๖(หากนี่คือนิยาย)

๖

หลังจากที่มารดาของเมิ่งฉีกลับไป บรรยากาศในห้องอาหารก็เงียบสงบ ทุกคนล้วนอยู่ในความคิดของตนเอง เหลียนจื่อเองก็เช่นกัน

“เจ้าเป็นอันใดไปเหลียนจื่อ”

ข้ารู้ว่านางไม่สบายใจ พับเรื่องของตนเองเอาไว้แล้วถามสหายด้วยความใส่ใจ

“อวี้หวน ท่านแม่จะรังเกียจข้าแบบนางหรือไม่”

แววตาเหลียนจื่อแฝงความไม่มั่นใจ แน่นอนว่ามีความรวดร้าวอยู่ในนี้ด้วย

“อย่าเพิ่งคิดในทางแง่ร้าย พรุ่งนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า วันนี้รอตรวจร่างกายกับท่านหมอก่อน”

เหลียนจื่อถอนหายใจ สุดท้ายก็พยักหน้ารับเบา ๆ ทำอย่างที่ข้าแนะนำ

นางไม่ทานอาหารต่อแล้ว บริการแม่นางน้อยคนอื่น ด้วยการเก็บถ้วยไปล้างโดยมีข้าช่วยอีกคน

พอเราสองคนล้างจานเสร็จแล้วก็เดินมาที่เรือนใหญ่ถึงเห็นว่าท่านหมอกำลังตรวจร่างกายให้แม่นางคนอื่น ๆ

ท่านหมอมีอยู่ทั้งหมดสี่คน นั่งอยู่สี่โต๊ะ หมอคนใดว่างแล้วก็สามารถเข้าไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามให้ท่านหมอตรวจชีพจรได้เลย

เพราะทุกคนนั่งอยู่ห้องเดียวกันหมดดังนั้นจึงได้ยินคำวินิจฉัยของท่านหมอ

หลายคนไม่ได้พบความผิดปรกติใด นอกจากให้พักผ่อนมากขึ้นและปรับสภาพจิตใจให้เป็นปรกติ

จนกระทั่งท่านหมอตรวจอาการให้เหม่ยอัน!

“แม่นาง…”

ท่าทางของท่านหมอทำทุกคนใจไม่ดี โดยเฉพาะเจ้าของร่างกายที่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ว่าอย่างไรเจ้าคะท่านหมอ ท่านทำข้าใจไม่ดี”

“คือว่า…แม่นางทำใจดี ๆ ไว้นะ”

ขอร้องเถิด! ขออย่าให้เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้เลย

“กล่าวมาเถิดเจ้าค่ะท่านหมอ เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ”

“แม่นางกำลัง…ตั้งครรภ์!”

…!!!

สิ้นคำของท่านหมอทั้งห้องโถงก็เงียบกริบ หากมีใครทำเข็มตกก็คงได้ยินกันโดยทั่ว

ท่านหมออีกสามท่านชะงักการตรวจชีพจร รวมถึงบุรุษร่างสูงในชุดสีขาวที่กำลังเดินเข้้ามาในห้องโถงนี้ด้วย

“แม่นางลองให้ท่านหมออีกสามท่านตรวจดู”

ใครไม่ทราบสถานการณ์ของพวกเราบ้าง สตรีตั้งครรภ์ตอนมีครอบครัวนับเป็นเรื่องดี

แต่ไม่ใช่กับสถานการณ์ของพวกเรา!

บิดาเป็นโจรไม่พอ ยังไม่ทราบว่าใครเป็นบิดาอีกด้วย

น่าเวทนาเกินไปแล้ว

“รบกวนท่านหมอจับชีพจรให้ข้าอีกครั้ง…ฮึก!”

เหม่ยอันไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ นางยื่นแขนให้ท่านหมอคนที่นั่งใกล้ที่สุดได้ตรวจร่างกายก่อน

คนแรกตรวจแล้วถอนหายใจ คนที่สองตรวจแล้วบุ้ยหน้าไปทางคนที่สาม ยกหน้าที่ตรวจร่างกายให้เขารวมถึงหน้าที่ประกาศผลการตรวจด้วย

“คือว่า…เอ่อ…”

“ท่านหมอไม่ต้องกล่าวแล้วเจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว”

เหม่ยอันเอ่ยเพียงเท่านี้ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น ข้าและเหลียนจื่อรีบเดินเข้าไปหานางแล้วกอดนางเอาไว้

“ฮือ~เหตุใดข้าต้องตั้งครรภ์ด้วย บิดาคนใดก็สุดจะรู้ เหตุใดข้า…”

“เหม่ยอัน!”

เหม่ยอันสลบไปแล้ว ดีว่าข้าประคองร่างนางเอาไว้ศีรษะจึงไม่ฟาดพื้น

“พานางไปนอนที่เตียงเร็ว”

“เจ้าค่ะ”

ด้วยชินกับการรับคำสั่ง ข้าจึงพยักหน้ารับคำท่านหมอแล้วช้อนร่างเหม่ยอันอุ้มนางในท่าเจ้าสาว

สตรีนางอื่นล้วนชินตากับภาพนี้แล้ว หัวหน้าโจรจะสั่งให้ข้าดูแลคนป่วยด้วยการแยกห้องรักษา

ข้าและเหลียนจื่อจะช่วยกันอุ้มพวกนางออกไปจากห้องรวม นานวันเข้าข้าก็สามารถอุ้มพวกนางด้วยท่าเจ้าสาวโดยไม่คิดว่าแปลก

“แม่นางอวี้ ให้บุรุษอุ้มนางไปเถิด”

ท่านเจ้าเมืองเดินเข้ามาใกล้ข้าพร้อมคนสนิท

ข้าเห็นคนสนิทของเขาพร้อมเข้ามาอุ้มเหม่ยอันแล้วจึงได้ยื่นร่างบางให้เขาแทน

“รบกวนท่านด้วยเจ้าค่ะ”

“ไม่รบกวน”

เขาเอ่ยเพียงเท่านี้ก็อุ้มนางไปยังตั่งยาวที่เดิมทีมีแม่นางน้อยทั้งหลายนั่งอยู่

พวกนางต่างหลีกทางให้คนสนิทเจ้าเมืองวางร่างบางของเหม่ยอันไว้บนตั่ง ช่วยกันพัดวีให้นาง

“ท่านเจ้าเมือง เหม่ยอันจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ”

ข้าถามเจ้าเมืองอี้ด้วยความกังวล เดิมทีสถานการณ์ของพวกเราก็ยากอยู่แล้ว แล้วนี่เหม่ยอันยังตั้งครรภ์อีก

แม้แต่ข้าเองยังไม่กล้าจินตนาการชีวิตที่เป็นเหมือนนาง…เฮ้อ~เหตุใดอนาถเช่นนี้

“หากนางไม่มีที่ไป จวนแห่งนี้จะเป็นที่พักพิงให้นางได้จนกว่านางจะคลอดบุตรออกมาอย่างปลอดภัย ที่นี่ไม่เพียงเป็นสถานที่พักผิงผู้ประสบภัยจากเหตุคาดไม่ฝันเท่านั้น แต่ยังจะมีการฝึกอาชีพให้ด้วย”

เป็นที่พึ่งพาให้จนกว่าจะผ่านสถานการณ์นี้ไปได้สินะ อยากรู้นัก เป็นผู้ใจบุญท่านใดกันที่คิดโครงการนี้ขึ้นมา

“ท่านเจ้าเมืองเจ้าคะ ข้าทราบได้หรือไม่ ใครที่ให้การช่วยเหลือพวกเรา”

ท่านเจ้าเมืองอี้คล้ายนึกถึงบุคคลท่านนั้นก่อนที่จะบอกข้อมูลให้ข้าฟัง

“เป็นเศรษฐีนีท่านหนึ่ง นางไม่ให้บอกนาม แต่สามารถเอ่ยแซ่ได้…แซ่จาง”

เพียงแซ่ก็ยังดี!

ข้าหลับตายกมือขึ้นไหว้อธิษฐานให้ผลบุญนี้ส่งถึงเศรษฐีนีตระกูลจางท่านนั้น ลืมตาขึ้นอีกทีก็เห็นว่าท่านเจ้าเมืองอี้จ้องหน้าข้าอยู่

ข้ายกมือจับรอยแผลเป็นบนใบหน้าเพราะคิดว่าเขาจ้องรอยบากอันหน้าเกลียดนี้

“ระคายตาท่านเจ้าเมืองแล้ว ข้าจะปิดใบหน้าเอาไว้ไม่ให้ระคายตาท่านเจ้าค่ะ”

ท่านเจ้าเมืองอี้รีบโบกมืออย่างรวดเร็ว

“แม่นางอวี้อย่าได้เข้าใจผิด ข้าไม่ได้รังเกียจแผลบนใบหน้าแม่นาง เพียงแต่สำรวจดูว่าท่านหมอเทวดาสามารถรักษาแผลบนใบหน้าแม่นางได้หรือไม่”

หมอเทวดาหรือ ชีวิตข้าจะมีโอกาสได้รักษากับท่านหมอเทวดาหรือ แม้แต่หมอทั่วไปก็ยังหวังพึ่งฮูหยินใหญ่

“ต้องสิ้นเปลืองมากเป็นแน่กว่าจะทำให้รอยบากหาย ท่านเจ้าเมืองมิต้องเก็บมาใส่ใจ ข้าชินกับแผลแล้วเจ้าค่ะ”

ข้ากระชับผ้าคลุมศีรษะบังใบหน้า หันไปทางอื่นเลี่ยงไม่ให้เจ้าเมืองอี้เห็นแผลเป็น

“หมอเทวดาท่านนี้ใจบุญนัก เขามีสมุนไพรมาก

มายสามารถรักษาแม่นางได้ แล้วข้าจะติดต่อเขาให้มารักษาแม่นาง ไม่ต้องเกรงใจ”

จะไม่เกรงใจได้อย่างไร!

“รบกวนท่านเจ้าเมืองแล้วเจ้าค่ะ แล้วข้าต้องจ่ายด้วยสิ่งใดหรือเจ้าคะ หากจ่ายด้วยเงิน ตอนนี้ข้าไม่มี”

“แม่นางไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เปิดใจรอรับการรักษาเป็นพอ เรื่องนี้ไม่เหนือบ่ากว่าแรงข้า”

เขาเมตตาข้านัก!

“ขอบพระคุณท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ”

ข้าย่อกายลงขอบคุณเขา ไม่เงยหน้าขึ้นมาเพราะตอนนี้น้ำตารื้นแล้ว

ในช่วงเวลาเปราะบางเช่นนี้ ขอแค่ใครทำดีกับเราเพียงเล็กน้อย เราก็พร้อมมอบความจงรักภักดีให้เขาแล้วยึดถือเป็นผู้มีพระคุณ

“ข้ารับการแสดงความซึ้งใจไว้แล้ว แม่นางอวี้เองก็ตรวจร่างกายด้วยเถิด”

“เจ้าค่ะท่านเจ้าเมือง”

การตรวจร่างกายเริ่มดำเนินการอีกครั้ง ผ่านการตรวจชีพจรคนแล้วคนเล่าก็ยังไม่เกิดเรื่องน่าตกใจเช่นเมื่อครู่อีก ข้าถึงได้เบาใจลงได้นิดหนึ่งจนกระทั่งมาถึงข้า

“เชิญแม่นาง”

ข้าสูดหายใจเข้าลึก ผ่านการตั้งครรภ์มาแล้วข้าจึงมั่นใจว่าตนไม่ได้ตั้งครรภ์แน่

แต่ความคิดในแง่ลบแวบเข้ามาในหัว ดังนั้นจึงมีความลุ้นระทึกในการตรวจครั้งนี้

ท่านหมอจับชีพจรของข้า ผ่านไปครู่หนึ่งก็ละมือ

“แม่นางไม่ได้ตั้งครรภ์ แต่ยังต้องบำรุงร่างกายด้วยยาหลายขนาน ข้าจะเขียนเทียบยาบำรุงให้”

“เจ้าค่ะ”

ข้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อหันไปมองโต๊ะด้านข้างก็เห็นว่าเหลียนจื่อมองมาที่ข้าพอดี

“อวี้หวน ข้าก็ไม่ได้ตั้งครรภ์”

ข้ายิ้มให้นาง จากนั้นก็จมอยู่ในความคิดตัวเองถึงชีวิตต่อจากนี้

เผชิญหน้ากับความจริงไปเลยดีกว่า แล้วจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อจากนี้อยู่ที่ท่าทีของเขาแล้ว

“เทียบยาได้แล้ว”

ข้ายื่นมือไปรับเทียบยาจากท่านหมอ จากนั้นก็ลุกขึ้นเต็มความสูงไปหาเหลียนจื่อที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ

“เหลียนจื่อ ข้ามีที่ที่ต้องไป เจ้าอยู่ที่นี่รอข้า”

คล้ายเหลียนจื่อจะเดาได้ว่าข้าจะไปที่ใด นางเสนอตัวจะไปด้วย แต่ข้าขอรับน้ำใจไว้เท่านั้น

“ไม่เป็นไร ข้าอยากเผชิญหน้ากับเขาด้วยตนเอง”

เป็นไงเป็นกัน!