น้องสาว

รถจอดหน้าร้าน ‘Little Tea and Coffee’ หนึ่งในกิจการของครอบครัวศารทูล ภายใต้การดูแลของธัญรดาน้องสาวบุญธรรม

ร้านนี้เป็นกิจการของครอบครัวที่เล็กสุดในบรรดาธุรกิจที่ครอบครัวทำ จะนับว่าเป็นธุรกิจก็ไม่เชิง เรียกว่าเป็นงานอดิเรกของน้องสาวเขาจะเหมาะสมมากกว่า

สามหนุ่มก้าวลงจากรถ แต่คนินกลับมีทีท่าลังเลไม่ก้าวตาม

“คุณเสือครับ ผมว่าจะรออยู่ข้างนอกดีกว่า”

“ทำไมล่ะ” ศารทูลสงสัย

“ลูกค้าน่าจะเยอะ เดี๋ยวดูขออะไรแถวนี้รอก็ได้ครับ เชิญคุณเสือกับกรเถอะ”

“เข้าไปเถอะน่า ข้างนอกร้อนจะตาย มาเร็ว” เป็น นนทกรที่เดินกลับมาดึงแขนให้เข้าไปในร้านจนได้

 คนินนั้นมีความรู้สึกส่วนตัวว่าธัญรดา ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขา ชายหนุ่มจึงมักหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าหญิงสาวอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ท่าจะยาก จึงจำใจต้องเดินตามสองหนุ่มที่นำหน้าไปก่อนแล้ว

ภายในร้านลูกค้าค่อนข้างหนาแน่น เป็นปกติของร้านแห่งนี้ เพราะมีชื่อเสียงและเปิดมาอย่างยาวนานรวมถึงรสชาติของอาหารและเครื่องดื่มไม่เป็นรองใคร โดยเฉพาะชาจากไร่เสือโคร่งที่ขึ้นชื่อ จนทำให้ร้านไม่เคยว่างเว้นจากลูกค้า

เมื่อสามหนุ่มปรากฏกายภายในร้าน ค่อนข้างเรียกสายตาจากหลาย ๆ คนให้หันมามอง แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามองด้วยความชื่นชมหรือตกใจมากกว่ากัน พนักงานบางคนจำศารทูลได้ ก็ยกมือไหว้อย่างรู้งาน เพราะชายหนุ่มก็คือหนึ่งในเจ้าของร้านด้วยเช่นกัน

“นายสองคนสั่งอาหาร กาแฟ ทานรอได้ตามสะดวกเลยนะ เดี๋ยวฉันออกมา” ร่างสูงของศารทูลพูดจบก็เดินเข้าไปด้านในโซนส่วนตัวของร้าน ที่จำกัดให้เฉพาะพนักงานเข้าออกเท่านั้น เมื่อไม่เห็นธัญรดาที่ปกติมักจะอยู่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อช่วยลูกน้องจัดเตรียมออเดอร์บ้าง คิดเงินบ้าง ตามแต่ว่าส่วนไหนยุ่งมากน้อย  ทว่าวันนี้น้องสาวบุญธรรมของเขานั่งหน้ายุ่งอยู่หน้าแล็ปท็อปในห้องทำงานส่วนตัว

ชายหนุ่มเคาะประตูส่งสัญญาณไปก่อน แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังไม่ได้ละความสนใจจากหน้าจอมามอง เขาจึงก้าวไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอีกฝ่าย กอดอกมองยิ้ม ๆ

“เล่นเกมหรือส่องเฟสอ่ะเรา?” ธัญรดาละมือจากแป้นพิมพ์และเมาท์ เงยหน้ามามองเมื่อได้ยินเสียงทักล้อ ๆ จากผู้บุกรุก

“พี่เสือ ไหนว่ากลับไร่ไปแล้ว” หญิงสาวร้องทัก น้ำเสียงตื่นเต้น ทั้งที่เมื่อวานเขาและเธอก็เจอกันที่บ้านแล้ว แต่จะเจอกันกี่ครั้งแม้บ่อยแค่ไหนเธอก็มักมีอาการเช่นนี้เสมอ คือรู้สึกดีที่ได้เจอได้เห็นหน้าพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้

 “กลับแล้วจะมาเห็นคนแอบอู้งานเหรอ” ธัญรดาเบ้หน้าอย่างงอน ๆ พร้อมกับหันหน้าจอแล็ปท็อปให้อีกฝ่ายดู

 “รีบมาสรุปบัญชีร้านต่างห่าง อาทิตย์หน้าจะประชุมไตรมาส รดาเพิ่งได้เริ่มดูเนี่ย”

“ขาดทุนยับเลยล่ะสิ ทั้งแจกทั้งแถมขนาดนั้น ไม่ต้องดูรายงานพี่ก็รู้ ตัดออกจากรายการนานแล้ว ไม่รู้หรือไง ถือว่าให้น้องสาวทำเล่นเป็นงานอดิเรกแก้เหงา” ผู้เป็นพี่ชายในนามกระเซ้าเล่นอย่างสนุกสนาน

“พี่เสืออ่ะ นิสัยไม่ดี” มือบางจึงฟาดเพียะลงมาที่แขนของคนตรงข้ามอย่างหมั่นไส้ ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้ง

ศารทูลเอ็นดูน้องสาวบุญธรรมมาตั้งแต่เด็ก ด้วยความที่เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวมาตลอดสิบกว่าปี แต่เมื่อวันหนึ่งพ่อแม่ของเขารับเด็กหญิงหน้าตาน่ารัก ขี้อ้อน ลูกสาวของเพื่อนรักที่ต้องกำพร้าพ่อแม่จากอุบัติเหตุ เข้ามาเป็นลูกสาวอีกคน เขาเองก็ไม่ได้ติดขัด กลับยินดีด้วยซ้ำที่มีน้องสาวและมีเพื่อนเล่น หลังจากที่อยู่เหงา ๆ มานาน

“อยากกินกาแฟแก้ง่วงก่อนขึ้นดอยน่ะ พานายกรกับหนึ่งมาด้วย” เมื่อธัญรดาได้ยินชื่อชายหนุ่มคนที่สองก็เบ้ปากอย่างขัดใจ

“พี่กรน่ะพามาได้ แต่อีกคนจะพามาทำไม?”

“ใคร หนึ่งน่ะเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ รดาไม่ค่อยชอบขี้หน้าอีตานั่นเลย ขี้เก็กยังไงไม่รู้” ยิ่งนึกเห็นหน้าขรึม ๆ ไม่ค่อยพูดนั้น เธอก็ยิ่งหมั่นไส้ แม้จะเจอกันไม่บ่อย แต่ก็ไม่ชอบ

“พอดีหนึ่งเค้าขอแวะมาเยี่ยมน้องสาวที่ มหาวิทยาลัยข้างร้านเราเนี่ย” เมื่อเอ่ยถึงน้องสาวของผู้จัดการไร่ ชายหนุ่มกลับรู้สึกคันยิบยับที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก อดไม่ได้ที่จะกระหวัดคิดถึงแก้มแดง ๆ นั้นทุกครั้งไป

“แล้วพี่เสือต้องเป็นธุระพามาด้วยหรือคะ?”

“รดา บางอย่างเราก็ต้องใช้เหตุผลนะ อย่าเอาความคิดส่วนตัวมาตัดสินคนอื่นว่าดีหรือไม่ดี จากความชอบของเรา พี่กับหนึ่งทำงานร่วมกันมานาน เราเหมือนเพื่อน พี่น้องกัน เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้พี่ไม่ถือว่าเป็นธุระหรอกนะ” ชายหนุ่มตอบ แม้รู้ดีว่าพูดยังไงธัญรดาก็ไม่ได้คล้อยตามสักเท่าไร ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมธัญรดาถึงได้เกลียดขี้หน้าคนินนัก

“แล้วสักวันพี่เสือจะรู้ว่านายคนนี้น่ะร้าย รดาไม่อยากพูดมาก เพราะพูดยังไงพี่เสือก็ไม่เชื่อรดาอยู่ดี” และมันก็เป็นอย่างนี้เสมอเมื่อพูดถึงคนิน  สองพี่น้องต่างสายเลือดต้องงอนกันทุกครั้งไป

“เอาล่ะ เราคุยเรื่องนี้กันมามากพอแล้ว พี่แวะมาลาเฉย ๆ เพราะช่วงนี้พี่คงไม่ได้แวะลงมาบ่อยนัก แต่บอกพ่อกับแม่ไว้แล้วล่ะ ยังไม่ได้บอกรดา เห็นว่าผ่านร้านพอดีเลยแวะเข้ามาหามาบอกเนี่ย”

“ทำไมล่ะคะ งานเยอะเหรอ”

“อืม ตอนนี้พี่ขยายไร่ออกไปอีก แล้วก็คิดไว้อีกหลายโครงการที่อยากทำด้วย ช่วงนี้คงไม่ได้แวะมาบ้านบ่อย ยังไงถ้าว่างก็พาพ่อกับแม่ขึ้นไปหาด้วยนะ” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ป่านนี้สองคนนั้นคงดื่มกินเสร็จกันแล้ว พี่คงต้องไปก่อน” ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ธัญรดารู้สึกใจหายขึ้นมานิด ๆ เมื่อชายหนุ่มเอ่ยอย่างนั้น เพราะเธอจะไม่เจอหน้ากันพี่ชายอีกนาน แค่นี้เขาและเธอก็เจอกันแทบนับครั้งได้

หญิงสาวตั้งใจจะลุกไปส่งที่หน้าร้าน แต่ผู้เป็นพี่ชายห้ามไว้ซะก่อน

“ไม่ต้องไปส่งพี่หรอก ทำงานต่อไปเถอะ ส่งบัญชีไม่ทันประชุม พ่อดุไม่รู้ด้วยนะ” ชายหนุ่มเย้าส่งท้าย

“อ้าว แล้วประชุมครั้งหน้าพี่เสือจะมาด้วยไหมคะ”

“คงไม่ แต่บอกพ่อไว้แล้วล่ะ พี่ไปก่อนนะ” ชายหนุ่มเอื้อมมือมาลูบหัวบอกลาแล้วก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้น้องสาวต่างสายเลือดมองตามหลังกว้างด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ส่วนคนที่นั่งรออยู่ภายในร้าน เมื่อเห็นเจ้านายตัวเองก้าวออกมา โดยไม่มีร่างบางของน้องสาวมาด้วย ก็รู้สึกทั้งโล่งและใจหาย แต่อย่างไหนจะมากกว่ากัน เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้ ...