บทที่ 6 ขุมทรัพย์บนเขาพร้อมกับเรื่องราวอันน่าตกใจ1

บทที่ 6 ขุมทรัพย์บนเขาพร้อมกับเรื่องราวอันน่าตกใจ1

ท่าเรือติดชายทะเลคร่ำคร่าไปด้วยผู้คน โดยเฉพาะเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่เร่ขายของ  ซูเม่ยกวาดสายตามองหาสิ่งที่ต้องการช้าๆ  วันนี้นางไม่ได้พาคนมามาก แค่คนขับรถม้ากับคนยกของเท่านั้น  ร่างบางเดินไปทางทอดยาวขนานท่าเรือเพื่อหาสิ่งของแปลกสำหรับคนที่นี่แต่คุ้นเคยสำหรับนาง จนกระทั่งผ่านพ่อค้าชาวต่างแดนคาดว่าจะมีเชื้อสายอังกฤษก็พบสิ่งที่น่าสนใจ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูซี่”  ซูเม่ยไม่รอช้าเข้าไปทักทายพ่อค้าของเรือลำนั้นเป็นภาษาอังกฤษทันที

“โอ้ววววว  สวัสดี  ไอชื่อจอห์น สมิทธ์  ยูพูดภาษาของไอได้  ยินดีที่ได้รู้จักครับมิสซูซี่”  หนุ่มตาฟ้าผมสีทองแววตาตื่นเต้นดีใจเมื่อได้ยินภาษาของเขาจากคนที่นี่  มาค้าขายกี่ครั้งมักมีปัญหาเรื่องการสื่อสารจนเหลือกำไรเพียงไม่มาก จนเขาจะถอดใจไม่มาเทียบท่ายังแคว้นนี้เสียแล้ว จนมาพบกับซูเม่ย

“ยินดีเช่นกันค่ะ   ฉันขอถามคุณหน่อยได้มั้ย  ใบเรือของคุณทำมาจากผ้าใบหรือไม่” ซูเม่ยไม่รอช้าเข้าไปสอบถามตรงประเด็นทันที

“ยูสนใจผ้าใบเช่นนั้นหรือ” จอห์นเลิกคิ้วอย่างสนใจที่มีคนรู้จักเจ้าของชิ้นนี้ทั้งที่เพิ่งมีการผลิตขึ้นในดินแดนของเขา

“ใช่แล้ว  คุณพอจะมีมันมาขายบ้างหรือเปล่า”  ซูเม่ยถามกลับทันที เมื่อมันใช่อย่างที่นางสงสัยจริงๆ

“มีสิ  มีเยอะด้วยยูต้องการเท่าไร  ไอขายมันเป็นเมตร เมตรละ 1 ตำลึงทอง”  เมื่อได้ฟังจอห์นพูดว่ามีมามากมาย  ซูเม่ยดีใจจนเนื้อเต้นเลยทีเดียว 

“ 3,000  เมตร คุณช่วยส่งไปที่จวนตระกูลตวนมู่  ทางทิศตะวันตกของเมืองด้วยค่ะ”  เมื่อนัดแนะสถานที่จัดส่งเรียบร้อย นางก็เลือกดูของอีกเล็กน้อย  ได้ทั้งกาแฟ  โกโก้  อัลมอนด์  แป้งสาลี   ดินสอ  ปากกาขนนก น้ำหมึก  สี  และที่สำคัญสมุดกระดาษขาว  ก่อนจะกล่าวลามิสเตอร์จอห์น ที่เขาสัญญาว่าคราวหน้าจะเอาต้นกาแฟ กับต้นโกโก้มาขายให้กับนางด้วย

 เสร็จจากท่าเรือปลายยามเฉิน( 09.00 น.)  ซูเม่ยกลับมาทันขบวนเดินทางของเพื่อนชาวยุทธ์ของท่านลุงอันฉีพอดี ทั้งหมดมีอาการเหนื่อยล้าพอสมควรโดยเฉพาะเด็กและสตรี  ส่วนบุรุษนางมองร่างกายบึกบึนกำยำนั้นด้วยความสนใจ กลิ่นอายของพวกเขานับว่าคล้ายคลึงกับท่านลุงอันฉีไม่น้อย  แม้นางจะสงสัยความเป็นมาของพวกเขาแต่ไม่อยากเอ่ยถาม แค่พวกเขาซื่อสัตย์ก็เพียงพอ

ตลอด 5 วันหลังจากที่เพื่อนของท่านลุงอันฉีมาอาศัยภายในจวนตระกูลตวนมู่ และกลายเป็นคนของนาง  ซูเม่ยก็จัดระเบียบจวนได้ดีขึ้น  อาคารคนงาน 2 หลังเป็นของคนงานที่ทำงานแปลงเกษตร  ส่วนอีก 2 หลังก็ให้คนที่ท่านลุงอันฉีคัดเลือกมาฝึกการต่อสู้วิชายุทธ์  และเพื่อนๆของท่านลุง  ส่วนคนที่มากันเป็นครอบครัวก็ให้นายช่างหวังฉือสร้างบ้านขนาดกลาง 4 ห้องนอนให้แก่พวกเขา ซึ่งสร้างเพิ่มแค่ 10 หลังเท่านั้น

“ดูแล้วอาคารที่พักน่าจะไม่เพียงพอเสียแล้ว”  ซูเม่ยพึมพำอย่างแผ่วเบาเมื่ออ่านรายงานจากท่านลุงอันฉีที่วิ่งวุ่นจัดระเบียบคนจำนวนมาก

“ขยายเข้าไปในหุบเขาเฟยซานซึ่งมีที่โล่งกว้างถัดจากเขาอินซานคงจะดีไม่น้อย” จากที่นางเคยไปสำรวจดินตรงนั้นเป็นพื้นที่ราบมีเส้นทางเข้าเพียงทางเดียว  ขนาบข้างและหลังด้วยเขาอินซานจึงไม่มีผู้อยู่อาศัย  เหมาะสำหรับปลูกสมุนไพร เนื่องจากมีลำธารน้ำตกไหลผ่านกลางหุบเขา  และการฝึกฝนผู้คนจำนวนมากก็ไม่เป็นที่น่าสนใจด้วย 

เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็นั่งรถม้าไปที่ว่าการเมืองทันที และได้โฉนดที่ดินมาครอบครอง  ซึ่งมีเนื้อที่ 1,500  หมู่เลยทีเดียว  ก่อนจะกลับจวน นางก็แวะพบนายช่างหวังฉือพร้อมว่าจ้างสร้างหมู่บ้านเฟยซาน ซึ่งมีบ้านภายในถึง 100 หลังคาเรือน และอีก 2 อาคารที่พัก  คราวนี้นายช่างแค่มือไม้สั่นแต่ไม่ถึงกับเป็นลมล้มพับเช่นคราวก่อน  เพราะคุณหนูผู้นี้มักมาจ้างเขาให้ทำสิ่งน่าตกใจเสมอจนเขาเริ่มชินชาเสียแล้ว

“ง่ำๆๆๆ  พี่ใหญ่เจ้าสิ่งนี้ทำจากข้าวโพดที่เป็นอาหารสัตว์จริงหรือขอรับ”  ซูเหวินที่ลองกินข้าวโพดคั่วราดน้ำผึ้งที่แสนจะเคี้ยวเพลิดเพลินจนหยุดปากไม่ได้ ถามขึ้นอย่างสงสัย ของที่คนอื่นมองข้ามพี่สาวของเขามักหยิบมาสร้างประโยชน์ได้เสียมากมาย

“ย่อมเป็นข้าวโพดสิพี่รอง  เพราะจานนี้น้องกับเฟยเฟยช่วยกันทำเจ้าค่ะ” ซูเจียวกอดอกเชิดปลายคางและยกยิ้มอย่างภูมิใจ ข้างๆกันก็มีเด็กน้อยอีกคนทำตามท่าทางของพี่สาวมิมีผิดเพี้ยนจนกลายเป็นภาพที่น่ามอง

“มื้อเย็นนี้ก็มีอาหารคาวจากข้าวโพดเช่นกัน น้องรองเตรียมท้องไว้ด้วยเล่า”

“ข้าย่อมเฝ้ารอฝีมือการทำอาหารของพี่ใหญ่  ใช่มั้ยน้องสามน้องเล็ก” 

“ใช่เจ้าค่ะ/ใช่เจ้าค่ะ  รสมือพี่ใหญ่อร่อยที่สุด”

ปลายยามเหม่า (7.00 น.)ของวันถัดไป  ซูเม่ยที่นัดแนะท่านลุงอันฉีขึ้นเขาอินซานก็เตรียมตัวออกเดินทาง กลุ่มขึ้นเขาครานี้มีทั้งหมด 12 คน  ซึ่งคัดเฉพาะคนที่เป็นวรยุทธ์เท่านั้น นางเตรียมหน้าไม้ มีดสั้น อุปกรณ์ขุดของตัวเอง และเสบียงเล็กน้อยให้แต่ละคนพกติดตัวไว้  เมื่อทุกคนพร้อมนางก็สั่งออกเดินทางทันที

เขาอินซานเป็นป่าทึบ ค่อนข้างรกบริเวณชายป่า แต่พอเข้าไปด้านในกลับมีความโปร่งมากขึ้นทำให้การเดินทางสะดวกสบาย  เข้าป่าครานี้มุ่งเน้นการหาเสบียงจำพวกมัน เผือก  เนื้อสัตว์  สมุนไพรสำหรับการปรุงโอสถ  และต้นกล้าที่น่าสนใจไปปลูกในไร่เพิ่มความหลากหลาย

เดินมาได้ไม่ทันจะพ้นชายป่า นางก็พบสิ่งที่น่าสนใจ นั่นมัน.....ลำต้นเป็นข้อ  ก้านใบยาว ใบมีหลายแฉก 

“มันสำปะหลัง!!!!”  ซูเม่ยวิ่งเข้าไป เด็ดใบมาดม และเขี่ยบริเวณโคนต้น ก็พบว่าเป็นอย่างที่คิดจริงๆ  เมื่อมองไปทั่วบริเวณก็พบต้นมันจำนวนมาก

คนที่ติดตามมาทั้งหมด เดินมาตรงที่ซูเม่ยกำลังลูบๆคลำๆ ต้นของมันอยู่ก็แปลกใจ

“คุณหนูใหญ่ต้นนี้มันมีพิษ  มีคนกินแล้วตายนะขอรับ” หูอันฉีกล่าวขึ้น  เพราะเมื่อก่อนมีข่าวเช่นนี้กระจายออกมาจากหมู่บ้านแห่งหนึ่ง  จนไม่มีใครกล้ากินอีกเลย

“มันกินได้เจ้าค่ะ  มันคือต้นมันสำปะหลัง ส่วนที่กินจะเป็นหัวของมันซึ่งอยู่ใต้ดินไม่สามารถกินดิบได้ต้องปรุงให้สุกก่อนเท่านั้น ส่วนที่เป็นพิษของมันคือยางเจ้าค่ะ  คนที่กินแล้วตายน่าจะเพราะกินหัวดิบของมันเข้าไป” ซูเม่ยเมื่ออธิบายจบ  ทุกคนก็พอจะเข้าใจ และไม่ได้มีท่าทีไม่เห็นด้วยหรือไม่เชื่อใจ