Part : คุณหนูเอาแต่ใจ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คุณหนูเอาแต่ใจ

--------------------------------------------------------------------------

ตอนแรกก็กะว่าจะเอาคืนคุณหนูแต่พอออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นว่าเธอนอนหมดฤทธิ์ไปแล้วก็เลยไม่อยากที่จะต่อความยาวสาวความยืดให้เสียเวลา

พอได้ยินเสียงเหมือนว่าไอเจเคมันเปิดประตูออกจากห้องไป ฉันก็ดันตัวลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะเริ่มทำตัวอ่อนแออีกครั้ง “ฮึก ๆ ไปกันให้หมดอย่ากลับมาหาฉันอีกนะ ฮึก ๆ”

“วันเกิดปีนี้ลูกสาวแม่อยากได้อะไรเป็นของขวัญเอ่ย^^” เสียงของแม่ฉันยังคงสดใสเหมือนเคย แม้ว่าเสียงของเธอจะดังมาจากวีดีโอในโทรศัพท์ก็ยังรับรู้ได้ว่าเธอนั้นเป็นแม่ที่แสนดีแค่ไหน

“เอ่อ เอาอะไรดีนะ?”

“งั้นพ่อให้ของขวัญก่อนแม่แล้วกัน อะ”

“กุญแจรถเหรอคะ พ่อซื้อรถให้หนูเหรอ...” โบอาเอ่ยถามท่าทางตื่นเต้น

“ใช่ ปีนี้ลูก20แล้ว ต้องมีรถเป็นของตัวเองแล้วนะ^^”

“ขอบคุณค่ะพ่อ^^”

ฉันมีความสุขทุกครั้งเมื่อได้นั่งดูมัน คลิปนี้ถ่ายเมื่อสองปีที่แล้วและนั่นก็เป็นคลิปสุดท้ายที่ได้ถ่ายกับแม่ ฉันเสียแม่ไปในวันเกิดอายุครบยี่สิบปีของตัวเอง ตั้งแต่นั้นวันเกิดของฉันก็ไม่เคยจัดปาร์ตี้หรือจัดงานสังสรรค์อีกเลย ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งร้องไห้และคิดถึงความสุขเหล่านั้นที่ฉันเคยมี แต่ตอนนี้คงไม่มีอีกแล้ว เพราะทุกคนที่ฉันรัก กำลังจะทิ้งฉันไปหมด

@ตึกใหญ่ เวลา 8.00 น.

ผมย้ายจากคอนโดที่ตัวเองอยู่เข้ามาอยู่ที่บ้านของนาย แล้วนายก็อนุญาตให้ผมเข้ามานอนที่ตึกใหญ่ได้เพื่อง่ายต่อการดูแลคุณหนูเวลาเธอเรียกหาจะได้พร้อมใช้งาน ผมต้องตามไปปกป้องเธอทุกที่ที่เธอไป ใครบอกว่างานบอดี้การ์ดง่ายผมพูดเลยว่าถ้าเจอคุณหนูไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็สามารถทำให้มันเป็นเรื่องยากได้ทุกอย่าง การดูแลคุณหนูทำให้ผมมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคประสาทสุด ๆ แต่เพราะจงรักภักดีกับนายเลยต้องจำใจทำ

ก๊อก ๆ!

คุณหนูเอาแต่หลบอยู่แต่ในห้องเกือบอาทิตย์แล้วตั้งแต่นายบินไปมาเก๊า เธอไม่ยอมเปิดประตูให้ผมกับแม่บ้านเข้าไปเลยแล้วก็ไม่รู้ว่าเธอได้กินอะไรบ้างหรือยัง ไม่รู้ว่าเธอจะตรอมใจไปถึงเมื่อไหร่

“ตื่นหรือยังครับคุณหนู”

“...” ภายในห้องยังคงเงียบไม่มีเสียงตอบกลับเช่นเคย

“พังเข้าไปเลย”

ผมออกคำสั่งกับลูกน้องอีกสองคนให้พังประตูเข้าไปเพราะว่าเธอล็อคกลอนอีกชั้นจากด้านในเลยไม่สามารถเปิดเข้าไปได้จากด้านนอก แล้วผมก็ทนรอให้เธอเปิดประตูออกมาเองไม่ได้แล้ว ถ้าเกิดคุณหนูเป็นอะไรไปผมซวยแน่

ปึง! ปึง! ปึง! ปึง!

ลูกน้องสองคนของผมถีบจนประตูที่ปิดอยู่สนิทพังออกคาเท้า และพอประตูถูกเปิดออกก็เห็นว่าเธอนั่งทำหน้าเป็นยักเขียวอยู่บนที่นอน ตาของเธอบวมปูดไปหมด สภาพเธอตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด

“ไอเจเค มึงทำบ้าอะไรของมึง!”

“ผมแค่มาดูว่าคุณหนูตื่นหรือยังหนะครับ ไม่เห็นคุณหนูลงไปกินข้าวเลย”

“มึงก็แหกตาดูสิ ว่าสภาพกูเหมือนคนตื่นหรือยัง...แล้วมึงมาพังประตูกูแบบนี้กูจะนอนยังไง ฮะ!” เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีเหลืออยู่ตะโกนด่าผู้บุกลุก จนทำร่างอ่อนแอที่ไร้เรี่ยวแรงหมดสติไป

“คุณหนู...”

พอเห็นว่าคุณหนูด่าผมจนเป็นลมไปผมก็รีบเรียกหมอมาที่นี่ดูอาการเธอทันที แล้วที่ผมไม่พาเธอไปโรงพยาบาลก็เพราะ กลัวว่าเธอจะร้องกรี๊ดและอาละวาดโรงพยาบาลแตก หากเป็นแบบนั้นคงวุ่นวายกันทั้งโรงพยาบาลแน่

พอฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนที่นอนเหมือนเดิม และตอนนี้ห้องนอนของฉัน ก็มีคนแปลกหน้าอยู่เต็มไปหมด ทั้งหมอ พยาบาล แม่บ้าน บอดี้การ์ด และช่างซ่อมประตู...

“...ออกไปจากห้องกูให้หมด! ไป!”

ทั้งหมอและพยาบาลต่างก็ตกใจเสียงของคนป่วยที่เพิ่งฟื้น จนต้องรีบวินิจฉัยเธอและรีบขอตัวกลับ “เอ่อ...เธอไม่ได้เป็นอะไรมากเดี๋ยวหมอขอตัวกลับก่อนนะครับ”

จริง ๆ ถ้าหมอไม่บอกผมก็รู้แหละว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร “ขอบคุณมากครับหมอ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องเดินไปส่งนะครับ”

“ครับ...”

“เสร็จหรือยังครับช่าง” เจเคหันไปถามช่างซ่อมประตู

“เสร็จแล้วครับ”

หลังจากที่ช่างเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ ก็เหลือเพียงแค่แม่บ้านและเจเคที่ยังคงอยู่ในห้องนั้น กับคุณหนูของเขา

“กินข้าวหน่อยนะคะคุณหนู” เสียงป้าแม่บ้าน พูดบอกกับคุณหนูสุดที่รักของเธอ พร้อมกับถือถ้วยข้าวต้มรอป้อนเธอ

“หนูไม่กิน”

“กินครับคุณหนู คุณหนูต้องกินข้าวนะครับ”

“กูบอกว่าไม่แดกไง! มึงหูแตกเหรอ!”

เธอตะหวาดเสียงใส่ผมอีกแล้ว ผมกลัวว่าถ้าเธอไม่กินข้าวแล้วเอาแต่ตะโกนแหกปากแบบนั้น เธออาจจะเป็นลมไปอีกก็ได้ “...”

“คุณหนูอย่าตะโกนแบบนั้นสิคะ เดี๋ยวก็เป็นลมอีกหรอก...”

แม่บ้านใช้มือลูบหัวเธอเบา ๆ เพื่อให้เธอใจเย็นลง ในขณะที่เธอเอาแต่จ้องตาเขียวใส่เจเค เพราะรู้ว่าเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในห้องของเธอเป็นเพราะเขา ที่เป็นต้นเหตุ

“ถ้าไม่กินข้าว งั้นกินอย่างอื่นดีไหมครับ”

“...” สีหน้าของไอเจเคมันเหมือนว่ามันกำลังจะทำอะไร ที่ฉันกลัวว่ามันจะทำ เหมือนกับครั้งก่อน

“ป้าออกไปก่อนครับ”

“แต่ว่า...”

“ออกไปก่อนครับ” หลังจากที่ผมเดินไปส่งป้าออกไปด้านนอกผมก็ล็อคกลอนประตูทันที

“มึงจะทำเหี้ยอะไร กูไม่สบายอยู่นะ!” โบอาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงกำลังปลดเข็มขัดกางเกงออก และจ้องมองมาทางเธออย่างไม่เป็นมิตร

“ก็รู้หนิครับว่าตัวเองไม่สบาย แล้วทำไมไม่กินข้าวกินยาดีดีละครับ” เขาทำท่าทางน่ากลัว เพื่อขู่ให้เธอกลัว และยอมทานข้าว

ฉันหันหน้าหนีทันทีเมื่อเห็นว่ามันกำลังจะควักอะไรออกมาจากกางเกง คนอะไรจังไรชิปหาย กล้าเอาของลับตัวเองออกมาโชว์ให้คนอื่นดูได้หน้าตาเฉย ไม่คิดจะอายบ้างหรือไง...

ชายร่างสูงยาวหน้าคมยืนชักแกนชายอยู่ที่ข้างเตียงจนแข็งเพื่อจะแกล้งเธอ และเมื่อแกนใหญ่เริ่มแข็งพร้อมใช้งาน เขาก็ขึ้นไปคุกเข่าคร่อมอยู่บนตัวของเธอก่อนจะเอาแกนชายแท่งใหญ่ชี้ไปที่ใบหน้าสวย ที่กำลังหันหน้าหนีสิ่งที่เธอไม่ชอบ

“ถ้าไม่กินข้าวก็กินอย่างอื่นดีไหมครับ”

กึก!

จู่ ๆ ฟันคมของสาวสวยก็งับเฉียวไปที่หัวเห็ดของศัตรู จนทำอีกคนใจหายแว๊ป เพราะหากว่าเขาถอยหลบไม่ทัน ลูกชายสุดหวงคงต้องเจ็บหนักแน่ ๆ

พอเห็นว่าวิธีนี้มันเสี่ยงเกินไปผมก็รีบเก็บแกนชายกลับเข้ากางเกงทันที ก่อนจะลุกขึ้นไปยืนข้างเตียงเช่นเดิม และลากเธอลงจากเตียง

“ลุกครับ เดี๋ยวผมพาไปกินข้าว”

“ก็บอกว่ากูไม่ไปไง ปล่อย!”

“ไปอาบน้ำครับ เดี๋ยวผมพาออกไปกินข้าวข้างนอกบ้าน” ผมคิดว่าเธอคงจะเบื่อที่อยู่แต่บ้านเลยกะว่าจะพาเธอออกไปข้างนอกเพื่อคลายเครียด

เธอนิ่งคิดอยู่สักพัก ก่อนจะตอบตกลง และเดินเข้าห้องน้ำไป ดูท่าเธอคงจะเบื่ออยู่บ้านจริง ๆ

“เออ กูไปก็ได้”

@ห้างสรรพสินค้า

หลังจากที่ผมพาคุณหนูไปกินข้าวเสร็จก็เหมือนว่าเธอจะมีแรงเหลือ เดินช็อปปิ้งต่อซึ่งเธอซื้อของเยอะจนผมต้องใช้บริการส่งแทน เพราะถ้าจะแบกของหมดนี่ไปที่รถแขนผมหักพอดี แล้วรถก็คงจะไม่พอใส่ด้วย

“ฝากส่งของให้ตามที่อยู่ด้วยนะครับ...” ผมหันไปสั่งกับพนักงานขายก่อนจะหันไปหาคุณหนู

“กลับหรือยังครับคุณหนู” เธอไม่สนใจที่ผมพูดและเอาแต่มองนั่นมองนี่เหมือนว่าเธอต้องการที่จะช็อปปิ้งเพื่อให้ลืมเรื่องที่คิดมาก แล้วจู่ๆ เธอก็เดินมาหยุดอยู่ที่หมีตัวใหญ่นี้ ราวกับว่าต้องการพามันกลับบ้านด้วย...

วันเกิดปีนั้นฉันเคยขอให้แม่ซื้อหมีตัวใหญ่ให้เพราะอยากเอาไว้นอนกอดแต่ก็ยังไม่ทันได้ของขวัญชิ้นนั้น แม่ของฉันก็จากไปซะก่อน

“เอาตัวนี้ค่ะ” เธอชี้ไปที่หมีพร้อมกับบอกพนักงานขาย

“ไม่เอาครับ...คุณหนูโตแล้วนะครับ ซื้อไปคุณหนูก็ไม่เล่นจะซื้อไปทำไมครับ” ผมคิดว่าเธอโตเกินที่จะเล่นหมีแล้ว และอีกอย่างรถที่ขับมาก็ไม่พอไอหมีตัวนี้นั่งแน่ ๆ

“แล้วใครเขาซื้อไปเล่นละไอควาย! หมีตัวใหญ่ขนาดนี้” เธอตะโกนด่าเขาอย่างไม่เกรงใจสายตาคนที่เดินอยู่ในห้าง

“ไม่เอาครับ ไม่ซื้อกลับบ้านได้แล้ว...” เขายืนยันที่จะไม่ตามใจเธอ และจับมือเธอลากออกจากหน้าร้าน แต่มีเหรอที่เธอจะยอม

“กูจะซื้อ! เงินกูมึงมีสิทธิอะไรมาสั่ง ให้กูซื้อหรือไม่ซื้อฮะ ไอขี้ข้า!”

พอเธอเรียกผมว่าไอขี้ข้าก็เหมือนว่าผมจะฟิวขาดทุกทีเมื่อได้ยินคำคำนั้น..

“หยุดแหกปากได้แล้วครับคุณหนู”

“อ๊ายย! กูจะเอาหมี! อ๊ายย!” เธอยืนกรี๊ดๆ อยู่หน้าร้านขายหมีพร้อมกับกระทืบเท้างอแง และโวยวายไม่หยุดเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะครับคุณหนู!”

“กูไม่หยุด อ๊ายย!”

“ผมบอกให้หยุด!”

“อ๊ายย!” ยิ่งเขาออกคำสั่ง เธอก็ยิ่งเสียงดังมากขึ้น

ผมหลับตาลงแล้วเริ่มนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนจะปิดปากเธอด้วยปากของผม อุบ!

“...”

“กรี๊ดอีกสิครับ”

“อ๊ายย!”

อุบ! “...”

เขาบังคับจูบเธออยู่แบบนั้นต่อหน้าสายตาคนนับสิบที่มองมา จนเธอเริ่มสงบลงเพราะต้านแรงของอีกคนไม่ไหว

“...”

“...หมีตัวนี้เท่าไหร่ครับ”

แม้ว่าจะอับอายคนไม่น้อย แต่สุดท้ายเขาก็ยอมซื้อมันให้เธอ เพราะเห็นว่าเธอยอมเงียบและสงบลงอย่างที่เขาขอ ถึงแม้ต้องใช้กำลังบังคับกันก่อนก็ตาม

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~