แผนลวง 2

ซุนเจิงมุ่งหน้าเข้าวังหลวงอย่างไม่ลังเล และไม่ได้บอกกล่าวเสนาบดีกรมคลังหรือรองเสนาบดีฝ่ายขวา ด้วยว่าเรื่องนี้ก็มีสิ่งที่ซับซ้อนอยู่เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเลือกมาเพียงลำพัง

ด้วยประสบการณ์ที่มี ซุนเจิงย่อมอ่านออกว่านี่คือกับดักหรือไม่ก็เกมการเมือง มีที่ไหนพ่อออกราชโองการอย่างหนึ่ง ลูกอยากจะต่อกรกับราชโองการด้วยการยืมมือขุนนางมาทำแทนตนอย่างขลาดเขลา ทั้งๆ ที่บัดนี้ยังไม่ได้ครองบัลลังก์ด้วยซ้ำ

ตื้นเขิน...นี่อาจนับได้ว่าตื้นเขิน แต่ซุนเจิงก็ยังไม่แน่ใจถึงเป้าประสงค์ของกับดักนี้ ที่นี่มีหลายตัวแปรที่เขาไม่อาจตีความหรือทำความเข้าใจได้ ดังนั้นจึงจำต้องเข้าวังในช่วงตะวันตกดินพอดิบพอดี

เมื่อก้าวถึงวังหลวง หูชิงคนสนิทที่ติดตามมาด้วยก็ถูกกันไม่ให้เข้าไปยังด้านใน แต่ใช่ว่าซุนเจิงจะหวาดกลัว เขาเดินตามทหารเข้าไปยังภายในตำหนักแห่งหนึ่ง และตำหนักที่ว่านี้ก็ใหญ่โตเสียจนไม่อยากเชื่อว่าเจ้าของตำหนักจะต้องการมีตำหนักส่วนตัวหลังใหม่

ซุนเจิงถูกนำตัวมาพบกับรัชทายาท ‘เว่ยหลาง’ ที่บัดนี้ไม่ได้สนใจในการมาของเขาแม้แต่น้อย องค์รัชทายาทยังคงพลิกหน้ากระดาษไปมาอ่านอะไรอยู่ก็มิทราบ ส่วนซุนเจิงคำนับทำความเคารพตามมารยาทอย่างเช่นขุนนางคนหนึ่งพึงกระทำ

“ทูลรัชทายาท รองเสนาบดีฝ่ายซ้ายกรมคลังซุนจ้าวเฟิงขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีคนสนิทของรัชทายาทขานนามของซุนจ้าวเฟิง แต่กระนั้นรัชทายาทก็ไม่ได้แยแสขุนนางที่โค้งกายคำนับอยู่เบื้องหน้าเลย

“ท่านมีอะไร” ผู้เป็นรัชทายาทตรัสขึ้น แต่ดวงเนตรไม่แม้แต่จะมองสบใบหน้าของผู้ที่มาเข้าเฝ้า

“กระหม่อมจะมากราบทูลต่อองค์รัชทายาทเรื่องที่มีพระประสงค์จะสร้างตำหนักส่วนพระองค์” เมื่อซุนเจิงเอ่ยเข้าเรื่อง รัชทายาทที่เมินเฉยต่อเขาก็กลับถามกลับเสียงแข็ง

“ทำไม มีปัญหาอย่างนั้นรึ”

“เรื่องนี้เป็นพระประสงค์ของรัชทายาท แต่การเงินของแคว้นต้าเว่ยนั้นไม่ได้มีสภาพคล่อง อีกทั้งราชโองการของจักรพรรดิก็รับสั่งไว้อย่างชัดเจน เรื่องนี้จึงจำต้องชะลอไว้”

“ท่านกล้าสั่งข้าอย่างนั้นรึ!”

“เรื่องนี้ควรให้จักรพรรดิและขุนนางในท้องพระโรงร่วมตัดสินใจ ด้วยว่าเป็นเรื่องใหญ่ เงินในท้องพระคลังล้วนมาจากราษฎร หากจะหยิบออกมาใช้ย่อมต้องได้รับความเห็นจากจักรพรรดิและขุนนางทั้งหลาย” ซุนเจิงเอ่ยตามหลักความเป็นจริงอย่างไม่หวั่นเกรง นี่ไม่ใช่ทางออกในการแก้ปัญหา เขาทราบดีแก่ใจ แต่นี่เป็นการอธิบายถึงเหตุที่ไม่สามารถทำตามพระประสงค์ขององค์รัชทายาทผู้นี้ได้

“นี่เจ้า!” รัชทายาทเว่ยหลางตบโต๊ะเสียงดัง เอ่ยวาจากระแทกกระทั้นอย่างไม่พอพระทัย แต่ขุนนางเบื้องหน้าก็ไม่ได้สะทกสะท้านหรือสั่นไหวแต่ประการใด

“กระหม่อมเป็นขุนนางย่อมทำตามหน้าที่ หน้าที่ของกระหม่อมที่อยู่กรมคลังคือการจัดสรรภาษี เงินทอง ตลอดจนที่ดินทั้งหลายในแผ่นดิน หากกระหม่อมไม่ซื่อตรงแล้วแผ่นดินนี้จะมั่นคงได้อย่างไร ขอองค์รัชทายาททรงพิจารณาด้วย” ซุนเจิงเอ่ยอย่างซื่อตรง เกิดมาเขาไม่เคยต้องก้มศีรษะถ่อมตนให้ใครขนาดนี้มาก่อน อย่างเช่นที่เหอลี่อิงเคยกล่าว เขาเคยต่อยหน้าผู้บัญชาการของตนเองอย่างไม่เกรงกลัวเพื่อความถูกต้องมาแล้ว แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์เช่นนี้กลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สมัยนี้จักรพรรดิและเชื้อพระวงศ์ล้วนมีอำนาจที่เขาไม่สามารถทัดทานได้ จักรพรรดิคือโอรสสวรรค์ เขามีหน้าที่รับบัญชาและทำตามเช่นขุนนางที่ดี แต่จะให้เขาทำตามแม้ว่ารับสั่งของเชื้อพระวงศ์จะไม่ใช่เรื่องที่ก่อประโยชน์น่ะหรือ ไม่มีทาง

“ซื่อตรงเกินไปมักอยู่ไม่ได้ ท่านไม่ทำตามที่ข้าสั่ง เท่ากับว่าท่านคิดจะมีปัญหากับข้า” ซุนเจิงไม่ตอบกลับสิ่งใด เพียงหลุบตาต่ำ “ซุนจ้าวเฟิง อย่าคิดว่าเพียงท่านเฉลียวฉลาดแล้วจะมาผยองใส่ข้า คนฉลาดใช่ว่ามีแต่ท่าน ในต้าเว่ยนี้ยังมีคนมากความสามารถอีกมาก เพราะฉะนั้นหากขาดท่านไปสักคน แคว้นคงไม่ล่มสลายกระมัง”

ซุนเจิงได้ยินเสียงที่แสนจะเลือดเย็นก็ไม่คิดโต้ตอบแต่ประการใด ใช่ว่าจะไม่ทำใจกับเรื่องนี้มา และเขาก็จะไม่หาข้อแก้ตัวใดเช่นกัน หน้าที่ย่อมเป็นหน้าที่

“แต่หากข้าทำอะไรท่านโดยไม่ให้ท่านมีโอกาสรอด วันข้างหน้าเมื่อขึ้นครองบัลลังก์ ข้าคงได้ชื่อว่าเป็นจักรพรรดิที่ไร้เมตตาจนเกินไปกระมัง”

ซุนเจิงที่หลุบตาต่ำ ต้องช้อนตามองคนที่เอ่ยอย่างเลือดเย็นอีกครั้ง และพบว่ารัชทายาทนั้นเหยียดยิ้มราวกับกำลังเจอเรื่องสนุกอยู่ก็ไม่ปาน

“ข้าได้ยินว่าท่านเพิ่งจะแต่งงาน เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสท่าน หากท่านสู้กับราชองครักษ์ของข้าได้ ข้าจะปล่อยท่านไป ว่าอย่างไร เช่นนี้แล้วข้าดูมีเมตตาหรือไม่”

ซุนเจิงยังคงไม่ตอบสิ่งใด เขาได้รับดาบเล่มหนึ่งจากขันทีของรัชทายาท และก็เห็นราชองครักษ์ที่อีกฝ่ายกล่าวถึงก้าวมาอยู่เบื้องหน้า ซุนเจิงก้มมองดาบในมืออย่างปลงตก เขาเป็นทหารก็จริง แต่ใช่ว่าจะใช้ดาบเป็นเสียหน่อย ราชองครักษ์ตั้งท่าเงื้อดาบเตรียมประจันหน้ากับเขา ในขณะเดียวกันซุนเจิงก็โยนดาบทิ้งอย่างไม่ไยดี ลองกันสักตั้งจะเป็นไรไป ให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปข้างหนึ่ง ว่าราชองครักษ์กับทหารหน่วยรบพิเศษ ใครจะอยู่ใครจะไป!

“ท่านทิ้งดาบ ท่านคิดสิ่งใดอยู่” ราชองครักษ์ของรัชทายาทเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่กลับได้รับเพียงใบหน้าเรียบตึงแทนคำตอบ

“จะทำอะไรก็รีบทำ ภรรยาข้ารออยู่” ซุนเจิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ และจริงอย่างที่เขาพูดออกไปทุกประการ ป่านนี้ยายแก่ที่จวนรองเสนาบดีคงชะเง้อคอรอเขาอยู่กระมัง

“มือเปล่ากับดาบ หากข้าเอาเปรียบท่านเช่นนี้ก็ไม่อาจเรียกตนว่าบุรุษได้” ราชองครักษ์ทิ้งดาบในมือ กลายเป็นว่าทั้งคู่จะต่อสู้กันโดยปราศจากอาวุธ และซุนเจิงก็เตรียมพร้อมอยู่แล้วเช่นกัน

ซุนเจิงตั้งรับทุกกระบวนท่าวิทยายุทธ์ที่น่าเวียนหัวของอีกฝ่าย ฝ่ายนั้นต่อยมาเขาก็ต่อยกลับ แต่ดูเหมือนว่าวิทยายุทธ์ในสมัยนี้อาจจะเน้นความคล่องตัวมากเกินไป ทำให้ทุกอย่างดูไร้ความหนักแน่นไปโดยปริยาย

เขาไม่ได้ตื่นเต้นในการต่อสู้ครั้งนี้แม้แต่น้อย กลับกันเขารู้สึกเวียนหัวในท่ากระโดดไปกระโดดมาประหนึ่งจอมยุทธ์ท่องยุทธภพตามแบบฉบับหนังจีน แต่นั่นก็นับเป็นเรื่องดีที่ทำให้เขาสบโอกาสโจมตีและรัดเจ้าขาที่กระโดดเหยงๆ ไปมาให้อยู่กับที่เสียที นี่คือสิ่งที่หน่วยรบพิเศษอย่างเขาเรียนรู้และฝึกฝนมาอย่างดี การต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่ทำทุกวิถีทางเพื่อล้มคู่ต่อสู้โดยไร้ความปรานีไม่ว่ากรณีใดๆ

ร่างกายของราชองครักษ์ผู้เก่งกาจของรัชทายาทบัดนี้ถูกตรึงติดกับพื้นอย่างไร้หนทางสู้ ส่วนรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมคลังกลับมีทีท่าสบายๆ ไม่ได้ทุกข์ร้อนและใจเย็นกว่าที่หลายคนคิด

ในขณะที่ราชองครักษ์หน้าดำหน้าแดงไม่สามารถต่อกรได้ รัชทายาทก็ตบโต๊ะเสียงดังขึ้นอีกหน “พอ! พอได้แล้วใต้เท้าซุน!”

เมื่อได้ยินรับสั่งเช่นนั้น ซุนเจิงจึงยอมปล่อยให้ราชองครักษ์เป็นอิสระ แต่ราชองครักษ์คนดังกล่าวกลับไม่มีแรงลุกขึ้นมา นอนสิ้นท่าเสียจนซุนเจิงไม่คาดคิดเช่นกัน

“กระหม่อมกลับจวนได้แล้วใช่หรือไม่ เช่นนั้นกระหม่อมทูลลา”