มิอาจทำได้ เพราะมีคนอยู่มากมาย

หลังจากที่ส่งคนกลับจวนไป  ซูเม่ยก็เคลื่อนขบวนอีกครั้ง  เสียงแมลง สัตว์เล็กๆดังเซ็งแซ่ แต่ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวใดให้กับคนกลุ่มนี้เลย  ทุกคนยังคงมุ่งหน้าเข้าป่าต่อไป

ยิ่งเดินเข้าไปลึกป่าก็ยิ่งมีความชื้นมากขึ้น จนมาพบกับขอนไม้ขนาดใหญ่ที่คาดว่าจะล้มตายและผุพังมาแล้วหลายร้อยปี ลำต้นของมันพาดยาวจากโขดหินจนเกิดเป็นโพรงน้ำหยด แต่ที่คาดไม่ถึงมันกลับมีเห็ดจำพวกหนึ่งงอกจนแน่นขนัด

“คุณหนูใหญ่...นั่นมัน.. มัน ใช่  ใช่มั้ยขอรับ”  หูอันฉีเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏในสายตาก็ถึงกับเสียอาการจนพูดไม่ออก

“ข้าว่าใช่นะ..อาฉี” ชายวัยเดียวกับหูอันฉีกล่าวขึ้น  ซึ่งชายผู้นี้คือเพื่อนคนสนิทของเขานั่นเอง ชื่อว่าหูฮุ่ยซิ่ว 

“เป็นอย่างที่ท่านลุงอันฉีและท่านลุงฮุ่ยซิ่วคิดเจ้าค่ะ  มันคือเห็ดหลินจือจริงๆ”  ซูเม่ยเมื่อพินิจพิจารณาลักษณะดอกแล้วก็ยืนยันทันที

“เห็ดหลินจือ!!!!”  ทุกคนต่างตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

“ตำลึงทองในคลังน่าจะเพิ่มขึ้นอีกหน่อยแล้วเจ้าค่ะ  คิคิ”  ซูเม่ยเดินโฉบไปชมดอกเห็ดดอกโน้นดอกนี้ด้วยท่าทีมีความสุข ดั่งเห็นทองคำ

กว่าทุกคนจะหลุดจากอาการสติหลุด ซูเม่ยก็นั่งลงค่อยๆบรรจงเก็บเห็ดหลินจืออย่างระมัดระวัง ดอกแล้วดอกเล่าจนเต็มกระบุง แต่ก็ยังไม่ถึงครึ่งของเห็ดที่มี 

“ทุกคนเก็บเฉพาะดอกใหญ่ๆนะเจ้าคะ  ดอกเล็กๆให้มันโตก่อน เราค่อยเข้ามาเก็บอีกเรื่อยๆ” ซูเม่ยที่เกรงว่ามันจะสูญพันธ์หากเก็บจนหมดก็เลยเอ่ยบอกทุกคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บอย่างตั้งใจ  ภายภาคหน้านางจะลองปลูกมันดู

เก็บแล้วเสร็จก็ได้เห็ดหลินจือทั้งสิ้น 5 กระบุง และแต่ละดอกก็มีความสมบูรณ์มาก  ใหญ่สุดก็ราวสองฝ่ามือบุรุษตัวโตๆเลยทีเดียว

หลังจากทุกคนนั่งพักไม่นานก็ออกเดินทางอีกครั้ง ครานี้เป็นการมุ่งหาแหล่งน้ำจำพวกลำธารน้ำตก เนื่องเข้ากลางยามซื่อ(10.00 น.) แล้ว หากได้นั่งพักริมน้ำตกคงดี  ตรงบริเวณนี้มีความชื้นมากใกล้ๆต้องมีแหล่งน้ำเป็นแน่ 

ซ่า  ซ่า  ซ่า       เสียงน้ำกระทบโขดหินดังแว่วๆมาจากไกลๆ  ทำให้ทุกคนเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น  จนในที่สุดก็พบสิ่งที่ตามหาเสียที 

น้ำตกขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่  น้ำใสสะอาดปรากฏในสายตาทุกคน  ความเย็นสดชื่น ทำให้กายที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง 

“ปลายยามซื่อ(11.00 น.) แล้ว พักเที่ยงกันตรงนี้เถิดเจ้าค่ะ” 

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังพักเที่ยง ซูเม่ยก็แวบเข้ามิตินำเห็ดหลินจือดอกหนึ่งทดลองนำเชื้อของมันมาเพาะปลูก  เชื้อจากเห็ดหนึ่งดอก ทำให้นางเพาะเห็ดได้มากมายหลายร้อยถุง  หลังจากนำเชื้อเห็ดเพาะเรียบร้อยนางก็นำวารีมรกตรดให้กับเห็ดเหล่านั้น

“แค่รอเวลาแล้ว”  เมื่อเสร็จเรียบร้อย  นางก็ออกจากมิติทันที 

ซูเม่ยที่ออกจากมิติ ซึ่งนอกมิติผ่านไปแค่ไม่ถึงเค่อด้วยซ้ำ ทำให้ตอนนี้ทุกคนยังคงนั่งทานอาหารของตัวเองอยู่  นางจึงออกสำรวจบริเวณน้ำตก  เผื่อมีสิ่งใดให้เก็บเกี่ยว  นางกระโดดบนก้อนหินเพื่อไต่ขึ้นสู่จุดเหนือสุดของน้ำตกแห่งนี้ เพราะอยากมองรอบๆในมุมที่กว้างขึ้น

เมื่อถึงด้านบน นางกลับพบปล่องขนาดใหญ่  มองลงไปเป็นโถงถ้ำที่พอจะมีแสงรำไร เห็นแอ่งน้ำขนาดเล็ก รอบๆบริเวณมีพืชสีเขียวๆปกคลุม

“ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสมุนไพร  แต่ปล่องนี้สูงยิ่งนักหากกระโดดลงไปน่าจะไม่ไหว”  ปล่องนี้ห่างจากทางน้ำตกไม่มาก  ด้านล่างอาจจะพอมีทางเข้า  ต้องลงไปดูแถวม่านน้ำตกเสียแล้ว

ซูเม่ยกลับมาบริเวณด้านล่างอีกครั้งก็พบว่าทุกคนทานอาหารเสร็จแล้ว กำลังนั่งพักเอนหลังกันคนละมุม บ้างก็จับกลุ่มคุยกัน  โดยเฉพาะท่านลุงอันฉีที่กำลังนั่งคุยกับท่านลุงฮุ่ยซิ่วและท่านลุงฮุ่ยหมิ่น  ซึ่งต่างเป็นเพื่อนแซ่หูทั้งสิ้น

นางคลุกคลีกับทหารมาก็มาก  ท่านลุงเหล่านี้มีกลิ่นอายทหารเข้มข้น  ท่านลุงฮุ่ยซิ่วและท่านลุงฮุ่ยหมิ่น คล้ายสนิทสนมกับท่านลุงอันฉี แต่ก็เหมือนมีเส้นของความเกรงอกเกรงใจบางๆ  หากให้นางเดาน่าจะเป็นแบบลูกน้องคนสนิทเสียมากกว่า 

‘อ่า  ชักไปไกลแล้ว’  ซูเม่ยสะบัดหัวไล่ความคิดที่แทรกเข้ามาออกไป ก่อนจะเดินเข้าไปหาเหล่าท่านลุงทั้งหลาย

“ท่านลุงเจ้าคะ  ข้าพบปล่องด้านบนน้ำตกคาดว่าหลังน้ำตกนี้น่าจะมีโถงถ้ำ ลองไปสำรวจหน่อยมั้ยเจ้าคะ อาจจะพบของดี” ท่านลุงทั้งหลายที่เห็นซูเม่ยเดินเข้ามาก็หยุดพูดคุยทันที  เมื่อฟังสิ่งที่เด็กสาวพูดก็สนใจถ้ำที่ว่านั้นขึ้นมา

“คนที่ยังมีกระบุงเปล่ามาทางนี้ ส่วนคนที่เหลือเฝ้าของอยู่ที่นี่” หูฮุ่ยหมิ่นหันไปสั่งการลูกน้องที่ตามมา เพราะคนทั้งหมดที่ตามมาล้วนเป็นคนของพวกเขาทั้งสิ้น

“ขอรับ/ขอรับ”  ทั้งหมด 7 คนขานรับพร้อมกันอย่างเข้าใจ  ก่อนจะแยกย้ายกันตามคำสั่งทันที

ซูเม่ยนำหน้าทุกคนกระโดดโผทะยานไปยังก้อนหินก้อนนั้นทีก้อนโน้นที จนมาหยุดที่ม่านน้ำตก ก่อนจะมองลอดผ่านน้ำตกไปว่าเป็นปากทางเข้าถ้ำหรือไม่  เมื่อมองจนแน่ชัด นางกระกระโดดผ่านม่านน้ำตกเข้าไปทันที  ทุกคนผลุบหายเข้าไปหลังม่านน้ำตก ก่อนจะตกตะลึงกับโถงถ้ำที่เห็นตรงหน้า

ผนังถ้ำระยิบระยับด้วยแสงจากปล่องด้านบนที่ตกกระทบกับน้ำ ทำให้โถงถ้ำนี้ดูงดงามจนคล้ายกับหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่ง แสงรำไรที่ลอดเข้ามาพอจะทำให้เห็นสมุนไพรที่อัดแน่นเต็มโถงถ้ำ

“โสมคน  โสมคน  และโสมคน”  ซูเม่ยนั่งลงช้อนมือใต้ใบสมุนไพรและพิจารณาดอกสีแดงที่ชูช่อ ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆแต่ผู้ฝึกยุทธ์ย่อมได้ยินชัดเจน

ทุกคนมองไปยังเจ้านายสาวอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะมองสมุนไพรดอกแดงๆที่อัดแน่นเต็มโถงนี้  นี่มัน...มากมาย  มากจนเอามากินเล่นทั้งปีทั้งชาติยังได้เลย

‘ใครว่า โสมคนมีเพียงเชื้อพระวงศ์ที่ได้ครอบครองที่พวกเขาเห็นคือโคตรดงโสม!!!’  พวกเขาเปิดหูเปิดตาแล้วคิดไม่ผิดที่เดินทางมาพบท่านหูอันฉีมาอาศัยจวนตระกูลตวนมู่ 

‘คุณหนูใหญ่ช่างเก่งกาจ  เห็ดหลินจือเอย  โสมคนเอย”  

“ทุกคนขุด  ขุดเฉพาะต้นที่มีดอกสีแดงที่บานแล้วนะเจ้าคะ ที่เหลือปล่อยให้มันโตก่อน สรรพคุณทางยาจะได้ดีที่สุด”  ซูเม่ยสั่งพลาง แต่มือก็ขุดพลางอย่างระมัดระวัง เพราะโสมคนมักจะเปราะบางและช้ำง่าย สรรพคุณทางยาจะดีที่สุดหากหัวของมันมีสภาพที่สมบูรณ์อย่างต้นที่นางขุด