ข้อร้องเรียนจากชาวบ้าน

“ข้าไม่รู้หนังสือ นายอำเภอเอาอะไรมาให้ข้าประทับนิ้วมือก็ไม่ทราบ แต่วันรุ่งขึ้นเขาก็อ้างว่าตนเป็นเจ้าของที่นาของข้าไปแล้ว นายท่าน เช่นนี้ข้าถูกหลอกใช่หรือไม่ขอรับ!”

“แล้วนายอำเภอหลอกลวงเอาที่นาของท่านเพียงผู้เดียวหรือของคนอื่นด้วย”

“หลายครอบครัวอยู่ขอรับ พวกเขาไม่กล้ามาร้องเรียน แต่ข้าทนไม่ไหวเพราะว่าลูกยังเล็ก ทำงานแทบตายแต่ไม่เหลือเงินแม้สักตำลึงไว้จุนเจือครอบครัว เช่นนี้แล้วลูกและเมียข้าไม่ต้องอดตายหรือ ข้าจึงจำต้องมาเมืองหลวง...นายท่านช่วยข้าได้หรือไม่”

“หากทำตามกฎระเบียบแน่นอนว่ายุ่งยากจนข้านึกขยาด” ซุนเจิงเอ่ยอย่างไม่ปิดบัง ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน เรื่องกฎระเบียบนั้นยุ่งยากอยู่เสมอ แต่ใช่ว่าตอนนี้เขาจะต้องทำตามแบบแผนเสมอไปนี่ “แต่หากจะให้มันรวบรัดก็มีทางอยู่บ้าง แต่ทำเช่นนั้นก็จะไม่เด็ดขาดและก่อให้เกิดปัญหาในการณ์ข้างหน้าได้ เช่นนั้นแล้ว… ข้าจะลองดูให้ก็แล้วกัน”

“จริงหรือขอรับ” คนที่ได้รับความช่วยเหลือพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดีใจเหลือหลาย ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ศีรษะจดกับพื้นดินด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจ แต่กระนั้นซุนเจิงก็พยุงร่างของบุรุษที่แสดงความซาบซึ้งใจให้ลุกขึ้น เนื่องด้วยว่านี่ไม่เป็นการควรเท่าไรนัก ให้คนมายกยอปอปั้น เทิดทูนว่าเป็นคนดีจิตใจเมตตาอะไรเทือกนั้น ดูจะไม่ใช่เขาแม้แต่น้อย

“ท่านเป็นราษฎรของจักรพรรดิ ความทุกข์ของท่านย่อมเป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องบรรเทาให้ ระหว่างนี้ก็พักที่นี่รอให้ลูกชายของท่านหายดีเสียก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากัน” ซุนเจิงไม่ได้ให้ความหวังใดกับชายคนนี้ไปมากกว่าการจะเป็นธุระหาความจริงให้ แต่อย่างไรเสียก็ดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นความหวังเดียวและความหวังสุดท้ายของครอบครัวนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

.

“เฮ้อ”

“เป็นอะไรไป มาถอนหายใจแบบนี้เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก” ซุนเจิงมองสตรีที่เดินเข้ามาหาและทิ้งกายลงนั่งข้างๆ ภายในศาลาชมจันทร์

“ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็มีแต่คนเห็นแก่ตัวทั้งนั้นน่ะสิ วันนี้น่ะฉันได้คุยกับพ่อของเด็กคนนั้น เขาบอกว่าที่หอบลูกเมียมาที่นี่ก็เพราะโดนนายอำเภอโกงที่ดิน”

“อย่างนั้นหรือ อย่างนี้คุณก็ยิ่งต้องช่วยเขาสิ”

“ใช่ ฉันถึงได้มานั่งถอนหายใจทิ้งแบบนี้ไง ไม่ว่าจะสมัยไหน ก็มีคนเห็นแก่ตัวหวังในอำนาจเสมอ”

“เพราะในโลกนี้มันไม่มีความสมบูรณ์แบบ ไม่แปลกที่มนุษย์จะเห็นแก่ตัวเองมากกว่าเห็นแก่คนอื่น”

“ม่านแห่งความไม่รู้ ด้วยความไม่รู้จึงเห็นแก่ประโยชน์ของตนไว้ก่อน คนอื่นจะเป็นจะตายก็ช่าง เพราะฉันไม่รับรู้…” ซุนเจิงเอ่ยอย่างประชดประชันระคนปลงตกอย่างไม่อาจห้ามได้

“ยอมรับเสียเถอะ คุณเปลี่ยนโลกไม่ได้หรอกตาแก่ซุนเจิง เราก็แค่ต้องใช้ชีวิตต่อไปบนโลกที่ขาดๆ เกินๆ ไม่สมบูรณ์แบบใบนี้ต่อไป”

ซุนเจิงมองใบหน้าของสตรีที่บอกให้เขายอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้นในทุกยุคทุกสมัยให้ได้ เขาพินิจใบหน้าเกลี้ยงเกลาภายใต้แสงจันทร์ พลางวางเรื่องไม่เป็นเรื่องลง และสนใจภรรยาข้างกายแทน นี่นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีเลยกระมังที่เขาได้มองเหอลี่อิงอย่างถี่ถ้วนถึงเพียงนี้

“เป็นอะไร มองหน้าฉันทำไม คุณคิดถึงบทรักหวานชวนเลี่ยนเหมือนในละครอยู่หรือ ที่พระเอกนางเอกมานั่งชมจันทร์แล้วจูบกันดูดดื่มอะไรเทือกนั้น เพราะคุณซึ้งใจในคำตอบของฉัน”

“เฮ้อ เธอนี่ชอบขัดความโรแมนติกอยู่เรื่อย หรือว่าแก่จนตายด้านเรื่องพวกนี้ไปแล้วเธอน่ะ”

“ใครจะตัณหากลับแบบคุณกัน” เหอลี่อิงเอ่ยพลางยกยิ้มให้บุรุษที่เธอจับทางความคิดของเขาได้

“ตัณหากลับอย่างไรกัน ฉันไม่ได้ไปมองเด็กสาวที่ไหนสักคน อีกอย่างเธอก็เป็นเมียฉัน อย่างนี้จะเรียกว่าตัณหากลับได้อย่างไร”

“หยุดเพ้อเจ้อแล้วไปนอนซะตาแก่!”

“เดี๋ยว…” ซุนเจิงรีบคว้ามือสตรีที่กำลังลุกขึ้นให้นั่งลงข้างเขาอีกครั้ง “นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีเลยนะ…”

เหอลี่อิงชะงัก มองเสี้ยวหน้าของคนที่แหงนหน้ามองพระจันทร์บนฟ้า แต่ไม่ยอมปล่อยมือจากเธอไปไหน

“ครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่ฉันเห็นหน้าเธอชัดๆ แบบนี้” ซุนเจิงพูดพลางหัวเราะ ขณะหันหน้ามองเหอลี่อิง “ปกติต้องอยู่ห่างร่วมสามเมตรกระมังกว่าจะเห็นหน้าเธอน่ะยายแก่” จบประโยค คนพูดก็หัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ ทำให้คนที่ได้ยินอดหัวเราะตามไม่ได้ จริงอย่างที่ซุนเจิงว่า ปกติแล้วเธอใส่แว่นสายตาอยู่เป็นประจำ แต่มาบัดนี้กลับเห็นทุกอย่างเด่นชัด โดยเฉพาะรอยยิ้มของบุรุษตรงหน้า

นี่ก็นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้ร่วมหัวเราะด้วยกันแบบนี้...