แผนลวง 1

คนที่น้ำท่วมปากเอ่ยสิ่งใดไม่ได้ก็ได้แต่เอ่ยคำลา กลับขึ้นรถม้าและมุ่งหน้ากลับจวน แม้กลับมาถึงจวน ซุนเจิงก็ไม่พูดไม่จากับใคร มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ นั่งอ่านทุกอย่างด้วยความรอบคอบ รัชทายาทต้องการเงิน แต่บัดนี้ไม่อาจผิดราชโองการเก็บส่วยจากชาวบ้านได้ แล้วจะเหลือสักกี่ทางกัน

หนึ่ง...เก็บจากชาวบ้านไม่ได้ก็ต้องไปเก็บกับขุนนาง เช่นนั้นแล้วขุนนางย่อมไม่พอใจ ตำแหน่งรัชทายาทอาจสั่นคลอน ตัวเขาอาจโดนหมายหัวและรับโทษตายจากเจ้าของแผ่นดินนี้โดยทันที

สอง...คือล้มราชโองการของโอรสสวรรค์ รีดไถจากชาวบ้านเพื่อให้กรมคลังมีเงินมากพอตามที่รัชทายาทต้องการ ซึ่งข้อนี้ซุนเจิงปัดตกไปอย่างไม่ไยดี นี่ไม่ใช่เรื่องที่ชาวบ้านจะต้องมารับผิดชอบเลย ดังนั้นเขาจะไม่ทำเป็นอันขาด

สาม...คือสั่งให้รัชทายาทรอ ตามวิสัยแล้วหากอยากได้สิ่งใด แต่ทรัพย์ไม่เพียงพอ มนุษย์ปุถุชนก็ต้องรอจนกว่าจะมีเงินไม่ใช่หรือ และซุนเจิงก็ไม่ได้คิดว่าจักรพรรดิหรือรัชทายาทเป็นโอรสที่มาจากสวรรค์ จะจักรพรรดิหรือองค์ชายก็เป็นคน เช่นนั้นไยจะอดทนรอไม่ได้ แต่ถ้าเขาพูดออกไป อัครเสนาบดีคงคิดว่าเขาวิกลจริตเป็นแน่ ดีไม่ดีเมื่อความถึงรัชทายาท เขาอาจโดนตัดหัวเสียบประจานก็เป็นได้ และจะเหลือสิ่งใดให้เขาได้ทำบ้างเล่า

นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหนักใจ นึกหาทางออกในเรื่องนี้ เรียกได้ว่าเป็นงานรับน้องใหม่ที่หนักเอาการ แต่ทว่าเสนาบดีซือจงเอ่ยกับเขาและหยางขุยเพียงแค่สองคน ตัวหยางขุยเอ่ยอย่างปลงตกก่อนหน้านี้ไปแล้วว่าพยายามหาทางออกแต่ไม่เป็นพ้น ดังนั้นจึงดูเหมือนว่าเขาอาจเป็นความหวังสุดท้ายของกรมคลัง

หากหาทางออกไม่ได้แล้วจะทำอย่างไร จักรพรรดิจะยุบกรมคลังหรือก็คงไม่ใช่ ตำแหน่งภายในทั้งหลายอาจเกิดการสับเปลี่ยนได้ภายในพริบตา แต่จักรพรรดิโปรดปรานการมีขุนนางที่ฉลาดไม่ใช่หรือ เช่นนั้นแล้วการกำจัดขุนนางให้พ้นทางคงไม่ได้ประโยชน์อันใดนอกจากความสะใจชั่วครู่ชั่วคราว กระนั้นก็อาจจะเหมือนการเชือดไก่ให้ลิงดูก็เป็นได้ ว่าต่อให้ฉลาดปานใด หากทัดทานอำนาจของเชื้อพระวงศ์ อำนาจที่พระองค์หยิบยื่นให้นั้นจะทรงทวงกลับคืนเมื่อใดก็ได้ จักรพรรดิแห่งแผ่นดินนี้จะกระทำเช่นนี้หรือไม่นะ

เอาแล้วสิซุนเจิง เพิ่งจะเกิดใหม่ได้ไม่กี่วัน เงาหัวจะหายไปอีกแล้วหรือ...

“ใต้เท้า ฮูหยินให้มาตามขอรับ” นั่งคิดอยู่นานสองนานบ่าวรับใช้ก็เดินก้มหน้ามาตาม

ซุนเจิงถอนหายใจ ในเมื่อหาทางออกเรื่องนี้ยังไม่ได้ นั่งจมปลักไปก็ใช่ว่าจะเจอคำตอบ อย่างไรเสียตะวันก็ยังไม่ตกดิน ฉะนั้นเขายังมีเวลา

เขาไปหาเหอลี่อิงอย่างที่เธอต้องการ บัดนี้เธอกำลังง่วนอยู่ที่โต๊ะ จัดการกับอาหารมากมายที่เขาเองก็แปลกใจ เขาสั่งเพียงน้ำแกงเพียงถ้วยเดียว แต่ว่าภรรยากลับเตรียมไว้มากกว่านั้น

“ต้มน้ำแกง แต่ได้ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ” ซุนเจิงเอ่ยเย้าแหย่ โบกมือให้บ่าวรับใช้ทั้งหลายออกไปให้พ้นจากห้อง เหลือเพียงสองคนจึงเริ่มสนทนากันตามปกติ

“ไม่มีอะไรทำน่ะ เบื่อๆ เลยทำอาหารไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีก็เต็มโต๊ะแบบนี้” เหอลี่อิงเอ่ยอย่างราบเรียบ “แล้วทำไมจึงกลับเร็ว ฉันนึกว่าคุณจะกลับมาค่ำมืดเสียอีก”

“เอางานมาทำที่นี่น่ะ”

“ไปวันแรกก็ได้งานกลับมาเชียวหรือ”

“ใช่ งานใหญ่เสียด้วย”

“หืม?! งานอะไรกัน” เหอลี่อิงเอ่ยอย่างใคร่รู้

ซุนเจิงเหลือบมองอากัปกิริยานั้นก็ลอบยิ้ม และไม่ได้คิดปิดบังเรื่องใด แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้เช่นกัน

“งานราชการ ปกติเธอไม่ถามฉันเกี่ยวกับงานราชการไม่ใช่หรือ”

“ฉันว่าไม่เหมือนกันเสียหน่อย ตอนนั้นงานของคุณคนอื่นรับรู้ไม่ได้ เพราะมันหมายถึงความปลอดภัยของคุณกับครอบครัว แต่ที่นี่ฉันว่าเรามีกันแค่สองคน”

ซุนเจิงสะดุดกับคำพูดเหอลี่อิง มีกันเพียงสองคนอย่างนั้นหรือ คงจะจริงอย่างที่เธอกล่าว เขาจึงเริ่มอธิบายถึงสิ่งที่ประสบพบเจอมาในวันนี้ เมื่อเล่าจบเหอลี่อิงก็ตะลึงงันไปทันที

“เป็นเธอจะเลือกทางไหนล่ะ ฮูหยินซุน” ซุนเจิงเอ่ยเย้าแหย่ราวกับเรื่องที่พบเจอนั้นเล็กน้อย แต่ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เหอลี่อิงรับรู้งานที่เขาได้รับมา ปกติแล้วเขาไม่เคยเอ่ยเรื่องใดให้เธอฟังเลย นอกเสียจากทนไม่ไหวจริงๆ

ด้วยความที่เป็นทหาร แต่ตำแหน่งของเขากลับอยู่ที่กองกำลังพิเศษ หน้าที่การงานจึงไม่ปกติเหมือนนายทหารคนอื่นๆ ทุกอย่างต้องเป็นความลับเพื่อความปลอดภัยของครอบครัว ของตัวเขาเอง หรือแม้แต่เหอลี่อิงเองก็ตาม เพราะฉะนั้นการไม่รับรู้อะไรเลยจึงดีที่สุด

“จักรพรรดิที่นี่ชอบขุนนางฉลาดไม่ใช่หรือ เช่นนั้นเขาอาจจะไม่ทำอะไรคุณในเรื่องนี้ก็ได้”

“แล้วฉันจะไม่ทำอะไรเลยอย่างนั้นหรือ ฉันจะตีหน้าเซ่อบอกปัดพระประสงค์ขององค์รัชทายาทอย่างนั้นน่ะหรือ หากไม่ได้จริงๆ ก็ควรหาทางหนีทีไล่เอาไว้ด้วย ไม่อย่างนั้นเธอได้เป็นหม้ายอยู่ที่นี่คนเดียวแน่ยายแก่”

ซุนเจิงพูดเย้าแหย่ แต่เหอลี่อิงไม่ได้รู้สึกขบขันแต่อย่างไร เธอยังคงนั่งนิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตก “แล้วคุณคิดได้หรือยังว่าต้องทำยังไง”

“ที่คิดได้มันก็เสี่ยงหน่อย แต่ยังดีกว่าปล่อยผ่านไป อย่างไรเรื่องนี้ก็กระทบกันหมด ตั้งแต่จักรพรรดิ ขุนนาง รวมถึงชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เราต้องหยุดเรื่องทั้งหมดก่อนที่ปัญหาจะตกไปอยู่กับชาวบ้าน”

“แล้วคุณ...”

ซุนเจิงมองใบหน้าของเหอลี่อิงที่ดูเหมือนจะพูดอะไรออกมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่พูด เพียงส่งยิ้มจางๆ มาเท่านั้น

“อย่างนั้นคุณคิดจะทำอะไรก็ทำเลย ฉันไม่ห้ามหรอก”

เขามองเหอลี่อิงอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพยายามจะสื่อออกมา มีเพียงเท่านี้น่ะหรือที่เธอจะบอก แต่เขาก็ไม่อยากไล่เค้นเอาความจากเธอไปมากกว่านี้ เพราะตอนนี้เขามีเรื่องที่จะต้องทำอีกมากทีเดียว

“อืม...ขอบใจ” ซุนเจิงที่ไม่ค่อยได้เจอสถานการณ์แบบนี้ในสถานะสามีภรรยา ก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน เขาจึงทำได้แค่ตอบรับและเอ่ยขอบคุณเท่านั้น “อย่างนั้นเธอเตรียมชุดเข้าวังให้ฉันหน่อย”

ตะเกียบในมือของเหอลี่อิงร่วงหล่นอย่างง่ายดายราวกับไร้สิ้นเรี่ยวแรง แม้แต่ตะเกียบยังจับไว้ให้มั่นไม่ได้ แต่กระนั้นซุนเจิงก็ไม่ได้อธิบายหรือปลอบให้เธอสบายใจแม้แต่น้อย ดังนั้นเธอจึงลุกไปจัดการอย่างที่เขาบอก

ซุนเจิงมองสตรีที่ลุกออกไป ใช่ว่าเขาไม่หนักใจในเรื่องนี้ ทั้งเขาและเหอลี่อิงอาจเรียกได้ว่าตายไปแล้วทั้งคู่ แต่ก็ยังพอมีโชคได้มามีชีวิตอีกครั้ง ซึ่งเหมือนว่าการมีชีวิตครั้งนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องดีของเขาเสียทีเดียว หากมีชีวิตอย่างชาวบ้านธรรมดาก็ว่าไปอย่าง แต่ซุนจ้าวเฟิงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา กลับเป็นถึงขุนนาง เขาไม่อาจละทิ้งหน้าที่ได้ ความรู้สึกผิดจึงหวนมาเล่นงานซุนเจิงอีกครั้ง ด้วยว่าชีวิตก่อนหน้านี้เขาเป็นทหาร จึงไม่อาจมอบชีวิตอย่างปกติสุขให้เธอได้ และในครั้งนี้เขาก็อาจจะมอบสิ่งที่เรียกว่าความปกติสุขให้เธอไม่ได้อีกเช่นกัน สุดท้ายแล้วงานใหญ่ที่ได้รับอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้น เขาจะต้องรับผิดชอบด้วยตนเอง...