แผนลวง 3

รัชทายาทไม่ทันจะเอ่ยสิ่งใด ขุนนางที่เข้ามาเพียงลำพังก็เดินกลับออกไปอย่างไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดเช่นตอนมา เว่ยหลางรัชทายาทแคว้นต้าเว่ยยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนที่บุรุษผู้หนึ่งจะปรากฏกายออกมาจากมุมมืด

“ท่านว่าอย่างไร ข้าว่าควรดึงตัวเข้ามาร่วมกับเราเป็นอย่างมาก ขุนนางผู้นี้ไม่ใช่แค่ฉลาด แต่ยังกล้าหาญที่จะทัดทานกับรัชทายาท และมีวิทยายุทธ์ที่แม้แต่ราชองครักษ์ของพระองค์ก็ไม่อาจต่อกรได้” เว่ยหลงอ๋องแปดแห่งต้าเว่ยออกมาจากเงามืด เอ่ยกับพี่ชายของตนเองด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจไม่ต่างกัน

“คราแรกข้าเพียงต้องการได้คนกล้าจากกรมคลังเท่านั้น จึงคิดอุบายตื้นเขินออกไป ด้วยทราบเรื่องมาก่อนว่าที่นี่มีคนขลาดเขลาอยู่มาก และเตรียมใจไว้เช่นกันว่าอาจจะไม่ได้คนมีฝีมือจากกรมนี้เลย แต่ข้าคงคิดผิดถนัด ผิดที่ไม่คิดว่าคนที่เดินเข้ามาหาข้าถึงที่จะเป็นถึงรองเสนาบดีฝ่ายซ้าย”

“หลังจากนี้เขาคงจะแค้นท่านมากเป็นแน่ ได้ข่าวว่าเพิ่งจะแต่งงาน แต่ท่านก็โยนงานชิ้นใหญ่ไปให้เขาแก้ ทั้งยังเอาชีวิตมาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายที่นี่”

“หากไม่มีเรื่องร้าย จะรู้ได้อย่างไรว่าแผ่นดินนี้มีคนดีมีฝีมืออยู่”

“ได้ยินเสียงร่ำลือมานานเกี่ยวกับขุนนางหนุ่มผู้นี้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีฝีมือในการต่อสู้ด้วย นึกว่าจะเป็นพวกเคร่งอ่านตำรา ปฏิบัติตามแบบแผน ไม่คิดว่าเขาจะล้มราชองครักษ์ของพระองค์ได้ด้วยมือเปล่า ซ้ำคนของท่านยังแพ้ไม่เป็นท่า” อ๋องแปดที่ยืนอยู่ข้างองค์รัชทายาทเอ่ยสำทับ ปรายตามองบุรุษที่ทั่วทั้งเมืองหลวงเล่าลือกันนักหนาว่าเก่งกาจจนเป็นที่วางพระทัยของจักรพรรดิให้ดูแลองค์รัชทายาท แต่บัดนี้กลับยังนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นอย่างสิ้นท่า

“ว่าแต่การต่อสู้เมื่อครู่นี้มันเรียกว่าอะไรกัน เจ้ารู้ไหมเว่ยหลง” องค์รัชทายาทที่พึงพอใจในตัวของขุนนางผู้เดินเข้ามาหาตนอย่างไม่หวั่นเกรงตั้งคำถามกับอนุชา แต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมา หรือว่าขุนนางผู้นั้นเก่งกาจจนถึงขั้นคิดวิทยายุทธ์ขึ้นเองเล่า ช่างน่าสนใจจริงๆ “เอาเถอะ เว่ยหลง เจ้าตามขุนนางผู้นั้นไป รั้งตัวเขาไว้และยื่นข้อเสนอ ไม่สิ...บอกแก่เขาถึงรับสั่งของรัชทายาทที่แท้จริง ไม่ใช่คำลวงก่อนหน้า”

“เว่ยหลงรับบัญชา” อนุชาขององค์รัชทายาทน้อมรับคำสั่ง รีบตามขุนนางที่ออกไปเมื่อครู่นี้ทันที และเขาก็ต้องตะลึงงันอีกครั้งเมื่อพบว่าขุนนางผู้นั้นไม่ได้ไปไหนไกล เขายังยืนอยู่หน้าตำหนักของรัชทายาท มือไพล่หลังอย่างไม่ทุกข์ร้อนเหมือนว่ารอสิ่งใดอยู่

“นี่ท่าน...” อ๋องแปดเอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อเสียเท่าไรว่าสิ่งที่ตนคิดนั้นถูกต้อง จนเมื่อพบกับใบหน้านิ่งเรียบหันมาเผชิญหน้า

“ท่านรู้จักข้าหรือ เช่นนั้นท่านคือใครกันเล่า หากแอบฟังเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นแล้วท่านก็ช่วยสงเคราะห์ข้าหน่อยเถิด ข้าอยากจะกลับจวนเต็มแก่ แต่กลับไปคงนอนไม่หลับเป็นแน่ หากไม่ได้รับความจริงในวันนี้ และเหมือนว่าท่านจะให้คำตอบแก่ข้าได้”

“เว่ยหลง ข้าชื่อเว่ยหลง ขุนนางส่วนใหญ่เรียกข้าว่าอ๋องแปด” เอ่ยแนะนำตัวกับบุรุษตรงหน้าพลางยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบัง “ท่านทราบว่าข้าแอบฟังอยู่หรือ เช่นนั้นแล้วเห็นทีทั้งข้าและรัชทายาทคงจะเจอคนมากความสามารถแล้วจริงๆ ข้ามาก็เพียงเพื่อถ่ายทอดรับสั่งที่แท้จริงขององค์รัชทายาท พระองค์มิได้ต้องการตำหนักใหม่ แต่ต้องการคนที่หาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้ และพวกข้าก็ต้องยอมรับว่าการมาของท่านอยู่เหนือความคาดหมาย เราเพียงต้องการคนที่ฉลาดรอบคอบให้มาเป็นสมัครพรรคพวกเท่านั้น ไม่คิดว่าจะได้คนที่ทั้งฉลาดและเก่งกาจไปทุกเรื่องอย่างท่าน”

“สมัครพรรคพวกของท่านหมายความว่าอย่างไร”

“ไม่อ้อมค้อม...ดีจริง ข้าชักชอบใจท่านเสียแล้ว” อ๋องแปดเอ่ยอย่างสัตย์จริง นานๆ ครั้งจะมีคนที่อาจหาญเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินเข้าไปใกล้ขุนนางที่ตั้งคำถาม กระซิบด้วยเสียงเบาเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน แม้ว่าตรงนี้จะไม่มีใครอยู่ก็ตาม แต่ใช่ว่ามองไม่เห็นแล้วจะไม่มีใครซุ่มอยู่ ดังนั้นทุกอย่างจึงต้องรอบคอบเอาไว้ก่อน

“ไม่” เมื่อยื่นข้อเสนอไป อีกฝ่ายก็ปฏิเสธเสียงแข็ง ราวกับว่าไม่ได้คิดใคร่ครวญให้ถี่ถ้วนแต่ประการใด ยิ่งทำให้อ๋องแปดแปลกใจ

“ท่านเก็บเรื่องนี้ไปคิดให้ดีก่อนเถิด อีกอย่างที่ข้าพูดไปเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เรื่องที่จะปฏิเสธได้ เพราะนี่คือคำสั่งของรัชทายาทแห่งแคว้นต้าเว่ย หากท่านไม่ร่วมมือด้วยก็เท่ากับเป็นปรปักษ์ต่อองค์รัชทายาท การมีชีวิตของท่านจึงเป็นเรื่องอันตราย”

“ข้าเป็นขุนนางทำงานเพื่อแผ่นดิน ไม่ใช่เพื่อใครคนใดคนหนึ่ง หน้าที่ของข้าคือรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมคลัง และข้าก็พอใจในหน้าที่นั้นแล้ว”

“แต่หากท่านมาช่วยองค์รัชทายาทจะก่อประโยชน์แก่แผ่นดินเป็นเท่าทวี ท่านทราบดีไม่ใช่หรือว่าระบบขุนนางบางครั้งก็มีช่องว่างที่น่าเหลือเชื่อเกิดขึ้น และพวกเราจะทำลายช่องว่างนั้น ทำให้ขุนนางเป็นคนกลางเชื่อมระหว่างราษฎรกับจักรพรรดิอย่างแท้จริง ไม่ใช่ให้ขุนนางเป็นเจ้านายของราษฎรและเอาอำนาจของจักรพรรดิมาสร้างประโยชน์แก่ตน นี่เพิ่งจะเริ่มรัชศกใหม่ของแผ่นดินต้าเว่ยได้ไม่กี่สิบปี หากรากฐานไม่ดีแล้วต่อไปจะเป็นอย่างไร”

ผู้เป็นอนุชาของรัชทายาทสังเกตกิริยาของอีกฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ อยากรู้นักบุรุษที่กล่าวว่าพึงพอใจในหน้าที่ของตนเมื่อครู่จะเอ่ยปฏิเสธอย่างไรอีก แต่เท่าที่ฟังมาก็นับว่าซุนจ้าวเฟิงเป็นหนึ่งในขุนนางน้ำดีของแคว้นผู้หนึ่ง เขากล้าที่จะเดินเข้ามาทัดทานรัชทายาท เอ่ยถึงหน้าที่ของขุนนาง และไม่ทะเยอทะยาน ผิดวิสัยของขุนนางส่วนใหญ่ในราชสำนัก

“ข้ามีครอบครัวแล้ว”

ได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย รอยยิ้มพลันหายไปจากใบหน้า ด้วยเหตุที่อีกฝ่ายกล่าวมาดูไร้น้ำหนักกว่าข้ออ้างก่อนหน้านี้ของซุนจ้าวเฟิง ไร้น้ำหนักเสียจนเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยกมาเป็นข้ออ้างด้วยซ้ำไป

“ท่านเป็นขุนนางเห็นแก่ตัวเช่นนี้ดีแล้วหรือ”

“ท่านทราบดีว่าสิ่งที่พวกท่านอยากให้ข้าทำนั้นเสี่ยงอันตราย หากไม่มีข้าพวกท่านก็ยังมีขุนนางอื่นให้เรียกใช้ ในแผ่นดินนี้คงไม่ขาดคนมากฝีมือเป็นแน่ แต่ถ้าข้าเป็นอะไรขึ้นมาแล้วครอบครัวข้าจะเป็นอย่างไร”

“ท่านเพิ่งจะแต่งงานก็จริง แต่ข้าไม่คิดว่าท่านจะหลงใหลในสตรีถึงเพียงนี้”

“ท่านจะเรียกสิ่งนั้นว่าความหลงใหลหรือโง่งมก็ช่าง แต่ข้าทำไม่ได้หากจะต้องปล่อยให้นางต้องอยู่เพียงลำพัง หากข้าพลาดพลั้งจนถึงชีวิต นางคง...”

“เอาเถอะ อย่างนั้นท่านก็กลับไปได้แล้ว แต่ข้าจะไม่ให้เรื่องนี้จบง่ายๆ แน่ ยามนี้ท่านรู้ทุกเรื่องของเราแล้ว เราไม่อาจปล่อยท่านให้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้อีกต่อไป ซุนจ้าวเฟิง” กล่าวจบก็หันหลังกลับเดินเข้าไปในตำหนักของรัชทายาท ภายในใจยังคงครุ่นคิดถึงขุนนางผู้นั้นอย่างมิอาจปล่อยวางได้

“หรือว่าต้องเอาฮูหยินซุนมาเป็นพรรคพวกของข้าด้วยเล่า” อ๋องแปดบ่นพึมพำกับตัวเอง แม้จะได้ยินคำตอบที่ไม่เข้าหู แต่ใช่ว่าจะไม่พอใจเสียทีเดียว ด้วยว่ามีอีกหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจ เขายังเป็นผู้น้อยและไม่มีชายา ดังนั้นเขาจึงไม่อาจตัดสินได้ว่าข้ออ้างของซุนจ้าวเฟิงมีน้ำหนักมากน้อยเพียงไร แต่สิ่งที่เขาทราบดีคือ ไม่ว่าอย่างไรเขาจะไม่ปล่อยให้คนมีฝีมือผู้นี้หลุดลอยไปง่ายๆ เป็นแน่ หากเขาไม่ยอมร่วมมือ ฮูหยินซุนก็ต้องร่วมมือ! แล้วเราจะได้รู้กันว่าซุนจ้าวเฟิงผู้นี้จะรักภรรยาเพียงไร