ตอนที่ 4 ผิดแผน #1

ตอนที่ 4 ผิดแผน #1

"สวัสดีครับคุณภาคิน" ศิวกรเอ่ยทักทายภาคินที่กำลังยกบรั่นดีขึ้นดื่ม ภาคินเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงก่อนจะมีท่าทีเฉยเมยและไม่สนใจเขา

ต้อยเห็นศิวกรก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาในทันที เขาไม่กล้าสบตามองศิวกรด้วยแผนการของภาคินทำให้ต้อยรู้สึกกลัวศิวกรขึ้นมา

"ลูกพี่ คุณศิวกรเขากำลังทักทายลูกพี่อยู่นะครับ" ต้อยเอ่ยกระซิบเสียงเบาใกล้ๆ ภาคิน

"ไง.. " ภาคินเงยหน้าขึ้นมาทักศิวกรที่กำลังยกยิ้มมุมปากมองมาทางเขา

"พักนี้คุณภาคินว่างบ่อยจริงๆ ด้วยนะครับ แต่น่าเสียดายที่วันนี้ไม่ใช่วันศุกร์ ที่ไนต์คลับของเราเลยไม่มีวงดนตรีมาเล่นสด คุณคงไม่เบื่อไนต์คลับของผมนะครับ" ศิวกรเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

แต่คนฟังอย่างภาคินกลับโมโหที่ถูกศิวกรพูดกวนอารมณ์ของเขา เขายกบรั่นดีขึ้นดื่มจนหมดแก้ว

"ผมไม่รู้มาก่อนเลยนะครับว่าที่ไนต์คลับของคุณจะมีเจ้าของอย่างคุณศิวกรมาคอยต้อนรับลูกค้าเหมือนร้านอาหารตามสั่ง ไหนๆ คุณก็มาแล้ว ผมขอสั่งบรั่นดีอีกสองแก้วก็แล้วกันครับ" ภาคินโต้กลับศิวกรด้วยความอารมณ์กรุ่นโกรธ

ศิวกรได้แต่หัวเราะขบขันในท่าทางกวนอารมณ์ของภาคิน

"ได้ครับ งั้นเชิญคุณภาคินตามสบายนะครับ" เขาเอ่ยก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องให้ยกบรั่นดีไปเสิร์ฟที่โต๊ะของภาคิน

"คุณภาคินครับ นี่ครับบรั่นดีสองแก้วที่คุณสั่ง ส่วนอีกสองแก้วนี้คุณศิวกรขอเลี้ยงคุณครับ" อิฐยกบรั่นดีเข้ามาเสิร์ฟแล้วแจ้งภาคินตามที่ศิวกรได้กำชับเขามา

ภาคินมองขึ้นไปยังห้องทำงานบนชั้นสามก็พบว่าศิวกรมองลงมาที่โต๊ะของเขาอยู่ก่อนแล้ว

เขาจึงจ้องมองศิวกรด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง แต่เมื่อนึกไปถึงแผนการของเขาก็ยกยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ เขาจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นยกแก้วเชิงขอบคุณให้ศิวกรแทน

ศิวกรพยักหน้าตอบรับก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังโต๊ะทำงานของเขา

"เฮ้ย.. ไอ้ต้อย น่าจะได้เวลาแล้วว่ะ มึงเดินไปบอกแอนสิ ถ้านายศิวกรไม่ยอมลงมาก็ให้แอนขึ้นไปหาที่ห้องทำงาน แล้วมึงก็รีบเดินตามไปถ่ายรูป" ภาคินสั่งต้อยเมื่อเขาคาดคะเนเวลายาออกฤทธิ์

"ครับลูกพี่" ต้อยรับคำก่อนจะเดินไปกระซิบบอกแอน

เมื่อแอนได้ยินคำสั่งเธอก็รีบเดินไปที่ห้องทำงานของศิวกรในทันที ส่วนต้อยก็แอบเดินตามแอนไปห่างๆ

ก๊อก.. ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นในขณะที่ศิวกรเริ่มรู้สึกถึงความร้อนที่กำลังระอุขึ้นอยู่ภายในกาย เม็ดเหงื่อของเขากำลังผุดขึ้นเต็มกรอบหน้าคมเข้ม

แอนไม่รอคำขออนุญาต เธอถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา เมื่อเห็นศิวกรนั่งอยู่บนเก้าอี้แอนรีบเดินเข้าไปหาเขาในทันที เธอสังเกตเห็นอาการของศิวกรก็รู้ได้ในทันทีว่าภาคินใส่ยาอะไรลงไปในแก้วบรั่นดีแก้วนั้น เธอไม่รอช้ารีบเดินไปหาศิวกรก่อนจะลูบไล้เขาผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำ

ศิวกรเห็นแอนเดินเข้ามาหาเขาก็พอจะเดาได้ว่าแอนแอบใส่ยาอะไรให้เขาดื่ม เขาผิดเองที่คิดว่าไนต์คลับนี้เป็นของเขาแล้วเขาจะปลอดภัย แต่เขาลืมคิดไปถึงคนที่มาใช้บริการที่ร้านของเขาว่าบางทีพวกลูกค้าก็อันตรายเหมือนกัน

"คุณหยุดและรีบออกไป ผมไม่ต้องการคุณ" ศิวกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ

"แอนดูก็รู้ว่าคุณกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว ให้แอนช่วยคุณนะคะ" แอนเอ่ยพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เริ่มชุ่มเหงื่อของศิวกรออกทีละเม็ด..ทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า

ศิวกรแข็งใจใช้มือหนาจับข้อมือของแอนไว้อย่างแรง ทำให้แอนเจ็บจนร้องออกมา

"หากคุณยังไม่ยอมหยุด ผมจะให้การ์ดมาลากคุณออกไปเดี๋ยวนี้" เขาเอ่ยพลางผลักแอนจนล้มลงไปกองกับพื้น

"แอนก็แค่หวังดีอยากจะช่วยคุณเท่านั้น" เธอตะโกนเสียงดัง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยความอับอาย ส่วนต้อยเมื่อเห็นแอนวิ่งออกจากห้องทำงานของศิวกรออกมา เขาก็รีบวิ่งไปหาภาคินที่โต๊ะทันที แต่เมื่อเขามาที่โต๊ะกลับไม่พบภาคิน จึงทำให้ต้อยเข้าใจว่าภาคินกลับไปรอที่ผับแล้ว ต้อยจึงรีบเดินกลับไปที่ผับอย่างรวดเร็ว

ทางด้านภาคิน เมื่อกลับมาจากห้องน้ำเขาก็ไม่เห็นต้อยและแอน จึงนั่งคอยที่โต๊ะและยกบรั่นดีดื่มอย่างใจเย็น ครึ่งชั่วโมงผ่านไปทำให้ภาคินที่ก้มมองนาฬิกาสลับกับชะเง้อมองห้องทำงานของศิวกรไปด้วยก็เกิดความสงสัยขึ้นมา

ทำไมต้อยชักช้านักนะ เขาบอกให้ถ่ายรูปเพียงแค่ใบสองใบเท่านั้น หรือว่า.. จะเกิดเรื่องวะ ด้วยความเป็นห่วงต้อย เขาจึงแอบเดินย่องขึ้นไปยังห้องทำงานบนชั้นสามของศิวกร เมื่อเขาแง้มประตูเปิดออกดูเล็กน้อยกลับไม่พบใครเลยสักคน ทุกอย่างกลับดูเงียบจนผิดปกติ

หรือว่าไอ้ต้อยจะถูกลากไปซ้อมหลังไนต์คลับวะ แล้วแอนล่ะ ทำไมเขาถึงไม่ได้ยินเสียงของแอนเลย เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ด้วยความสงสัยของภาคิน เขาจึงค่อยๆ เปิดประตูแล้วเดินย่องเข้าไปในห้องทำงานของศิวกรด้วยฝีเท้าที่ค่อนข้างเบา

เขามองรอบๆ ห้องกลับไม่พบใครสักคนจึงตัดสินใจที่จะเดินออกจากห้องไป พลันหางตาของเขาก็เห็นประตูบานหนึ่งซึ่งอยู่เยื้องกับโต๊ะทำงานของศิวกร ภาคินจึงตัดสินใจค่อยๆ ย่องเดินเข้าไป เขาแง้มเปิดประตูอย่างเบามือและเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า เมื่อเขาเดินมาแล้วก็พบเตียงนอนขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ที่แท้ก็มีห้องลับอย่างนี้นี่เอง ว่าแต่คนหายไปไหนแล้วล่ะ ศิวกรกับแอนต้องอยู่ในห้องนี้แน่ๆ หรือว่าจะอยู่หลังประตูบานเล็กนั้น

เมื่อฉุกคิดได้ภาคินจึงค่อยๆ ย่องเดินไปที่ประตูบานเล็กก่อนจะแนบหูกับประตูเพื่อฟังเสียง เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัว

ศิวกรหลังจากอาบน้ำเพื่อระบายความร้อนแล้ว เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย แม้อารมณ์และความต้องการจะยังคงคั่งค้างอยู่ เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เดินไปหยิบน้ำเย็นออกมาจากตู้เย็นบานเล็กซึ่งตั้งอยู่มุมห้อง

ภาคินที่แอบอยู่ข้างๆ ตู้เย็นพยายามนั่งจนตัวลีบ เขายังถือว่าโชคดีอยู่มากที่ศิวกรไม่ได้เปิดไฟในห้อง ไม่งั้นเขาคงถูกจับได้แน่ๆ แต่ในขณะที่ภาคินกำลังรำพึงรำพันถึงความโชคดีของเขาอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาในทันที

แม้ว่าภาคินจะรีบร้อนปิดเครื่องก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะศิวกรเปิดไฟทั่วห้องและเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา

ภาคินมองสำรวจศิวกรซึ่งมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีดำพันรอบเอวเอาไว้ น้ำที่ไหลลงมาจากกรอบหน้าลงสู่แผงอกแกร่งของเขา ทำให้ภาคินรู้ได้ในทันทีว่าศิวกรเพิ่งจะอาบน้ำมา

"นายมาทำอะไรที่นี่" ศิวกรถามด้วยความสงสัย

"อะ..เอ่อ เอ่อ พอดีผมหาห้องน้ำน่ะ ผมคิดว่าผมเข้าผิดห้อง งั้นผมขอตัวก่อนนะ" ภาคินหาข้ออ้างมั่วๆ ก่อนจะรีบลุกเดินออกจากห้องไปในทันที

"เดี๋ยว ฉันรู้ว่านายไม่ได้เข้าผิดห้อง นายตั้งใจเข้ามาหาฉันใช่รึเปล่า" ศิวกรเอ่ยถามภาคินเสียงเข้ม

เขารู้สึกแปลกใจตั้งแต่เรื่องของแอนแล้ว จึงได้ย้อนกลับไปดูกล้องวงจรปิด ซึ่งมันทำให้เขาได้รู้ว่าแอนและภาคินร่วมมือกัน

เขาเห็นแอนและภาคินเดินเข้ามาพร้อมกันก่อนจะแยกย้ายกันไปนั่งคนละโต๊ะ และบรั่นดีแก้วนั้นที่แอนยื่นให้เขาดื่ม ภาคินเป็นคนวางแก้วนั้นไว้บนโต๊ะของแอน ซึ่งมันตั้งอยู่ตรงนั้นได้นานพอที่เขาจะได้ดื่ม

เมื่อเขาย้อนดูกล้องวงจรปิด ตามลำดับเหตุการณ์เขาจึงเข้าใจในทันทีว่าทั้งหมดนี้ภาคินเป็นคนวางแผน

"ฉันรู้เรื่องจากแอนแล้ว แอนได้สารภาพกับฉันหมดแล้ว ตกลงนายทำแบบนี้ทำไมภาคิน" ศิวกรแสร้งอ้างถึงแอนเพื่อจับผิดคนตรงหน้า

"เปล่า.. ผมไม่ได้ทำอะไร คุณกำลังเข้าใจผิด ผมขอตัวก่อนนะ" ภาคินยังคงปากแข็งไม่ยอมรับผิด ทำให้ศิวกรรู้สึกโมโหในความปากแข็งของภาคิน เขารีบเดินไปล็อกประตูห้องนอนอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย.. นี่คุณจะทำอะไร ผมก็บอกแล้วว่าผมไม่รู้เรื่อง" ภาคินยังคงเอะอะโวยวายเสียงดังด้วยความตกใจ บัดนี้เขาสร่างเมาขึ้นมาทันที หลังจากเขาได้ยกบรั่นดีดื่มจนมึนเมามาก่อนหน้านั้น

"นายก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่นายทำลงไปยังไงล่ะ" ศิวกรโมโหจึงแกล้งจับภาคินโยนลงบนเตียง

"เฮ้ย.. นายจะบ้าเรอะ ผมเป็นผู้ชายนะ ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะคุณศิวกร ไม่งั้นผมจะร้องให้ดังลั่นไนต์คลับของคุณเลย คุณจะได้อับอายก็คราวนี้แหละคุณศิวกร" ภาคินตะโกนขู่ศิวกรเสียงดังลั่นห้อง

"นายอยากจะตะโกนให้คอแตกก็ตะโกนไปเลย ห้องนอนของฉันเก็บเสียงรู้เอาไว้ด้วยนะ" ศิวกรตะโกนกลับก่อนจะขึ้นคร่อมภาคินซึ่งถูกเขาจับแขนทั้งสองข้างตรึงลงบนที่นอน

"เฮ้ย.. ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะโว้ย" ภาคินเมื่อรู้ว่าทำอะไรศิวกรไม่ได้ ก็ตะโกนด่าศิวกรทันที

"ยิ่งนายดิ้นยิ่งกระตุ้นฉันเป็นอย่างดีเลย ยาของนายนี่ดีจริงๆ ขนาดฉันอาบน้ำแล้วยังไม่หายเลย" เมื่อศิวกรพูดจบ ภาคินก็เงยหน้าขึ้นมองศิวกร ซึ่งทั้งตัวของศิวกรนั้นมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีดำผืนเดียวพันช่วงล่างเอาไว้ ทำให้ภาคินหยุดชะงักในทันที

ศิวกรยกยิ้มอย่างมีชัย เขาก้มลงมองสำรวจภาคินที่นอนนิ่งอยู่ภายใต้เบื้องล่างของเขา

ภาคินมีผิวพรรณที่ขาวนวลเนียนเนื้อละเอียดและนุ่มนิ่ม ใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตาชั้นเดียวซึ่งบ่งบอกถึงเชื้อสายลูกครึ่งไทยจีน และริมฝีปากบางนั้นพยายามจะอ้าปากด่าเขา แต่ก็ถูกเจ้าของกัดเอาไว้เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ

ศิวกรรู้สึกชอบใจที่เห็นภาคินพยายามระงับอารมณ์ขุ่นเคือง เขาแกล้งก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวของภาคิน ทำให้ภาคินหมดความอดทนอดกลั้น ภาคินจึงพยายามดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากการถูกจับของศิวกร แต่เขาตัวเล็กกว่าศิวกรจึงไม่สามารถดิ้นหลุดออกไปได้ง่ายๆ

ทางด้านศิวกรหลังจากเขาพยายามระงับอารมณ์ให้เย็นลงไปได้แล้ว แต่กลับถูกภาคินกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้งจากการพยายามดิ้นอย่างแรงทำให้ศิวกรที่คิดเพียงจะแกล้งหยอกภาคินกลับมีอารมณ์ขึ้นมาจริงๆ เขาจึงก้มลงไปดูดเม้มซอกคอขาวของภาคินอย่างแรงด้วยความเสียวซ่าน

ภาคินแม้จะรู้สึกเสียวขึ้นมาแต่เขาก็ไม่ยอมให้ศิวกรจับเขากดอยู่ใต้ร่างแบบนี้ เขาจึงพยายามดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากศิวกร

ทางด้านศิวกรกลับทนไม่ไหวเมื่ออารมณ์ของเขาถูกภาคินกระตุ้นขึ้นมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง คราวนี้เขาเปลี่ยนไปบดจูบริมฝีปากบางของภาคินด้วยความร้อนแรงของอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมา

แม้ภาคินจะพยายามดิ้นให้หลุดจากจูบที่แสนหยาบโลนของศิวกร แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเมื่อแรงที่เขามีสู้ศิวกรไม่ได้ หลังจากศิวกรผละจากริมฝีปากบางของภาคิน เขาก็ก้มลงซุกไซ้และขบเม้มซอกคอของภาคินจนขึ้นสี

ทางด้านภาคินรู้สึกทั้งเจ็บ ทั้งอาย แต่เมื่อศิวกรคลายข้อมือของเขาออก เขาจึงทุบตีศิวกรอย่างแรงทำให้ศิวกรดึงเนกไทบนหัวเตียงมามัดข้อมือทั้งสองข้างของภาคินไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะลูบไล้แผงอกขาวนวลที่มักจะดึงดูดสายตาของเขาตลอดเวลาอย่างยั่วยวนภาคินได้แต่ส่งสายตากรุ่นโกรธมาให้เขาด้วยความไม่พอใจ