บทที่ 2

ห้องนอนของฉันถูกเก็บกวาดไปแล้วกว่าครึ่ง... ชุดราตรีสีแชมเปญของเซรีน่าถูกนำมาแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า และขวดน้ำหอมของเธอก็วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของฉัน ส่วนพวกหนังสือ รูปถ่าย และเสื้อโค้ตตัวเก่าของฉันกลับถูกโยนใส่กล่องกระดาษรวมกันไว้ที่มุมห้อง

ห้องนอนห้องนี้มีนายหญิงคนใหม่มารอทำหน้าที่... ทั้งที่นายหญิงคนเก่า ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากบ้านด้วยซ้ำ

ฉันเปิดกระเป๋าเดินทางแล้วเริ่มเก็บสิ่งของที่เหลืออยู่... ชีวิตแต่งงานตลอดห้าปีกลับยัดลงได้เพียงครึ่งกระเป๋า ช่างเป็นเรื่องที่ตลกร้ายสิ้นดี

ทันทีที่ฉันรูดซิปกระเป๋าปิดลง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

เดเมียนยืนอยู่ตรงกรอบประตูในชุดสูทสามชิ้นสีดำสนิท ข้อมือเสื้อประดับด้วยกระดุมคัฟลิงก์รูปหมาป่าสีเงิน ใบหน้าของเขากร้าวคมและเย็นชาจนแทบจะบาดผิวได้ สายตาของเขาเหลือบลงมามองที่กระเป๋าเดินทางก่อนที่สีหน้าจะมืดมนลงไปอีก

"คิดว่ากำลังจะไปไหน?"

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก เซรีน่าก็แทรกตัวออกมาจากทางด้านหลังของเขาและคว้าข้อมือของฉันไว้ทันที

"อีฟ... พี่กลับมาบ้านแค่เพราะอยากมาหาพ่อกับแม่เท่านั้นนะ นี่เธอจะทิ้งบ้านไปเพราะพี่จริง ๆ เหรอ? เธอยังโกรธพี่เรื่องที่พี่ไม่ได้แต่งงานกับเดเมียนในตอนนั้นใช่ไหม?"

เดเมียนแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา "ฉันไม่ยักรู้ว่าเธอจะมีมุมประชดประชันเรียกร้องความสนใจแบบนี้กับเขาด้วย"

ฉันจ้องมองเขา... ผู้ชายคนนี้คือคนเดียวกับคนที่เคยนั่งเฝ้าไข้ฉันทั้งคืนตอนที่ฉันตัวร้อนเป็นไฟ และครั้งหนึ่งตอนที่ผู้หญิงจากตระกูลสาขาแอบนินทาฉันลับหลัง เขาก็บังคับให้หล่อนคุกเข่าอยู่ตรงท่าเรือจนรุ่งสากปล่อยให้ลมทะเลพัดกรรโชกบาดผิวเสื้อโค้ตของหล่อนจนขาด... ใช่ว่าเขาจะเคยใจร้ายกับฉันมาตั้งแต่แรก

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมในชาติก่อน ฉันถึงได้โง่เขลาเอาเศษเสี้ยวความอบอุ่นเหล่านั้นมาเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ และดึงดันที่จะยึดมันไว้จนกระทั่งมันกลับมารัดคอตัวฉันเองจนตาย

เดเมียนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ เพียงพริบตาเดียวลูกน้องคนสนิทของเขาก็เดินเข้ามาแย่งกระเป๋าเดินทางไปจากมือของฉัน

"คืนนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับเซรีน่า เธอเป็นน้องสาวของเธอ และเธอจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ และเลิกทำตัวให้ตระกูลเวก้ากับตระกูลลุคเคเซ่ต้องอับอายขายหน้าได้แล้ว"

เซรีน่ายื่นมือไปแตะแขนเสื้อของเขา "อย่าดุอีฟนักเลยค่ะเดเมียน... ยังไงอีฟก็ยังเป็นภรรยาของคุณนะ"

คำว่า 'ภรรยา' ดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน และทุกอย่างก็พลันเงียบสนิทลงทันตา

เดเมียนปรายตามามองฉันราวกับมีบางอย่างที่อยากจะอธิบาย ทว่าสุดท้ายน้ำเสียงของเขากลับมีเพียงความแข็งกร้าว "เข้าไปข้างในซะ"

ฉันไม่ได้โต้เถียง แต่อิสรภาพที่ฉันต้องการอยู่ใกล้แค่เอื้อม ฉันหยิบเอกสารอีกชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้เขา

สีหน้าของเซรีน่าเปลี่ยนไปทันที

ก่อนที่เธอจะได้ทันพูดอะไร ฉันก็ชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน "เซรีน่าเพิ่งกลับมา เธอยังไม่มีฐานอำนาจอะไรที่มากพอจะทำให้เธอได้ที่นั่งในบอร์ดบริหารของตระกูลเวก้า ฉันเลยอยากจะโอนหุ้นลม ในส่วนของท่าเรือทั้งหมดของฉันให้เธอ... เรื่องนี้ต้องรบกวนคุณเซ็นกำกับเพื่อยืนยันด้วยค่ะ"

เดเมียนขมวดคิ้ว "เธอรู้ไหมว่าหุ้นพวกนั้นมีมูลค่าเท่าไหร่?"

"รู้ค่ะ"

"หุ้นลมสามส่วน, เส้นทางการเดินเรืออีกสองสาย และมูลค่าสุทธิสีขาวสะอาดที่ไม่ต่ำกว่าสองพันล้าน"

"ค่ะ"

เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง และเป็นครั้งแรกในค่ำคืนนี้ที่มีกระแสความหวั่นไหวบางอย่างพาดผ่านดวงตาของเขา

"แล้วเธอ... เต็มใจจะยกมันให้ง่าย ๆ แบบนี้เลยงั้นเหรอ?"

"ไม่มีสิ่งไหนในโลกนี้ที่ฉันปล่อยมือไม่ได้หรอกค่ะ"

...เพราะขนาดตัวเขาเอง ฉันก็ยังปล่อยมือได้เลย

เดเมียนหยิบปากกาขึ้นมาแล้วตวัดลายเซ็นลงไปโดยไม่ได้เปิดอ่านรายละเอียดเลยแม้แต่น้อย ใบสัญญาหย่าที่แท้จริงถูกซ่อนอยู่ตรงกลางระหว่างเอกสารมอบอำนาจเหล่านั้น และในตอนนี้... ลายเซ็นของเขาก็ประทับอยู่บนหน้าสุดท้ายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ฉันเก็บแฟ้มเอกสารกลับเข้ากระเป๋าและหันหลังเตรียมเดินกลับห้อง

ทว่าไล่หลังของฉัน... เสียงหวานหยดย้อยของเซรีน่าก็เอ่ยขึ้น "เดเมียนคะ คุณไม่คิดว่าตัวเองเย็นชากับเธอเกินไปหน่อยเหรอ? ยังไงเธอก็แต่งงานกับคุณมาตั้งห้าปีแล้วนะ"

หลังจากความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง เดเมียนก็เอ่ยตอบคำสั้น ๆ "เธอไม่ควรจะได้รับตำแหน่งนั้นมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

ฝีเท้าของฉันชะงักไปในทันที...

เขาเคยบอกฉันเสมอว่าที่ต้องซ่อนฉันไว้ในเงามืด เป็นเพราะกลัวว่าพวกศัตรูจะเพ่งเล็งและทำร้ายฉัน ฉันหลงเชื่อเขามาตลอด... และซาบซึ้งใจกับการปกป้องอันจอมปลอมนั่นเสียเหลือเกิน

ที่แท้มันไม่ใช่การปกป้อง...

แต่เป็นเพราะฉัน... ไม่มีค่าคู่ควรพอที่จะยืนเคียงข้างเขาเลยต่างหาก

เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน ฉันจัดการลงกลอนประตู ล็อกอย่างแน่นหนา ก่อนจะดึงเอาใบสัญญาหย่าที่มีลายเซ็นสมบูรณ์ออกมาใส่กระเป๋า และสอดรายงานผลการตั้งครรภ์ไว้ที่ด้านใต้เอกสารฉบับนั้น

"ลูกจ๋า..." ฉันกระซิบแผ่วเบา พลางลูบมือลงบนหน้าท้องของตัวเอง "อีกไม่นาน... เราจะไปจากที่นี่กันแล้วนะ"