ตอนที่5

ซ่งเฟยหย่าที่เห็นสายตาเช่นนั้นพลันระบายลมหายใจ เอ่ยออกมาอย่างอ่อนล้า

"หากเราอ่อนแอ ศัตรูจะยิ่งเหยียบย่ำมิใช่หรือ มันหมดเวลาที่ข้าจะอ่อนแอแล้ว ข้าจะต้องแข็งแกร่ง เพื่อให้แคว้นซ่งยังคงอยู่รอด"

"เอ่อ องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ ยังมีคนของพวกกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

ขุนนางชราผู้หนึ่งที่กล่าวขึ้น ทำให้ซ่งเฟยหย่ายกยิ้มขึ้นอย่างยินดี เมื่อมีหนึ่งคนเสนอที่เหลือก็ต่างพร้อมใจกันร่วมมือ

"หากรวบรวมคนของพวกกระหม่อมด้วย ก็มีกำลังเพิ่มอีกหลายพันนายพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงของเหล่าขุนนางที่เอ่ยสมทบสร้างความฮึกเหิมให้กับนางได้มากนัก หากนางจำไม่ผิด แคว้นจ้าวและแคว้นอู่ที่นำกำลังทหารมาประชิดเมืองหลวงในครั้งนี้ประมาณสองหมื่นนาย กองกำลังทหารที่ประจำอยู่เมืองหลวงของแคว้นซ่งมีเพียงหนึ่งหมื่นห้าพันนายเท่านั้น ทหารที่ประจำการอยู่หน้าด่านต่างบาดเจ็บล้มตายกำลังรอความช่วยเหลืออยู่เช่นกัน สองพันนายประจำการอยู่ที่นี่และหนึ่งหมื่นสามพันนายกำลังสู้รบอยู่ที่ประตูเมือง หากได้คนของเหล่าขุนนางมาสมทบก็ดีไม่น้อย

"ดีมาก ขอบคุณพวกท่านจริงๆ ถ้าเช่นนั้น พวกท่านก็แยกย้ายกันกลับจวน รวบรวมคนทั้งหมด และแบ่งเอาส่วนหนึ่งพาคนในครอบครัวของพวกท่านไปหลบซ่อนตัวในที่ปลอดภัย เผื่อเกิดความผิดพลาด แบ่งกำลังคนส่วนหนึ่งคุ้มครองชาวบ้าน และที่เหลือให้ไปเคลื่อนย้ายทหารที่ได้รับบาดเจ็บตรงเมืองหน้าด่าน นำหมอทั้งหมดที่มีทั้งหมอชาวบ้านและหมอหลวง ให้รักษาพวกเขา"

ทุกสายตาต่างจ้องมองร่างบางตรงหน้าอย่างกับว่าไม่เคยเห็นมาก่อน เหตุใดองค์หญิงผู้งดงามอ่อนหวาน ถึงแปรเปลี่ยนไปได้แค่ข้ามคืน เมื่อวานนี้พระองค์ยังทรงตกพระทัยจนหมดสติไปอยู่เลย แต่วันนี้กลับคิดอ่านทุกอย่างด้วยความรอบคอบและรวดเร็ว พวกตนได้เปิดหูเปิดตาแล้ว องค์หญิงทรงพระปรีชาสามารถยิ่งนัก

"ถ้าเช่นนั้น กระหม่อมไปทำตามพระบัญชาและนำกำลังทหารไปสมทบกับฝ่าบาทก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ ขอพระองค์รักษาตัวด้วย"

"ใครบอกว่าข้าจะอยู่ที่นี่ ข้าจะไปออกรบกับพวกท่านด้วย"

"องค์หญิง"

"หย่าหยา"

ทุกสายตาต่างจับจ้องร่างบอบบางขององค์หญิงสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึงอีกครั้ง พระองค์ทรงวิปลาสไปแล้วหรืออย่างไร พระองค์เป็นสตรีที่ไม่แม้แต่จะเคยจับดาบสักครั้งจะเอาชีวิตไปทิ้งหรืออย่างไร นั่นคือความคิดของทุกคนที่ได้เพียงคิด แต่มิได้เปล่งวาจาออกมา

ดวงตาหงส์ที่เห็นสายตาของทุกคนที่จ้องมองมาราวกับนางเป็นตัวประหลาด ให้รู้สึกหนักใจยิ่งนัก ดวงตางามจึงกวาดไปทั่วทั้งท้องพระโรง ก่อนสายตาจะไปปะทะเข้ากับคันธนูที่ตั้งอยู่เหนือบัลลังก์สีทองอร่าม ธนูที่ดึงดูดสายตาของนาง ลวดลายบนคันธนูสีทองนั้นเปล่งประกายระยิบระยับ มันเป็นลวดลายของหงส์ที่กำลังสยายปีก

ใช่ คันธนูนั้นคล้ายดังหงส์สยายปีก ดวงตาที่เป็นอัญมณีสีแดงเพลิงนั้นเปล่งประกาย คันธนูเฟิ่งหวง ที่ในหนังสือเขียนเอาไว้ว่า เป็นคันธนูศักดิ์สิทธิ์คู่บัลลังก์ของแคว้นซ่ง ที่ไม่มีใครสามารถยกมันขึ้นมาได้ ร่างบางที่จ้องมองมันราวกับต้องมนต์ ขาเรียวก้าวเข้าไปอย่างเลื่อนลอย ทุกคนได้แต่มองการกระทำนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เมื่อมือเล็กบอบบางยกคันธนูเฟิ่งหวง นั้นมาถือเอาไว้ในมืออย่างง่ายดาย

คันธนูเฟิ่งหวง ที่ไม่มีองค์กษัตริย์ในราชวงศ์พระองค์ใดสามารถยกขึ้นมาก่อน แม้แต่องค์ฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียน แต่องค์หญิงซ่งเฟยหย่ากลับยกมันขึ้นมาได้เพียงมือเดียว

"หย่าหยา"

ต้วนฮองเฮาที่มองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง ยกยิ้มขึ้นทั้งน้ำตา กล่าวออกมาราวกับละเมอ

"ลูกยกคันธนูเฟิ่งหวงได้"

ซ่งเฟยหย่าที่ยกยิ้มขึ้น มองดูทุกคนที่คุกเข่าลงตรงหน้านางอย่างพร้อมเพรียง

"หากเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าคงไปช่วยพระบิดาได้แล้วกระมัง"

"เสด็จแม่ รอลูกกลับมานะเพคะ"

"หย่าหยาแต่ว่า..."

"เสด็จแม่ ต้องเชื่อใจลูกนะเพคะ ลูกจะกลับมาหาเสด็จแม่พร้อมกับเสด็จพ่อ"

" หย่าหย่า ดูแลตัวเองด้วย แม่จะรอเจ้ากลับมา"

ฮองเฮาที่ยกฝ่ามืออุ่นขึ้นลูบศีรษะเล็ก นางควรจะดีใจที่บุตรีนั้นกล้าหาญและเสียสละ สมกับมีสายเลือดขัตติยะ

ร่างบางที่ส่งยิ้มให้มารดา พร้อมกับคว้ากระบอกบรรจุลูกธนู ที่ถูกวางไว้คู่กันขึ้นสะพายหลัง ลูกธนูที่มีความพิเศษ สามารถเจาะเหล็กหนาได้ราวกับเจาะนุ่น

ร่างบอบบางที่ก้าวออกมาอย่างมั่นคง ยืนเป็นสง่าอยู่ด้านหน้าเหล่าทหารกล้านับพันนาย กล่าววาจาที่ทำให้บรรดาทหารรู้สึกฮึกเหิม พร้อมที่จะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ แม้ด้านหน้าของพวกเขาจะเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ แต่ในมือของพระนางคือคันธนูเฟิ่งหวง ธนูคู่แผ่นดิน หากพระองค์สามารถยกมันขึ้นมาได้ นั่นก็แสดงว่าพระองค์ก็ไม่ธรรมดา และวาจาหนักแน่นที่กล่าวออกมาก็ทำให้พวกเขาพร้อมที่จะพลีชีพ

องครักษ์เว่ยจี้ชวน ที่ยืนลังเลมิรู้ว่าจะเตรียมม้าหรือรถม้าให้องค์หญิงคนงามดี เพราะเขายังไม่เคยเห็นองค์หญิงซ่งเฟยหย่าทรงม้าเลยสักที แต่หากไปสนามรบจะทรงนั่งรถม้าไปได้อย่างไรกัน เอาไงก็เอากัน เช่นนั้นก็เป็นม้าเหงื่อโลหิตตัวนี้ก็แล้วกัน 

เมื่อคิดได้ดังนั้นองครักษ์เว่ยก็จูงม้าตัวโต ดูสง่างามเข้ามารอท่าองค์หญิงคนงาม มองดูม้าสลับกับร่างเล็กๆ นั้นแล้วให้รู้สึกลังเลใจนัก

ซ่งเฟยหย่าเมื่อกล่าวให้เหล่าทหารมั่นใจในตัวนางแล้ว ก็ออกคำสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไปปฏิบัติตามคำสั่ง ร่างบางสะพายธนูเอาไว้ด้านหลังอย่างทะมัดทะแมง มองดูมือหนาขององครักษ์เว่ยที่ส่งมาให้เพื่อช่วยนางขึ้นม้าจึงยกยิ้มส่งไปให้แทน ก่อนขาเรียวจะเหยียบโกลนม้าตวัดขาขึ้นม้าเหงื่อโลหิตตัวโตอย่างสง่างาม โดยที่ไม่แม้แต่จะรับความช่วยเหลือจากฝ่ามือใหญ่ สร้างความตกตะลึงและความภาคภูมิใจให้เหล่าทหารทุกคน มองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างชื่นชมจนปิดไม่มิด

กองทัพที่มีองค์หญิงซ่งเฟยหย่านำทัพ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ประตูเมืองอย่างฮึกเหิม กลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งมาตามลมให้ความหดหู่อันน่าสะอิดสะเอียน องครักษ์เว่ยและเหล่าทหารต่างสังเกตใบหน้างามขององค์หญิงซ่งเฟยหย่าที่ยังคงสงบราบเรียบเช่นเดิมอย่างนับถือ

ซ่งเฟยหย่ามองดูความอลหม่านด้านหน้า ดวงตาหงส์กวาดตามองหาร่างของผู้เป็นบิดา ก่อนสายตาจะปะทะกับแผ่นหลังกว้างในชุดเกราะสีเหลืองทองที่เมื่อมองแล้วรู้สึกถึงความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งวาบเข้ามาในอก

"ฝ่าบาทอยู่ด้านนั้นพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงขององครักษ์เว่ยที่กล่าวขึ้น ทำให้ยิ่งมั่นใจ ว่าแผ่นหลังของคนผู้นั้นคือบิดาของนางจริงๆ และฝ่ายของบิดากำลังที่จะเพลี้ยงพลั้ง เห็นได้ชัดว่าพระองค์กำลังอ่อนแรงเต็มทีกับกองกำลังของศัตรูที่ตึงมือยิ่งนัก ด้วยแคว้นซ่งมิเคยต้องเผชิญกับศึกใหญ่เช่นนี้มาก่อน จึงมิได้เตรียมพร้อมที่จะรับมือ นางไม่อาจที่จะรอช้าได้อีกต่อไป

"เหล่าทหารกล้าแห่งแคว้นซ่ง บุก"

เสียงโห่ร้องของทหารแคว้นซ่งที่มาสมทบสร้างความยินดีให้กับเหล่าทหารที่อยู่ท่ามกลางสนามรบ จนมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง ดาบในมือฟาดฟันเข้าหาศัตรูด้วยความองอาจแม้ตายก็ไม่เสียดายชีวิต หวังเพียงปกป้องดินแดนแห่งนี้ให้สืบทอดไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน

ฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียนที่ปรายตามองร่างเล็กบนหลังอาชาที่ช่างดูคุ้นตายิ่งนัก แต่ศึกตรงหน้าที่ติดพันอยู่ก็ไม่อาจที่จะพิศมองนานได้

องค์ชายรองจ้าวฉีหมิงที่ยืนดูสถานการณ์อยู่นั้นเหยียดยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน มองกองทัพเล็กๆ ข้างหน้าที่ต่างดาหน้าเข้ามาตาย ศึกนี้ช่างแสนน่าเบื่อยิ่งนัก มองดูฮ่องเต้ซ่งเต๋อเทียนที่เริ่มจะอ่อนกำลังลง มือหนาพลันตวัดดาบในมือ ชักม้าตรงเข้ามาหาพระวรกายสูงที่กำลังตวัดดาบฟาดฟันคนของตน พระองค์ควรต้องจบศึกอันน่าเบื่อหน่ายนี้เสียที ทรงเสียเวลาเล่นสนุกมามากเกินไปแล้ว