๗(หากนี่คือนิยาย)

๗

ยามนี้ข้ายืนอยู่หน้าจวนตระกูลกง กำลังมองหน้าประตูใหญ่ที่มีเวรยามสี่คนเฝ้าอยู่

ท่านพี่ของข้านามว่ากงซาน ตระกูลพ่อค้าฐานะถือว่าร่ำรวยมีชื่อเสียงในเมืองหวู่ไม่น้อย ต่างจากข้าที่มาจากเมืองหลวง ออกงานน้อยครั้งจนคนจำแทบไม่ได้

ในจวนตระกูลกงท่านพี่มีอำนาจเด็ดขาด หลังจากพ่อสามีจากไปเขาก็ขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูลกง รับช่วงกิจการร้านค้าต่อ แม้ใจอยากจะรับราชการขุนนางก็ตามที

ส่วนแม่สามีนั้นยังมีชีวิตอยู่ ทำหน้าที่เป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่ไม่ค่อยลงรอยกับข้าที่เป็นฮูหยินเล็ก

ตอนนั้นท่านแม่ยังไม่เอ็นดูข้าเลย ข้าไม่คิดว่าตนในยามนี้จะเป็นที่น่าเอ็นดูของท่านแม่

หรือข้าจะเปลี่ยนใจไม่รอเขาที่จวน…

“ใคร!”

ขณะที่ข้ากำลังถามตนเองในใจนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

ข้าแทบกลั้นหายใจเอาไว้เพราะจำได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงคนสนิทของท่านพี่ นามว่าหลิวหยิ่น

“ข้าถามว่าใคร!”

เอาอย่างไรดี ข้าจะหันไปมองดีหรือไม่

“ยังไม่ตอบข้าอีก หันหน้ามาให้ข้าดูบัดเดี๋ยวนี้ มาด้อม ๆ มอง ๆ แถวหน้าตระกูลกงด้วยเหตุใด!”

เอาเถอะ มาถึงขั้นนี้แล้ว

คิดได้อย่างนั้นข้าก็เตรียมหมุนกายหันไปมองเขา ไม่คิดว่าตอนที่กำลังหมุนไปนั้นจะถูกหลิวหยิ่นดึงผ้าคลุมศีรษะออก ใบหน้าอัปลักษณ์ที่ถูกปกคลุมเอาไว้เปิดเผยสู่สายตาเขา ดวงตาที่เบิกโพลงขึ้นทำให้ข้าเดาออกว่าเขา…

จำข้าได้!

“ฮะ ฮูหยินน้อย เหตุใดท่าน…”

เขาไม่ได้แปลกใจที่ข้ามาปราฏตัวอยู่ที่นี่ ดูจะแปลกใจที่เห็นใบหน้าข้ามีรอยบากมากกว่า

“ข้ากลับมาแล้ว”

ข้าพยายามส่งยิ้มให้หลิวหยิ่น ลอบกำมือเอาไว้เมื่อเห็นร่องรอยความรังเกียจผ่านแววตาเขา

รอยยิ้มเมื่อครู่คงไม่น่าอภิรมย์เท่าไรสินะ!

“หลิวหยิ่น ข้ากลับมาแล้ว พาข้าไปหาท่านพี่ได้หรือไม่ ข้าอยากพบเขา”

หลิวหยิ่นดึงสติตัวเองกลับมาได้ เพียงครู่เดียวเท่านั้นข้าก็ไม่เห็นความรังเกียจผ่านแววตาเขาอีกเลย

“นายท่านไม่อยู่จวนขอรับฮูหยิน”

ไม่อยู่จวนหรือ เมื่อวานก็ออกไปกับสตรีผู้นั้น

“ท่านพี่ไปที่ไหน ตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดเจ้าไม่ติดตามไปกับท่านพี่ด้วย”

“เอ่อ คือว่า…”

หลิวหยิ่นอึกอัก ไม่สบตาข้า

เขามีท่าทางยุ่งยากใจอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นด้านนี้มาก่อน หรือเพราะข้าอยู่ในสภาพนี้ ไม่ได้เป็นฮูหยินน้อยคนงามอีกต่อไป เขาจึงไม่ไว้หน้ากัน

“ว่าอย่างไรหลิวหยิ่น ท่านพี่อยู่ที่ใด”

หลิวหยิ่นถอนหายใจ สุดท้ายก็ตัดสินใจพูด

“นายท่านเดินทางไปต่างเมืองกับคุณหนูเฉียวขอรับ ข้าน้อยไม่ได้ไปด้วยเพราะนายท่านสั่งให้ดูแลกิจการที่นี่”

“คุณหนูเฉียวคือใคร”

คงไม่ใช่คนที่นั่งรถม้าไปกับเขาเมื่อวานหรอกกระมัง

“คือ…”

“หลิวหยิ่น!”

หลิวหยิ่นชะงักคำพูดอยู่เพียงเท่านี้เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลังตน

ข้ามองไม่เห็นคนที่เรียกเขาเพราะร่างสูงบังทัศนวิสัย

จนกระทั่งเขาเบี่ยงกายแล้วหันไปเผชิญหน้ากับคนเรียก ข้าถึงเห็นเจ้าของเสียงหวานที่เดินมาพร้อมกับสาวใช้คนสนิท

‘งดงาม’

สิ่งที่ผุดขึ้นในใจข้าหลังจากเห็นใบหน้านางคือคำเมื่อครู่นี้ จนกระทั่งคิดได้ว่าเคยเห็นหน้านางที่ใด ข้าก็เอื้อมมือไปดึงผ้าคลุมศีรษะที่อยู่ในมือหลิวหยิ่นมาคลุมศีรษะตนเอง

นางคือคุณหนูเฉียวที่ท่านพี่นั่งรถม้าไปด้วย!

“คุณหนูเฉียว”

แล้วหลิวหยิ่นก็ช่วยยืนยันคำพูดให้แก่ข้า!

“เจ้ากำลังสนทนาอยู่กับผู้ใดหรือ”

ข้ามองหลิวหยิ่นนิ่ง จับจ้องเพียงเขา รอดูว่าเขาจะกล่าวสถานะของข้าแก่นางว่าอย่างไร

“เอ่อ คือว่า…นางคือ…”

ไม่กล้าแม้แต่บอกสถานะของข้าเชียวหรือ

“พูดยากหรือหลิวหยิ่น ให้ข้าบอกนางแทนเจ้าดีหรือไม่ ที่จริงแล้วข้าคือ…”

“นางคือแม่นมคนเก่าของคุณชายน้อยขอรับ”

ข้ามองหลิวหยิ่นอย่างไม่เชื่อสายตา!

มิใช่เพราะเขาปกปิดสถานะที่แท้จริงของข้า แต่เป็นเพราะว่าเขาเอาบุตรชายวัยสามหนาวของข้าเป็นข้ออธิบาย

“แม่นมหรือ ข้าไม่เคยได้ยินท่านพี่ซานกล่าวว่ามีแม่นมรูปลักษณ์เด่นเช่นนี้มาก่อนเลย”

รูปลักษณ์เด่นที่นางกล่าวได้รับคำอธิบายทันทีเมื่อนางมองรอยบากบนใบหน้าหน้าข้า สตรีที่ท่านพี่เลือกมีนิสัยชอบดูถูกคนด้วยสายตาเช่นนี้สินะ

“ข้าไม่ได้เป็นแม่นมของจิ้งเอ๋อร์ ข้าคือมารดาของเขา หลิวหยิ่นมุสาคุณหนูเฉียวแล้ว”

“มารดา!”

“ใช่! ข้าคือมารดาของจิ้งเอ๋อร์ มารดาที่ตั้งท้องเขามาเก้าเดือนและเลี้ยงดูเขามาหลายปี”

คุณเฉียวนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็เหยียดยิ้มมุมปาก

“หึ! หลายปีเช่นนั้นหรือ อย่างมากก็เพียงสองปีเองกระมัง ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวกับข้าว่ามารดาของเขาหนีไปกับชู้รัก แม่นางอวี้มาอยู่ที่นี่ หน้าตระกูลกงได้เพราะร้างรากับชู้รักแล้วหรือไม่”

ฮูหยินผู้เฒ่า! อย่าบอกนะว่าแม่สามีข้า…

“นิ่งไปเลย หรือว่าข้าพูดแทงใจดำ”

คุณหนูเฉียวเชิดหน้าใส่ข้า ในตอนนั้นเองข้าถึงดึงสติตัวเองกลับมาได้

“ข้าไม่ได้หนีไปกับชู้รักคนใด ฮูหยินผู้เฒ่าคนใดกล้าใส่ร้ายข้าหรือ”

“ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกงไม่มีทางใส่ร้ายใครโดยเฉพาะสะใภ้เอก แม่นางอวี้ไม่ยอมรับความผิดตัวเองแล้วยังกล้าต่อว่าฮูหยินผู้เฒ่าอีกหรือ”

ท่าทางทวงความยุติธรรมนี้คืออันใดกัน นางมองตัวเองเป็นคนของตระกูลกงไปแล้วหรือ!

“หลิวหยิ่น นี่มันเรื่องอันใดกัน”

เพราะคิดว่าคุณหนูเฉียวไม่รู้ตื้นลึกหนาบางข้าจึงหันไปมองหลิวหยิ่นที่น่าจะทราบเรื่องทั้งหมดดีที่สุด

“คือ…”

ท่าทางหลิวหยิ่นดูยุ่งยากใจมากกว่าเดิม โดนสายตาสองคู่กดดันเช่นนี้ เป็นข้าก็วางสีหน้าไม่ถูก

“หลิวหยิ่น ในเมื่อแม่นางอวี้มาเยือนจวนตระกูลกงแล้ว ข้าแนะนำว่าควรเชิญนางเข้าไปด้านใน สะสางเรื่องนี้กับฮูหยินผู้เฒ่า นางหนีไปกับใคร เหตุใดถึงกลับมาที่นี่ในตอนที่ข้ากำลังจะแต่งเข้าจวนเป็นฮูหยินเอกท่านพี่ซาน”

ฮะ ฮูหยินเอก! นี่นางกำลังจะแต่งเข้าจวนในฐานะฮูหยินเอกเช่นนั้นหรือ

“หลิวหยิ่น เหตุใดนางจึงมาแทนที่ข้าได้”

หลิวหยิ่นยกมือขึ้นกุมหน้าขมับ หันหลังใส่ข้าและคุณหนูเฉียวราวกับอยากออกไปจากตรงนี้เต็มทีแล้ว

“...เพราะเจ้ามีชู้และหนีไปกับชู้ เพราะฉะนั้นนางถึงได้เข้ามาแทนที่เจ้าอย่างไรเล่า”

เราทั้งสามมองไปที่ประตูใหญ่เมื่อได้ยินเสียงของบุคคลที่สี่ของสตรีดังขึ้น

นางก็คือฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกง!

“ฮูหยินผู้เฒ่า”

ข้ายืนอยู่กับที่ ตรงข้ามกับคุณหนูเฉียวที่รีบเดินเข้าไปหาแม่สามีของข้า

สายตาเอื้อเอ็นดูที่มองคุณหนูเฉียวคือสิ่งที่ข้าไม่เคยได้รับจากนางมาก่อน

“ท่านแม่…”

“เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียกข้าด้วยถ้อยคำนี้แล้ว”

แสดงความเย็นชาแก่ข้าไม่พอ นางยังแสดงท่าทางรังเกียจข้าด้วยการไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ท่านแม่ เหตุใดปฏิบัติกับข้าเช่นนี้เจ้าคะ”

“เช่นนั้นตอบมาสิว่าเจ้าหายไปไหนมาเป็นแรมปี หลายเดือนมานี้จิ้งเอ๋อร์นอนร้องไห้เรียกหาเจ้าทุกวัน เจ้าไปอยู่ที่ไหน เหตุใดไม่กลับมา”

“ข้า…” ถูกโจรจับตัวไปแล้วกระทำการเปื้อนมลทิน

นี่คือสิ่งที่ข้าคิดจะกล่าว แต่แล้วคำพูดดังกล่าวก็ไม่อาจหลุดมาจากปากข้าได้

ข้าจะกล่าวคำพูดเหล่านี้ไปได้อย่างไร!

“หึ! แม้แต่คำอธิบายเจ้าก็ยังมอบให้ข้าไม่ได้ แล้วยังจะมีหน้ากลับมาเยือนจวนตระกูลกง”

“ข้าอธิบายเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าไม่สะดวกกล่าวตรงนี้”

ฮูหยินผู้เฒ่าเชิดหน้าขึ้น กล่าวเสียงแข็งกับข้า

“อย่าเสียแรงเปล่าเลย เจ้าคงเผชิญเรื่องมาหนักหนาพอควร มิเช่นนั้นคงไม่กลับมาโดยสภาพนี้” ว่าแล้วก็ตบท้ายด้วยการใช้สายตามองข้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ต้องกดกันเพียงนี้เชียวหรือ อยากบีบให้ข้ากล่าวเรื่องนี้ท่ามกลางหูตามากมายของผู้คนหรือ!

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด พวกนั้นต่างหากที่ผิดต่อข้า พวกเขา…”

“หยุด! ไม่ต้องกล่าว!!”

ราวกับฮูหยินผู้เฒ่าเดาเรื่องอันใดได้ ดวงตาฝ้าฟางตวัดไปมองหลิวหยิ่น

“นายท่านของเจ้าอยู่ที่ใด”

“ท่านพี่กงซานอยู่ที่ร้านค้าเจ้าค่ะ เขาให้ข้ามารายงานเรื่องการค้าครั้งนี้ให้ท่านฟังเลยล่วงหน้ามาที่นี่ก่อนเจ้าค่ะฮูหยินผู้เฒ่า”

หลิวหยิ่นยังไม่ทันตอบ คุณหนูเฉียวก็เอ่ยแทรกขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่าจึงออกคำสั่งให้หลิวหยิ่นเชิญท่านพี่กลับจวน

“ขอรับฮูหยินผู้เฒ่า” หลิวหยิ่นโค้งกายให้ฮูหยินผู้เฒ่าแล้วรีบจากไป

ข้ามองแผ่นหลังหลิวหยิ่น แต่ในใจรู้สึกไม่ดีเลย

ขอร้องเถิดเจ้าค่ะท่านเซียนทั้งหลาย

ข้าผ่านเรื่องเลวร้ายมาแล้ว ให้ข้าได้พบเจอเรื่องดีบ้างเถิดเจ้าค่ะ

ได้โปรด…