Beranda / รักโบราณ / ดอกบัวในสงคราม / ตอนที่ 19 ดาวไถตัวน้อยเอาคืน

Share

ตอนที่ 19 ดาวไถตัวน้อยเอาคืน

last update Tanggal publikasi: 2024-12-24 18:44:19

           “ช่วยอย่าส่งเสียงดังด้วยนะขอรับ บุตรสาวข้า...” ระหว่างที่เจียหมิงกำลังพาทุกคนเข้ามาในบ้าน เพราะไม่อาจให้คุยกันนอกบ้านได้ เกรงว่าจะมีคนบังเอิญผ่านมาเห็นเข้า เขากำลังบอกให้ทุกคนเงียบๆ เพราะบุตรสาวเขาน่าจะกำลังนอนหลับอยู่ ทว่าพอเปิดประตูเข้าไปกลับต้องหน้าแดงก่ำ รีบวิ่งไปบังบุตรสาวไว้ เหลียนเอ๋อเล่นเขาเข้าแล้วไง

           “แอะ ปะ ปะ” 

           “ฮ่าๆ ท่านอนดื่มนมของบุตรสาวเจ้า ช่างไม่เหมือนใครจริงๆ” เป่ยหวงหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ส่วนทหารที่เหลือ ขนาดได้ชื่อว่าเป็นพวกยิ้มยาก ยังแอบยิ้มขำ เมื่อเห็นร่างอวบอ้วนของเด็กน้อยนอนกินนมในท่าไขว้ห้าง เท้าป้อมๆกระดิกไปมา เป็นภาพแปลกตา หากฮูหยินหรือสตรีในเมืองหลวงเห็นคงต้องยกมือทาบอก อุทานอย่างตกใจเป็นแน่ 

           นางเห็นพวกเขาที่ตัวใหญ่โตแทนที่จะตกใจ ร้องไห้อย่างเด็กทั่วไป กลับยิ้มแย้มยกมือโบกทักทายผู้เป็นพ่อ ครอบครัวนี้ช่างเปิดโลกแม่ทัพอย่างเขาดีแท้

           “นะ นางแค่นอนในท่านี้แล้วสบาย ข้าไม่อยากบังคับลูก” เจียหมิงแก้ตัวแทนบุตรสาวด้วยสีหน้าเลิ่กลัก หันไปจัดท่านอนให้นางใหม่

           “หึๆ ข้าเข้าใจ”  เป่ยหวงมองตัวน้อยอย่างยิ้มๆ ช่างเป็นเด็กที่อารมณ์ดีอะไรอย่างงี้ ไม่ร้องออกมาสักแอะ ไหนจะรูปร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์กว่าเด็กทั่วไปนั่นอีก  แอบสืบและสอบถามชาวบ้านมาบ้างแล้วเกี่ยวกับประวัติของชายหนุ่ม แอบชื่นชมในใจ ชายผู้นี้แม้จะไม่มีภรรยา แต่ก็ช่างเลี้ยงบุตรสาวออกมาได้ดีจริงๆ

           “เชิญพวกท่านนั่งลงก่อนขอรับ ที่คับแคบไปหน่อย ข้าจะไปนำน้ำมาให้” 

           “ไม่เป็นไร มาเข้าเรื่องกันก่อนเถอะ” เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา น้ำเสียงปรับเปลี่ยนเป็นจริงจัง

           พอได้ยินดังนั้นเหลียนฮวาหูผึ่งขึ้นทันที มีเรื่องอะไรกัน นางอยากฟังด้วยๆ เด็กน้อยทำทีเป็นดูดนม มองนั่นนี่ไปเรื่อย ทว่าหูกลับตั้งใจฟังพวกท่านพ่อ ท่านลุงทหารคุยกัน

           “ขอรับ”

            “ทางการจะส่งเจ้าหน้าที่ขึ้นไปสำรวจภูเขา ทว่าครั้งนี้เราจะเข้าป่าไปค่อนข้างลึก ส่วนเจ้าเป็นคนเดียวและคนสุดท้ายที่เห็นสัตว์ประหลาดตัวเป็นๆ ยังพอปะทะกับมันมาบ้าง...”

           “…”

           “ข้าคิดว่าเจ้าคงมีฝีมือไม่มากก็น้อย  จึงได้ข้อสรุปกันว่าจะขอร้องให้เจ้านำทางพวกเราไปแกะรอยสัตว์ประหลาด และหาผู้บุกรุกได้หรือไม่” เป่ยหวงบอกสาเหตุพร้อมเหตุผลทันทีอย่างตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม

           “…”

           “แต่ว่าเราก็ไม่ได้ขอร้องปากเปล่า ทางการมีค่าตอบแทนให้ไม่น้อย” ชายวัยกลางคนรีบพูดต่อหลังเห็นท่าทางหนักใจของเจียหมิง โดยพูดถึงค่าตอบแทน พอเดาชีวิตของพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่มีลูกอยู่ในวัยกำลังโตได้  ยิ่งเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่มีอาชีพเป็นหลักแหล่ง  ที่ผ่านมาเขาคงใช้เงินทั้งหมดในการเลี้ยงดูบุตรสาว

           ครานี้ทางการต้องใช้คนในพื้นที่ที่ชำนาญทางจริงๆ เพราะในป่านั่นไม่รู้จะมีสิ่งใดรอพวกเขาอยู่บ้าง เรื่องเจ้าสัตว์ประหลาดก็คลุมเครือ อีกทั้งสายที่แฝงตัวอยู่ในแคว้นลั่วหยางยังมาขาดการติดต่อ ทั้งที่ปกติต้องส่งข่าวมาตั้งแต่หลายวันแล้ว พอเห็นพวกลั่วหยางเงียบผิดปกติ ช่างผิดวิสัยจากที่ได้รับรายงานมาล่าสุดเมื่อสองเดือนก่อนว่าพวกมันกำลังซ่องสุมกำลัง ทำบางอย่างใกล้ๆชายแดน

            “ข้าต้องเลี้ยงบุตรสาว ทั้งที่ป่านั่นยังอันตราย…” เจียหมิงเอ่ยแย้ง แม้จะเข้าใจว่าทำไมทางการถึงเลือกเขา แม้ค่าตอบแทนจะล่อตาล่อใจ ทว่าก็ยังไม่อยากแยกจากนาง บุตรสาวมีเพียงเขาคนเดียว

           “เรารู้ เอาอย่างนี้ ทางการจะหาแม่นมมาคอยดูแลบุตรสาวเจ้าตลอดระยะเวลาที่ไปกับพวกเรา ดังนั้นวางใจได้ ส่วนอันตราย ข้าสัญญาตราบใดที่ข้ายังอยู่ เจ้าจะปลอดภัย” 

           “แต่...” เจียหมิงยังลังเล เขาเต็มใจช่วยทางการ เพราะมันเกี่ยวเนื่องกับความปลอดภัยของครอบครัวเขาและคนในหมู่บ้าน แต่ก็อดเป็นห่วงบุตรสาวไม่ได้

           “ขอร้องล่ะ พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า” 

           “อึก แล้วค่าตอบแทน…”  สายตาจริงจังกึ่งขอร้องส่งมาให้ ทำให้เจียหมิงนึกคำที่จะแย้งกลับไม่ออก ได้แต่พูดถึงเรื่องค่าตอบแทนขึ้นมา 

           “20 เหรียญเงิน” เป่ยหวงตอบกลับ นึกดีใจกับท่าทางอ่อนลงของชายหนุ่ม  แอบสำรวจหน่วยก้านอีกฝ่ายดีไม่น้อย หากฝึกดีๆในอนาคต คงเป็นทหารฝีมือดีได้เลย 

           “ตะ...”

           “แอ้!” เหลียนฮวาที่ฟังอยู่ตั้งแต่ต้นร้องขัดขึ้น ก่อนท่านพ่อจะอ้าปากตอบตกลงไป เด็กเกิดใหม่อย่างนางยังไม่รู้ค่าเงินในยุคนี้ ทว่าความรู้สึกบอกว่ายังต่อรองได้อีก อีกทั้งยังถือเป็นโอกาสแก้แค้นที่คราวก่อนบังอาจมาเรียกนางเด็กอ้วน นางแสร้งดีดดิ้นไม่สบายตัว เบะปากร้องเรียกท่านพ่อ

          จนผู้เป็นพ่อกระวนกระวาย ทนท่าทางนั้นของบุตรสาวไม่ไหว รีบขอตัวมาอุ้มพาไปนั่งด้วย คนอื่นมองชายหนุ่มอย่างรอคำตอบอีกครั้ง ทว่าครานี้กลับมีร่างกลมป้อมนั่งบนตักอยู่ด้วย เหลียนฮวาเงยหน้ามองท่านลุงหมวกสาน ได้เวลาเด็กอ้วนทวงคืน เอ้ย เด็กน้อยอย่างนางทวงความยุติธรรม? คืนให้ท่านพ่อแล้ว

           ท่านลุง ขอเงินค่าตอบแทนให้ท่านพ่อข้าอีก นางมองเป่ยหวงอย่างหมายมั่น ทว่าคนที่กำลังจะโดนเด็กน้อยไถเงินนั้นยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

           “เมื่อสักครู่ที่เจ้ากำลังจะเอ่ย...”

           “ข้า...”

           “แอ้ แอ้!” จู่ๆเด็กน้อยที่มองเขม่นเป่ยหวงกลับร้องเรียกความสนใจจากทุกคน “แอ้!” นางยังคงส่งเสียงไม่หยุด คล้ายอยากจะพูดบางอย่าง แต่ดูท่าทางเหมือนกำลังบ่นมากกว่า พวกเขาไม่มีใครแปลออกได้แต่ทำสีหน้าอึกอักระคนไม่เข้าใจ

           “ว่าอย่างไรเจ้าเด็กอ้วน อยากเล่นกับข้ารึ” เป่ยหวงหน่วยกล้าตายเอ่ยขึ้น ทว่าครั้งก่อนเผลอเรียกนางยังไง ครานี้ก็เรียกเช่นเดิม  คงเพราะเขาไม่เคยเห็นร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ของเด็กน้อยคนไหนจะน่าเอ็นดูได้เท่านาง เลยเผลอผลั้งปากเรียกเด็กอ้วนด้วยความเอ็นดู

           ทว่านั่นกลับทำให้นางไม่พอใจมากขึ้น หนอยแน่ กล้าเรียกข้าว่าเจ้าอ้วนอีกครั้งหรือ แต่โทษทีคราวนี้มีท่านพ่ออยู่ด้วย

           “แอ้ ปะ ปะ กรี๊ดดด ฮึก”  เหลียนฮวาเบะปากร้องไห้ ซุกซอกคอแกร่งทำท่าทางน่าสงสารกึ่งฟ้องพ่อ ดูท่านลุงหมวกสานเคราครึ้มเรียกข้าว่าเจ้าอ้วนสิท่านพ่อ ข้าเปล่าอ้วนนะ เขาเรียกเด็กสมบูรณ์ต่างหาก

           “บุตรสาวเจ้าเป็นกระไรหรือ”  เป่ยหวงทำสีหน้าตื่นตกใจที่จู่ๆนางก็ร้องไห้ แต่ไม่รู้ทำไมเสียงร้องของนางไม่ได้น่ารำคาญสักนิด ออกจะน่าเอ็นดูมากกว่า

           “เอ่อ นางไม่ชอบให้เรียกว่าอ้วนขอรับ” เจียหมิงคนกลางอ้อมแอ้มตอบ รู้ว่าที่อีกฝ่ายเรียกบุตรสาวเขาแบบนั้นคงเพราะเอ็นดูนาง ขนาดเขายังแอบเผลอเรียกในใจไปตั้งหลายครั้ง ก็ใครใช้ให้บุตรสาวเขาน่ารัก น่าเอ็นดูขนาดนี้กันเล่า  เจียหมิงที่หลงบุตรสาวอยู่ไม่รู้ตัวเลยว่าหนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่ที่มีประเด็นกันนั้นกำลังสบตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

           “อ้าว ข้ามิรู้ ต้องขอโทษด้วยแล้วเด็กน้อย หึๆ” เป็นเป่ยหวงเองที่เป็นฝ่ายละสายตาเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดระคนขบขัน นึกแปลกใจเด็กตัวเท่านี้จะเข้าใจในสิ่งที่ผู้ใหญ่พูดด้วยหรือ แต่พอเห็นท่าทางนางหลังได้ยินคำขอโทษก็ถึงกับหัวเราะออกมา นางเข้าใจจริงด้วย ดูน้ำตานั่นสิหยุดไหลอย่างกับสั่งได้ ทว่าพอหยุดร้อง เจ้าเด็กแสดงเก่ง ที่กำลังเล่นบทเจ้าน้ำตากลับทำหน้าฟึดฟัดใส่เขาแทนเสียนี่ แสบจริงเชียว “ว่าแต่ 20 เหรียญเงินเจ้าเห็นด้วย และยินดีรับงานนี้หรือไม่” เป่ยหวงหันกลับมาถามชายหนุ่มต่อ

           “ขอรับ”

           “แอ้ แอะ!” 

           “หืม เจ้าไม่เห็นด้วยหรือ” คนเป็นพ่อตอบตกลงไปแล้ว ทว่าคนเป็นลูกกลับส่งเสียงคล้ายไม่เห็นด้วย ทำเอาเขาถึงกับขมวดคิ้ว จึงหันมาถามเด็กน้อยอย่างหยอกเย้า ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบ

           “แอ้!” ใช่ นางไม่เห็นด้วย!

           “แล้วเท่าไรดีล่ะ 30?” ยิ่งได้พูดคุย ยิ่งรู้เลยว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา คนอื่นมาได้ยินอาจคิดว่าเขาบ้าแล้วคุยกับเด็กน้อยเป็นตุเป็นตะ

           “แอ้!” เด็กน้อยส่ายหน้า แล้วยื่นนิ้วกลมป้อมขึ้นมา 5 นิ้ว ทุกคนได้แต่ตะลึงงัน

           นอกจากนางจะเข้าใจแล้ว ยังต่อรองเก่งอีกด้วย

           “โอ้ 50 เหรียญเงินเชียวหรือ ดีๆ เห็นแก่เจ้าที่ไม่ใช่เด็กธรรมดา ข้าตกลงแล้วกัน” เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับแม่ทัพอย่างเป่ยหวง แม้ทางการจะแจ้งเรื่องค่าตอบแทนมา 20 เหรียญเงิน หากเขาต้องการให้ 50 ก็คือ 50

           “กรี๊ดด แปะๆ” เหลียนฮวาส่งเสียงกรี๊ด ปรบมือแปะๆอย่างดีใจ ขาอวบดีดดิ้นไปมา ถูใบหน้ากลมๆกับอกแกร่งของท่านพ่อเตรียมรับคำชม

           ไถเงินท่านลุงหมวกสานได้แล้ว ข้าเก่งไหมท่านพ่อ

           “...” บุตรสาวข้าเป็นเด็กพิเศษ ถึงขนาดต่อรองเงินให้พ่ออย่างเขาตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 1 ปีเชียวหรือ นางช่างเป็นบุตรที่ประเสริฐดีแท้  ขอบคุณสวรรค์ที่ประทานบุตรสาวที่เฉลียวฉลาดเกินวัยมาให้ข้า เจียหมิงกู่ร้องยินดีในใจ พลางลูบหัวทุยของบุตรสาวอย่างชื่นชม

           “...” ส่วนความคิดของทหารที่เหลือพากันตกตะลึงกับเด็กน้อยชาวบ้านคนนี้ ตั้งแต่เกิดมาพวกเขาสาบานว่าไม่เคยเจอเด็กคนไหนฉลาดเท่านี้มาก่อน โอ้สวรรค์ ต้องให้ฮูหยินที่บ้านกินอะไรเข้าไปถึงจะคลอดเด็กแบบนี้ออกมา

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนพิเศษ 5 ตลอดไป [จบบริบูรณ์]

    “อุแว้ อุแว้”“ที่รักเหนื่อยไหม ขอบคุณที่คลอดบุตรให้พี่อีกคนนะ” หยางหลงเช็ดเหงื่อตรงหน้าผากให้คนรักที่หน้าซีดเซียว“ไม่เลยเจ้าค่ะ แค่เห็นหน้าลูกๆกับพี่ ข้าก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง” เหลียนฮวาที่มีประสบการณ์จากการคลออบุตรครั้งแรกถึงสองคน ครั้งนี้จึงคลอดง่ายมาก หมอหลวงที่เดินทางจากแคว้นเว่ยโดยเฉพาะอุ้มเด็กน้อยตัวอวบอ้วนเข้ามา“ขอแสดงความยินดีกับชินอ๋องและพระชายา เป็นเด็กทารกเพศชาย ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์เพคะ” หมอหญิงส่งเด็กทารกให้แก่ชินอ๋อง หยางหลงรับมาด้วยความทะนุถนอม“อีกแล้ว ข้าอุ้มท้องเขามา 9 เดือนนะเจ้าคะ” เหลียนฮวาพูดอย่างน้อยใจ เมื่อบุตรลายคนที่สามไม่มีส่วนไหนเหมือนนางเช่นเดียวกัน นี่น้ำเชื้อเขาแรงมากเลยหรือ ลูกออกมาสามคน หน้าตาเหมือนเขาทุกคน“ฮ่าๆ คนที่สี่ต้องเหมือนเจ้าอย่างแน่นอน” หยางหลงพูดด้วยรอยยิ้ม เหลียนฮวาได้แต่อ้าปาก

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนพิเศษ 4 ลูกครึ่งซอมบี้

    แคว้นฉินพระราชวัง“ฮื่อ ฮื่อ” เสียงเด็กน้อยร่ำไห้อยู่ข้างเตียงของหญิงนางหนึ่ง“แค่ก ๆ ขะ ข้าไม่น่า คะ คลอดเด็กอย่างเจ้าออกมาเลย” องค์หญิงใหญ่กล่าวด้วยใบหน้าโกรธแค้น ตัวนางซูบผอมเหลือแต่กระดูก อันเนื่องจากคลอดเด็กลูกครึ่งผีดิบที่กัดกินชีวิตนางตั้งแต่อยู่ในครรภ์ นางหวังให้ลูกของนางเติบโตมาแข็งแกร่งเหมือนพ่อ ทว่าเด็กออกมากลับเป็นผู้หญิง นอกจากอ่อนแอแถมยังไร้ประโยชน์ทำไมกันนะ ชีวิตของนางถึงไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง ตั้งแต่มีพระสวามี เขาก็ทิ้งนางให้อยู่ท่ามกลางผีดิบ ดีที่ยังมีคนรับใช้หลงเหลือไว้ให้อยู่ แต่รอบตัวก็เต็มไปด้วยผีดิบ ไม่มีใครสามารถออกจากแคว้นได้เลย มีครั้งหนึ่งที่แม่ทัพของเคยคิดออกจากแคว้น ทว่ายังไปได้ไม่ไกล ต่างโดนเหล่าผีดิบเข้ามากัดกินทั้งเป็น หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าออกไปนอกแคว้นอีกเลย“ท่างแม่…”“ยะ อย่า แ

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนพิเศษ 3 ลูกชายฝาแฝดตัวแสบ 

    4 ปีต่อมา“เสี่ยวชุน เสี่ยวเฉินลงมาจากต้นไม้เดี๋ยวนี้!!” เหลียนฮวาตะโกนบอกบุตรชายตัวแสบวัยสามขวบทั้งสอง อุ้มท้องมา 9 เดือน แต่ไม่มีส่วนใดได้นางมาเลย เด็กๆถอดแบบพี่หยางมาทั้งหมด ชอบปีนต้นไม้เหมือนใครก็ไม่รู้? แถมยังหลบหนีพี่เลี้ยงเก่งเป็นที่หนึ่ง“ปี้ชายลงไปก่อนซี่” เสี่ยวชุนหรือเว่ยชุนหวงเอ่ยบอกพี่ชายที่คลอดก่อนตนเพียง 5 วินาที ร่างกลมป้อมอวบอัด ทว่ากลับว่องไวกว่าคนเป็นพี่บุ้ยปากให้พี่ชายลงจากต้นไม้ก่อน“เจ้าเปงน้องก็ต้องลงก่อง” เสี่ยวเฉินหรือเว่ยเฉินอี้กล่าวบอกผู้เป็นน้อง ทั้งสองเกี่ยงกันลงก่อนเนื่องจากยังดูพวกท่านตาฝึกซ้อมยังไม่เสร็จ“ลง มา พร้อม กัน” เหลียนฮวาจำต้องเน้นเสียงทีล่ะคำบอกบุตรชาย ไม่งั้นก็ยังเกี่ยงกันไม่เลิก บุตรชายของนางทั้งสองชื่นชอบการต่อสู้เป็นพิเศษ หากเห็นทหารหรือบรรดาตาๆตัวเองฝึกก็จะรีบขอตามไปดูอย่างไวพวกเด็กๆจะเรียกพ่อของนางว่าต

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนพิเศษ 2 วันนี้ที่รอคอย

    “เหนื่อยหรือไม่” หยางหลงเอ่ยถามเจ้าสาวของตนหลังคืนแต่งงานผ่านพ้นไป คนรักที่กลายมาเป็นภรรยาและคู่ชีวิตของเขานับแต่นี้เหลียนฮวานั่งตัวเกร็งอย่างทำอะไรไม่ถูก นางกำลังเผชิญกับคืนเข้าหอเป็นครั้งแรก“…”“เหตุใดไม่คุยกับพี่้เล่า” หยางหลงค่อยๆเปิดผ้าคลุมเจ้าสาวเชยคางมนมาสบตา ทั้งสองสบตากันอย่างลึกซึ้ง“ตะ ต้องดื่มเหล้าก่อนมงคลเจ้าค่ะ” เหลียนฮวาที่ไม่รู้จะหาข้ออ้างอันใดมาเอ่ยจึงมองไปที่กาใส่เหล้ามงคลเอาไว้“จริงสิ เป็นขนบธรรมเนียมของที่นี่” หยางหลงยิ้มกริ่มก่อนจะค่อยๆเทเหล้ามงคลจากกาน้ำสองจอดและยกขึ้นมาถือไว้“ดื่มเถิด” เขายื่นให้คนรักหนึ่งแก้วและถือไว้เองหนึ่งแก้ว ทั้งสองคล้องแขนกันก่อนจะยกขึ้นดื่มพร้อมกัน ทั้งกลิ่นทั้งรสชาติของเหล้ามีความแรงจนเหลียนฮวาต้องนิ่วหน้า นางรีบกลืนภายในอึกเดียว ไม่นานหน้

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนพิเศษ 1 สวรรค์ชั้นฟ้าหรือจะสู้ชะตากงล้อลิขิต  

    “ถวายบังคมเสด็จพ่อ” ฮ่องเต้สวรรค์มองบุตรสาวด้วยสายตาไม่พอใจนัก“เจ้ารู้ความผิดที่ก่อหรือไม่เทพธิดาเหมยลี่” น้ำเสียงดังก้องกังวาลไปทั่วชั้นฟ้า“ไม่เพคะ” เทพธิดาเหมยลี่เชิดหน้าไม่ยอมแพ้“เจ้า!!!”“ลูกไม่คิดว่าการที่พวกเรารักกันจะผิดตรงไหน”“แม้จะไม่มีบัญญัติว่าห้ามรักต่างฐานันดร แต่เจ้าก็ทำผิดกฎสวรรค์ เจ้ากำลังตั้งครรภ์!!!” ฮ่องเต้สวรรค์แทบลมจับ สั่งให้ทูตสวรรค์หรือที่เรียกทหารในโลกมนุษย์พาธิดากลับมาและนำไอ้ชายที่มันล่อลวงบุตรสาวของเขามารับโทษ“ตั้งครรภ์ จริงสิ เสด็จพ่อทรงมีหลานแล้วเพคะ นางจะเป็นเทพธิดาตนใดมาเกิดกันนะ” เหมยลี่พูดไปยิ้มไป สายใยแม่ลูกทำให้รู้ว่าในครรภ์ของนางเป็นเพศหญิง พลางลูบหน้าท้องแบนราบของตน“ช่างเรื่องนั้นก่อน เจ้าต้องได้รับโทษ” ฮ่องเต้สวร

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนที่ 109 จะรักตราบชั่วนิรันดร [The end]

    “พี่หยาง ผักที่เราปลูกงอกแล้วเจ้าค่ะ” เหลียนฮวากล่าวอย่างตื่นเต้น เป็นล็อตสองที่ทดลองปลูก แถมผักที่ปลูกยังเป็นชนิดใหม่“หืม งอกเร็วมาก ยังไม่ถึงเดือน” หยางหลงรีบเข้ามาดูต้นผักตามคนรักชี้บอก วันนี้พ่อตาและคนอื่นไม่อยู่ต้องไปทำภารกิจ“เพราะดินที่เราหมั่นบำรุงมั้งเจ้าคะ”ฟอดดด“เพราะเราช่วยกันปลูกต่างหาก” ขายหนุ่มแอบหอมแก้มแฟนสาวเร็วๆ แล้วส่งยิ้มกระชากใจหลังจากกลับจากแคว้นเว่ยมีประกาศอย่างเป็นทางการเรื่องว่าที่พระชายาองค์ชายห้า เล่นเป็นข่าวดัง พูดถึงกันอยู่พักใหญ่เพราะว่าที่พระชายาเป็นคนต่างแคว้นแถมยังเป็นสามัญชน ทว่าทั้งคู่กลับไม่มีใครสนใจ พากันเดินทางไปแคว้นจ้าวสลับกับแคว้นเว่ย ไปๆมาๆระหว่างสองแคว้น แถมยังหวานกันยิ่งกว่าเดิม เนื่องจากไม่ต้องปกปิดตัวตนอีกต่อไป“ครั้งหน้าหากผักในโรงปลูกผักโตกว่า

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนที่ 16 รีดไถ

    หลายวันต่อมา หลังจากทางการนำประกาศห้ามขึ้นภูเขามาติดไว้ลานกลางหมู่บ้าน มีชาวบ้านหลายคนออกมาประท้วงเนื่องจากหลายครอบครัวมีฐานะยากจน อยู่ได้ด้วยการหาของป่า ทว่าผู้นำหมู่บ้านซึ่งได้รับมอบหมายจากทางการก็ไม่ทำให้ผิดหวัง รับหน้าที่ในการแจ้งข่าวและลงชื่อแจกจ่ายเบี้ยเลี้ยงสำหรับทุกครัวเรือน ครัว

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนที่ 15 สอบสวน

    “แอ้ แอ้” แปะ แปะ “อึก โอ้ย” เจียหมิงเริ่มรู้สึกตัวเพราะอาการเจ็บบาดแผล เขาค่อยๆลืมตา ภาพเลือนรางค่อยๆแจ่มจัดขึ้น นี่เขากลับมานอนบ้านแล้วหรือนี่ “แอ้” “เหลียนเอ๋อร์ลูกพ่อ” มองก้อนซาลาเปากลมๆที่ขดตัวอยู่ในอ้อมอกเขา ความรู้สึกเจ็บจิ๊ดก่อนลืมตาคงเป็

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนที่ 14 ร่องรอย

    “เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นสัตว์ประหลาด” เจ้าหน้าที่ทางการสอบถามชายวัยกลางคนอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พลางมองบรรยากาศรอบๆที่วุ่นวายไม่น้อย สภาพชาวบ้านบางคนที่ยังขวัญเสีย บางคนกำลังถูกรักษาโดยหมอที่โดนเรียกตัวมากะทันหัน สังเกตจากบาดแผลแล้วน่าจะเป็นสัตว์ร้ายมากกว่า “ขะ ขอรับ แม้พวกข

  • ดอกบัวในสงคราม   ตอนที่ 13 ตัดสินใจ

    “มะ ไม่จริงใช่ไหม” ซูเหวินคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นพลันน้ำตาไหล มันหลอกพวกเขาว่าวิ่งตามหลัง แท้จริงแล้วกลับวิ่งไปดักด้านหน้า ตอนนี้ชาวบ้านคนอื่นๆคง... “เราไม่ได้ยินเสียงร้อง อาจจะเป็นเลือดของส

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status