เจ้านายพี่ชาย

คนินตัดบท เมื่อยกนาฬิกาที่ข้อมือดูเวลา เห็นว่าถ้าเกินกว่านี้จะไปถึงไร่ค่ำมืดเสียก่อน และที่สำคัญเขาเกรงใจเจ้านาย ครั้งหน้าคงต้องหาโอกาสมาเอง จะได้มีเวลาอยู่กับน้องสาวอย่างเต็มที่

หญิงสาวเมื่อได้ยินก็หน้ามุ่ยขึ้นมาทันที แต่พอฟังเหตุผลของพี่ชายก็พยักหน้า        

“สัญญานะ ว่าคราวหน้าจะพาน้องไปกินชาบูกับหมูกระทะ ตรงข้าง ๆ หอมีอยู่ร้านหนึ่ง เค้าว่าเด็ดแหละ”

“นี่แอบไปสำรวจร้านอาหารมาหมดแล้วหรือไงยายน้อง”

“ก็ใช่น่ะสิ” น้องสาวทำหน้าเจ้าเล่ห์ พร้อมยกนิ้วก้อยขึ้นมารอ พี่ชายมองยิ้มขำ แต่ก็ยอมเกี่ยวนิ้วก้อยของตนลงไปบนนิ้วน้อย ๆ นั่นในที่สุด

“ไป! เดี๋ยวน้องเดินไปส่งที่รถค่ะ” หญิงสาวไม่ยอมปล่อยมือพี่ชาย มือบางเกี่ยวก้อยพาคนเป็นพี่ตรงไปยังรถยนต์ SUV คันโตสีดำ สมรรถภาพสูง ที่จอดรถรออยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่

เห็นหนึ่งหนุ่มเพื่อนร่วมงานของพี่ชายกำลังนั่งเขี่ยสมาร์ตโฟนเล่น ส่วนอีกคนยืนหันหลังเห็นไหล่กว้างอยู่ไกล ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้าง ถือโทรศัพท์แนบหู

“อ้าว! คุยกันเสร็จแล้วเหรอ?”

“ใช่ เรียบร้อยแล้ว กลัวว่าสายกว่านี้จะไปถึงไร่มืดเสียก่อน”

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก แค่ทางกลับไร่ ฉันหลับตาขับยังได้เลย” นนทกรได้ทีคุยโอ่ เรียกเสียงหัวเราะจากสองพี่น้อง

“คุณเสือคุยโทรศัพท์อยู่ คุยกันไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบ นาน ๆ ได้เจอกันที”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณกร คุยกันเรียบร้อยแล้ว เพราะเดี๋ยวน้องคงได้เวลาเข้าปฐมนิเทศเหมือนกันค่ะ” คคนางค์เอ่ยสมทบคำพูดพี่ชาย

“คง คุณอะไรกัน เรียกพี่ก็ได้ครับ พี่กร แหม! คนกันเองทั้งนั้น พี่เองก็มีน้องสาวคนหนึ่งน่าจะรุ่น ๆ ใกล้เคียงกับน้องนี่แหละ ถือว่าพี่มีน้องสาวเพิ่มอีกคน ส่วนเราก็มีพี่ชายเพิ่มอีกคนแล้วกันนะ” นนทกรขออนุญาต

“ได้สิคะพี่กร” คคนางค์รับทันที รู้สึกถูกชะตากับ นนทกร ทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่นาน คงเพราะท่าทีเป็นกันเองของชายหนุ่ม ทำให้เธอคุยได้อย่างสนิทใจแม้ช่วงเวลาสั้น ๆ

ทั้งสามพูดคุย หัวเราะประสานกันอย่างครื้นเครง สร้างบรรยากาศความเป็นกันเองให้เกิดขึ้น

“อะแฮ่ม!” เสียงกระแอมดังขึ้นขัดเสียงหัวเราะของวงสนทนาเจ้านายพี่ชายเธอเดินเข้ามาตอนไหนไม่ทราบ แต่หน้าตาเขายังคงเคร่งขรึมเช่นเดิม คคนางค์พยายามยิ้มบาง ๆ ให้ แต่อีกฝ่ายก็ยังคงคอนเซ็ปต์เดิมคือ นิ่ง!

 “เสร็จธุระกันหรือยัง ฉันว่าจะแวะหารดาที่ร้านหน่อย ถ้าเรียบร้อยก็ไปกันเถอะ” ศารทูลว่าแล้วก็เดินดุ่มนำไปที่รถทันที โดยไม่หันมามองเธออีกเลย คนที่เหลือเลยต้องรีบล่ำลากัน

“พี่ไปก่อนนะน้อง ค่อยเจอกันวันหลัง เดี๋ยวเย็นพี่จะโทรหานะ”

“ค่ะพี่หนึ่ง ขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่กร ที่อุตส่าห์พาพี่หนึ่งมา สวัสดีค่ะ ขับรถกันดี ๆ นะคะ” คคนางค์โบกมือลาสองหนุ่ม สายตามองเลยไปที่รถคันใหญ่ เจ้านายของพี่ชายหายไปในรถเรียบร้อย กระจกที่มืดไปทั้งคัน ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นคนด้านในได้ 

ศารทูลเข้าไปนั่งในรถ มองดูทั้งลูกน้องของตนกับหญิงสาวแปลกหน้าผู้ที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีความรัก

จะเรียกว่าผ่านมาจนโชกโชนก็ว่าได้ แต่เมื่อผ่านพ้นจนเข้าสู่วัยทำงาน เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ สำหรับเขากลับกลายเป็นเรื่องไร้สาระขึ้นมาทันที  ทั้งที่หน้าที่การงาน ฐานะ รวมถึงหน้าตาของเขาที่ไม่ได้ด้อยกว่าใคร เข้าขั้นหล่อเหลา ชายหนุ่มเองรู้ถึงจุดเด่นตรงนี้ดี  

ความหน้าตาดีของเขามักสร้างปัญหาปวดหัวจากบรรดาหญิงสาวที่แวะเวียนเข้ามาเสมอ แม้ชายหนุ่มเองจะไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ ทว่าหญิงสาวแทบทุกคนก็พร้อมจะเข้ามาสร้างปัญหาให้กับเขา เลยเลือกที่จะจำศีล อยู่แต่บนไร่บนดอย หน้าตาหนวดเคราก็ไม่ได้สนใจ ใส่ใจมากนัก

วันนี้ศารทูลจึงมาปรากฏตัวในแบบหนุ่มชาวไร่ขนานแท้ ดิบ ๆ เถื่อน ๆ พลอยทำให้น้องสาวผู้จัดการไร่ ดูตกอกตกใจ คงไม่คาดคิดว่าเจ้านายของพี่ชายจะหน้าตาเยื่องโจรเช่นนี้  ริมฝีปากของชายหนุ่มยกยิ้มนิด ๆ เมื่อคิดถึงแววตาตื่น ๆ คู่นั้น ดวงตาคู่คมยังคงจับจ้องอยู่ที่สาวน้อยแก้มแดง ในชุดนักศึกษาวัยใส

“ท่าจะอยู่บนดอยนานไปนะเรา เห็นเด็ก ๆ แล้วแปลก ๆ” ศารทูลคิดให้เหตุผลกับตัวเอง เสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างของลูกน้องทั้งคู่ก้าวขึ้นมาบนรถ ทำให้เขาต้องละสายตาจากหญิงสาวผู้เป็นน้องสาวของคนิน

“ไปร้านคุณรดาหรือครับคุณเสือ” นนทกรถามขึ้นเมื่อประจำตำแหน่งคนขับเรียบร้อย

“อืม แวะไปดูสักนิด เห็นนายหนึ่งมาหาน้องสาว เลยคิดถึงน้องสาวตัวเองมั่ง” ศารทูลตอบติดตลก

“หูย! คุณรดาได้ยินคงรู้สึกดีนะนาย ที่พี่ชายบ่นคิดถึง” นนทกรแอบแซว เพราะรู้ดีว่า ธัญรดานั้น ไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของศารทูล แถมน้องสาวนอกไส้ยังมีใจให้กับพี่ชายต่างสายเลือดมานาน แต่ชายหนุ่มไม่ได้คิดอะไร ยังคงรักและเอ็นดูอีกฝ่ายเสมือนน้องสาวแท้ ๆ มาตลอด

“ทะลึ่งละ คุณนนทกร” เจ้านายหนุ่มส่งเสียงปรามขรึม ๆ

“แหม หยอก ๆ ครับ” นนทกรยอมแพ้แล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ ค่อย ๆ พารถคันโตขับเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปด้วยความเร็วไม่มากนัก

“วิวมหาลัยนี้แจ่มจริง  รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันทีเลยนะเนี่ย อยากกลับไปเรียนอีกจัง นายว่าไหมหนึ่ง” นนทกรบังคับรถ ทว่าสายตาก็สอดส่ายมองบริเวณฟุตบาทริมถนนที่รถเคลื่อนผ่านบรรดานักศึกษาสาว ๆ วัยขบเผาะ คนินไม่ได้ตอบเพียงแค่หัวเราะอย่างชอบใจรับไปเท่านั้น

ส่วนอีกคนที่นั่งด้านหลังคนทั้งคู่ สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่กระจกมองหลัง แม้เขาเองไม่ได้เป็นผู้ขับขี่ แต่ตำแหน่งที่นั่งก็สามารถมองผ่านกระจกส่องหลังได้ค่อนข้างชัดเจน  ภาพหญิงสาวที่อยู่ในจักษุค่อย ๆ เล็กลง เมื่อรถเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อย ๆ แต่ภาพจำของเธอกลับเข้ามากระจ่างชัดในใจของเขาอย่างประหลาด