บทที่ 4

พลเมืองดีคนหนึ่งในงานเลี้ยงช่วยพาฉันมาส่งที่โรงพยาบาลเซนต์แอนน์ ที่นี่เป็นโรงพยาบาลที่อยู่ใต้การควบคุมของตระกูลลุคเคเซ่ ทว่าตอนที่พยาบาลเข็นเตียงของฉันเข้าไปในห้องฉุกเฉิน มันกลับเงียบเหงาจนแทบจะกลายเป็นห้องร้าง

พยาบาลสาวต่อสายโทรศัพท์ถึงสามครั้ง และทุกครั้งที่วางสาย ใบหน้าของเธอจะยิ่งซีดเผือดลงเรื่อย ๆ "ศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านบาดแผลกับหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชถูกเรียกตัวขึ้นไปที่ชั้นบนสุดหมดเลยค่ะ คุณหนูเซรีน่ามีอาการขวัญเสีย ท่านเจ้าพ่อมาเฟียเลยสั่งให้ระดมหมอไปตรวจร่างกายเธออย่างละเอียด"

หยาดเลือดไหลซึมจากบาดแผลที่น่องจนย้อมผ้าปูเตียงเป็นดวงกว้าง ความเจ็บปวดบีบรัดรุนแรงที่ท้องน้อยระลอกแล้วระลอกเล่า

ฉันเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของพยาบาลไว้แน่น "อย่าให้พวกเขารู้เด็ดขาดว่าฉันท้อง... ช่วยลูกของฉันด้วยนะคะคุณพยาบาล"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า

ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบไป ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงอันคุ้นเคยของเดเมียนดังแว่วมาจากสุดปลายโถงทางเดิน

"อีฟอยู่ที่ไหน?"

และมีเสียงใครบางคนเอ่ยตอบ "ท่านครับ คุณหนูเซรีน่ากำลังรอท่านอยู่ข้างบนครับ"

เสียงฝีเท้าของเขาหยุดชะงักไปเพียงวินาทีเดียว... ก่อนจะหันหลังเดินห่างออกไป

เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เวลาได้ล่วงเลยไปสองวันแล้ว พยาบาลบอกฉันว่าถ้าหากฉันมาถึงมือหมอช้ากว่านี้อีกแค่สิบนาที... ฉันคงต้องสูญเสียลูกในท้องไปแล้ว

ไม่มีสายที่ไม่ได้รับจากเดเมียน ไม่มีข้อความ และไม่มีแม้แต่คำถามแสดงความห่วงใยใด ๆ

มีเพียงการแจ้งเตือนใหม่สองรายการที่ส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันเข้ารหัสลับของฉัน

ไฟล์แรกเป็นคลิปวิดีโอ... ในโรงจอดรถ เซรีน่าเปิดกล่องของขวัญของฉันออก เธอหยิบสร้อยข้อมือทับทิมเส้นนั้นเก็บไว้เอง แล้วสลับเอากระสุนเงินเปื้อนเลือดกับการ์ดสีดำใส่ลงไปแทน จากนั้นเธอก็ก้มลงกระซิบสั่งการบางอย่างกับบอร์ดี้การ์ดของลุคเคเซ่คนหนึ่ง และในตอนที่งานเลี้ยงเกิดความโกลาหล บอร์ดี้การ์ดคนนั้นก็จงใจกระแทกไหล่เข้าใส่ร่างของฉันอย่างแรงจริง ๆ

ไฟล์ที่สองคือรายงานผลการสืบสวน... เมื่อห้าปีที่แล้ว เซรีน่าไม่ได้หนีไปเพราะกลัวการแต่งงาน ทว่าเธอแอบขโมยบัญชีลับของตระกูลเวก้าแล้วหนีตามชู้รักซึ่งเป็นทายาทของตระกูลคู่อริไปโมนาโก และในตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของชายคนนั้น ทว่าถูกทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอจึงต้องซมซานกลับมานิวยอร์กเพราะต้องการใช้ชื่อเสียงและอำนาจของเดเมียนมาเป็นฉากหน้าปกปิดเรื่องอื้อฉาวคาวโลกีย์นี้

ข้อความสุดท้ายระบุไว้ว่า: 'เครื่องบินส่วนตัวพร้อมออกเดินทาง พาสปอร์ต ตัวตนใหม่ และบัญชีธนาคารต่างประเทศจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงแค่คุณส่งสัญญาณมา... คุณจะได้โบยบินออกไปในวันแต่งงานทันที'

ฉันพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ: 'ดำเนินการตามแผน'

ในเย็นวันนั้น เซรีน่าส่งการ์ดเชิญร่วมงานแต่งงานมาให้ฉัน... ชื่อเจ้าบ่าว: เดเมียน ลุคเคเซ่ และชื่อเจ้าสาว: เซรีน่า เวก้า

ที่ด้านหลังของการ์ด มีลายมือตวัดเป็นเส้นโค้งของเธอเขียนทิ้งท้ายไว้ว่า: 'อีฟ... เดเมียนสัญญาว่าจะมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่และหรูหราที่สุดในนิวยอร์กให้กับพี่ เธอต้องมาให้ได้นะ หลังจากที่เธอต้องทนหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในฐานะคุณผู้หญิงลุคเคเซ่มาตั้งห้าปี เธอควรจะมาเห็นกับตาตัวเองสักครั้ง ว่าผู้หญิงคนไหนกันแน่ที่เขาไม่มีวันยอมปล่อยมือไปจริง ๆ'

ฉันกวาดสายตาอ่านมันเพียงรอบเดียว ก่อนจะโยนมันทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

เธอไม่มีวันรู้หรอกว่า... นับตั้งแต่วินาทีที่ฉันต้องหนาวตายท่ามกลางพายุหิมะในชาติก่อน ฉันก็เลิกเฝ้ารอให้เดเมียนหันกลับมามองฉันอีกต่อไปแล้ว

วันต่อมา เดเมียนก็มาหาฉันที่โรงพยาบาล

เขามายืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยด้วยดวงตาที่ขึ้นเส้นเลือดฝอยสีแดงระเรื่อ ราวกับคนที่ไม่ได้ขบตานอนมาหลายค่ำคืน ทว่าประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับเป็นคำว่า... "เธอยังไม่คิดจะขอโทษเซรีน่าอีกงั้นเหรอ?"

ฉันจ้องมองใบหน้าของเขานิ่ง ๆ โดยไม่เอ่ยอะไร

"เธอขวัญเสียมากเลยนะ" เขาเอ่ยต่อ "หมอบอกว่าเธอห้ามเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอีก เธอเป็นน้องสาวของเธอนะอีฟ... การยอมก้มหัวยอมลดทิฐิลงสักครั้ง มันยากเย็นขนาดนั้นเลยหรือไง?"

"งั้นงานแต่งงานครั้งนี้... ก็คือสิ่งที่คุณบังคับให้ฉันชดใช้เพื่อเป็นคำขอโทษสินะคะ?" ฉันถามกลับ

"มันไม่ใช่งานแต่งงานจริง ๆ สักหน่อย มันก็แค่การแสดงฉากหนึ่ง เพื่อกู้หน้าและคืนเกียรติให้เธอได้มีที่ยืนในสังคมอย่างสง่างามเท่านั้น ส่วนเธอก็ยังคงเป็นภรรยาของฉันเหมือนเดิม... เรื่องนั้นไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"

ฉันแทบจะหลุดขำออกมา... ลายเซ็นของเขาประทับอยู่บนใบสัญญาหย่าเรียบร้อยแล้ว เขาก็แค่ยังไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง

ในที่สุด เขาก็คล้ายจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันได้รับบาดเจ็บ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน "แล้วน่องของเธอเป็นยังไงบ้าง?"

"สบายดีค่ะ"

"เธอชอบทำตัวแบบนี้อยู่เรื่อย พอเจ็บ... เธอก็บอกว่าสบายดี พอโดนรังแก... เธอก็บอกว่าไม่เป็นไร อีฟ... แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไงกับเธอฮะ?!"

ในชาติที่แล้ว... ฉันเคยอ้อนวอนโหยหาอยากให้เขาประกาศสถานะของฉันให้โลกรู้ อยากให้เขาช่วยปกป้องฉันต่อหน้าพ่อแม่ และอยากให้เขาเลือกฉันมากกว่าเซรีน่าสักครั้งในชีวิต

ทว่าในชาตินี้... ฉันไม่ต้องการอะไรจากเขาอีกแล้ว

"คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรทั้งนั้นค่ะ" ฉันเอ่ยเรียบ ๆ

"งั้นวันงานแต่งงานก็ไปปรากฏตัวด้วยล่ะ พอเสร็จสิ้นพิธีการแล้ว ฉันจะสั่งให้เธอแต่งออกไปทันที ตำแหน่งและพื้นที่ของเธอจะยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน"

"ตกลงค่ะ"

เขาถึงกับชะงักงันไปทันที ราวกับคำพูดปลอบประโลมมากมายที่เตรียมมาพูดตื้นตันและจุกอยู่ที่ลำคอ

บอร์ดี้การ์ดคนสนิทเคาะประตูระเบียบคฤหาสน์จากด้านนอก "ท่านครับ คุณหนูเซรีน่าเกิดเป็นลมหมดสติไปในระหว่างลองชุดแต่งงานครับ"

เดเมียนรีบลุกขึ้นยืนในทันใด "อีฟ... อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังอีกนะ"

แล้วประตูห้องก็ปิดลง

ฉันเปิดแอปพลิเคชันแชตเข้ารหัสลับขึ้นมาอีกครั้ง

[มารับฉันที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ทางทิศเหนือของเนินเขาในวันแต่งงานด้วย]

ข้อความตอบกลับส่งมาในทันที: [รับทราบ ดำเนินการตามสั่ง]

ในวันแต่งงาน... ปุยหิมะขาวโพลนตกลงมาปกคลุมโบสถ์ส่วนตัวเซนต์ไมเคิลจนขาวโพน เซรีน่าก้าวเดินไปตามทางเดินสู่แท่นพิธีในชุดแต่งงานหรูหราราคาประเมินค่าไม่ได้ โดยมีมือของพ่อคอยประคองแขนเอาไว้ ส่วนเดเมียนยืนรออยู่เบื้องหน้าบาทหลวงพร้อมเข็มกลัดหมาป่าสีเงินที่ประดับเด่นอยู่บนอกเสื้อ ใบหน้าของเขาดูเย็นชาและไร้ความรู้สึกยิ่งกว่าพายุหิมะที่พัดกรรโชกอยู่ภายนอก

ฉันเลือกนั่งอยู่ที่แถวหลังสุด... ซึ่งอยู่ใกล้กับประตูทางออกมากที่สุด

เมื่อบาทหลวงเริ่มกล่าวคำปฏิญาณในพิธี ฉันก็ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ จุดสีน้ำเงินที่เป็นสัญญาณของเฮลิคอปเตอร์ได้ร่อนลงจอดนิ่งสนิทอยู่ที่เนินเขาทางทิศเหนือเรียบร้อยแล้ว

พ่อของฉันวางมือของเซรีน่าลงบนฝ่ามือของเดเมียน "พ่อขอฝากลูกสาวที่ล้ำค่าที่สุดของพ่อไว้กับเจ้าด้วยนะ"

เดเมียนไม่ได้รีบยื่นมือไปรับในทันที สายตาของเขาตวัดมองไล่ผ่านกลุ่มแขกเหรื่อในงาน และจู่ ๆ ก็มาหยุดนิ่งที่ร่างของฉัน

คล้ายกับว่า... เขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าตลอดทั้งวันมานี้ ฉันทำตัวเงียบเชียบและผิดปกติมากเพียงใด

เซรีน่ากระซิบบอก "เดเมียนคะ?"

ฉันหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวขาเดินเลี่ยงออกไปทางประตูทางด้านข้างอย่างเงียบเชียบ

สายลมภายนอกโบสถ์พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ฉันก้าวเดินลงไปตามขั้นบันไดหินเก่าแก่ตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ไล่หลังของฉัน... เสียงเครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์อีกลำหนึ่งดังกระหึ่มบินข้ามผ่านหลังคาโบสถ์ไป ซองจดหมายสีดำสนิทนับร้อยนับพันร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ปลิวว่อนกระจายเกลื่อนราวกับพายุหิมะเวอร์ชันสีดำที่ดูอัปลักษณ์

ภายในซองจดหมายทุกซอง... คือสำเนาเอกสารใบสัญญาหย่าที่มีลายเซ็นสมบูรณ์, ภาพหน้าจอหลักฐานที่เซรีน่าสลับกล่องของขวัญ และหลักฐานการโอนเงินสั่งการให้บอร์ดี้การ์ดจงใจเข้ามาชนทำร้ายร่างกายของฉัน

เสียงความโกลาหลและสติแตกดังกึกก้องสะท้อนออกมาจากภายในโบสถ์

ฉันกดปิดสัญญาณการรับชมภาพทันที

เฮลิคอปเตอร์สีเงินอมเทาจอดรออยู่ท่ามกลางหิมะ ใบพัดหมุนวนส่งเสียงดังกึกก้อง ทนายความส่วนตัวของฉันยืนรออยู่ตรงประตูที่เปิดกว้างพลางยื่นมือออกมาต้อนรับ

"คุณผู้หญิงครับ... ได้เวลาออกเดินทางแล้วครับ"

ฉันก้าวขาเข้าไปนั่งด้านใน ก่อนที่ประตูจะเลื่อนปิดลง ฉันปรายสายตามองลงไปที่โบสถ์หลังนั้นเป็นครั้งสุดท้าย เซรีน่ากำลังเกาะกุมมือของเดเมียนเอาไว้แน่น ในขณะที่เสียงของบาทหลวงแหลกสลายหายไปกับสายลมพัดแรง

"เดเมียน ลุคเคเซ่... คุณจะรับ..."

เฮลิคอปเตอร์ทะยานตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า

เสียงเครื่องยนต์ดังกังวานกลืนคำตอบของเขาไปจนหมดสิ้น ทว่าถึงอย่างไร... ฉันก็ไม่คิดอยากจะรับฟังมันอยู่แล้ว

ฉันก้มหน้าลงต่ำพลางวางมือทาบลงบนหน้าท้องของตัวเองอย่างทะนุถนอม

ในชาติที่แล้ว... ฉันต้องหนาวตายอย่างโดดเดี่ยวในค่ำคืนที่พายุหิมะถล่ม ในขณะที่พวกเขากำลังเสวยสุขและสวมกอดกันในฉากจบอันแสนสมบูรณ์แบบ

ทว่าในชาตินี้... ฉันจะพาลูกของฉันโบยบินไปสู่แสงอรุณวันใหม่... แสงสว่างที่เป็นของเราสองคนแม่ลูกอย่างแท้จริง