๕(หากนี่คือนิยาย)

๕

แรกคิดว่าการเปลี่ยนมาอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยแล้วจะทำให้ทุกคนหลับได้

แต่เอาเข้าจริง ๆ ก็ไม่มีใครข่มตาหลับได้!

ทุกคนไม่เว้นข้ากำลังกังวลถึงเรื่องวันพรุ่งนี้

เฝ้ารอสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ไม่ว่าร้ายหรือดีอย่างไม่อาจทนรอได้

ช่วงเช้า…

ขณะที่พวกเรากำลังนั่งโต๊ะยาวทานอาหารพร้อมกันนั้นก็มีสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในด้านในห้องรับประทานอาหาร

แม่นางน้อยเมิ่งฉีที่นั่งอยู่ด้านข้างข้ามีปฏิกิริยากับการปรากฏตัวของนางที่สุด

“ท่านแม่…”

“ฉีเอ๋อร์! เจ้ายังมีชีวิตอยู่”

เมิ่งฉีรีบลุกจากเก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่ รีบวิ่งเข้าไปหาหญิงวัยกลางคน สองร่างโผเข้ากอดกันกลม

“ฉีเอ๋อร์ เจ้ายังอยู่…”

“ท่านแม่…ฮือ~”

ภาพสตรีต่างวัยทั้งสองกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้นทำผู้คนหลั่งน้ำตามตามโดยไม่ยาก โดยเฉพาะเหลียนจื่อที่ยังมีมารดารออยู่ที่บ้าน

“ฉีเอ๋อร์ กลับบ้านเรานะลูก แคล้วคลาดแล้วนะลูก”

หญิงวัยกลางคนเสียงสั่น ไม่ได้สะอึกสะอื้นเหมือนบุตรสาว แต่ตาแดงก่ำใบหน้าอาบน้ำตาเช่นเดียวกัน

มือผ่านกาลเวลาที่ลูบศีรษะบุตรสาวขึ้นลงไม่มีความรังเกียจอยู่ในนั้น เห็นแบบนี้แล้วทำให้ข้ามีความคิดอยากลองเผชิญหน้ากับครอบครัวดู ความจริงอาจเป็นเช่นท่านเจ้าเมืองอี้กล่าวมาก็ได้

ข้าไม่ผิดใช่หรือไม่ที่จะลองตั้งความหวังอีกครั้ง!

“เจ้าค่ะท่านแม่ กลับบ้านกันเจ้าค่ะ แต่ว่า…”

“แต่อันใดหรือ รีบบอกแม่เร็วเข้า”

เมิ่งฉีอึกอักอยู่ไม่นานก็เอ่ยขึ้นว่า…

“ท่านเจ้าเมืองจะให้ท่านหมอมาตรวจร่างกายข้าเจ้าค่ะ ข้าโดนพวกโจรชั่ว…เอ่อ ขืนใจ”

…!!!

สิ้นคำภายในห้องรับประทานอาหารก็เงียบกริบ ทุกคนต่างเฝ้าดูปฏิกิริยาของหญิงวัยกลางคน

เมิ่งฉีกับมารดาถือเป็นคู่แรกที่เจอกัน ความสัมพันธ์ยังเป็นมารดากับบุตร

ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดที่สุดเช่นนี้ หากปฏิกิริยาเป็นไปในทางลบย่อมทำลายขวัญและกำลังใจของทุกคนแน่

ขอร้องเถิด ได้โปรดให้มารดานางรับให้ได้!

“ขะ ขืนใจ…ว่าแต่พวกโจรเช่นนั้นหรือ ไม่ใช่คนเดียวแต่เป็นหลายคนเช่นนั้นหรือ!”

“เจ้าค่ะ”

เมิ่งฉีตอบเสียงอ่อน ร่างกายสั่นเทิ้มดวงตาจับจ้องเพียงใบหน้าของมารดา จากมุมของข้าทำให้เห็นแววตาของมารดาเมิ่งฉีอย่างฉีอย่างชัดเจน

ข้าเริ่มจับความผิดหวังในแววตานางได้แล้ว!

ขอร้องเถิด อย่าใจร้ายกับเมิ่งฉีเลย นางอายุยังไม่ถึงสิบเจ็ดหนาวด้วยซ้ำ

“วันนี้เจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ยังไม่ต้องกลับไปกับข้า”

“หะ เหตุใดเจ้าคะ หรือว่าท่านแม่รังเกียจข้า”

มารดานางไม่ตอบ แต่เลื่อนสายตามามองพวกเราทั้งหลาย ในตอนนั้นเองที่ข้าจับได้ถึงความรังเกียจในแววตาคู่นั้น นางชี้มือมายังโต๊ะอาหารโดยไม่ได้เจาะจงใครเป็นพิเศษ

“พวกนางก็โดนเช่นเจ้าหรือไม่ โดนพวกโจรขืนใจ”

เมิ่งฉีหันมามองหน้าพวกเราก่อนที่จะพยักหน้ารับ

“เจ้าค่ะ”

“ไอ้พวกชั่ว! ข้าอยากฆ่าพวกมันให้ตายนัก ทำสตรีอายุน้อยมีมลทินเช่นนี้จะให้พวกนางมีชีวิตอยู่ในสังคมนี้ได้อย่างไร…ฮือ~”

หญิงวัยกลางคนท่าทางเศร้าสร้อยดูรับอารมณ์ยากยิ่งกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

“โธ่~บาปกรรมอันใดของข้า มีบุตรชายก็ไม่เอาไหน บุตรสาวก็มากลายเป็นคนแบบนี้อีก ข้าหมดหวังแล้ว”

“หมดหวังอันใดเจ้าคะ”

“ก็สินสอดนะสิ!”

ทุกคนถึงกับสะอึก คนที่หลุดปากกล่าวออกมาคล้ายได้สติแล้ว นางมองหน้าทุกคนก่อนที่จะอธิบายกับบุตรสาว

“ฉีเอ๋อร์ คือว่าแม่…”

“ที่แท้ท่านแม่ก็ห่วงเรื่องสินสอด!”

มารดาเมิ่งฉียื่นมือเข้าไปหาบุตรสาว แต่ก็โดนเมิ่งฉีปัดมือออก

“ข้าเป็นสตรีที่มีมลทินแล้ว อย่าได้เอามือสะอาดบริสุทธิ์ของท่านแตะต้องร่างกายข้าเลยเจ้าค่ะ”

ใครก็ทราบว่าประโยคนี้คือการประชด!

“ฉีเอ๋อร์ อย่าเป็นเช่นนี้สิ”

“เช่่นนี้หมายถึงเช่นไรเจ้าคะ”

“ก็…เอาเป็นว่าสงบสติอารมณ์ก่อน พักอยู่ที่นี่ไปก่อนอย่าเพิ่งกลับบ้านเรา”

เมิ่งฉีสูดจมูก จากที่เคยร้องไห้เพราะความเสียใจได้เปลี่ยนเป็นอารมณ์อื่น

“ท่านแม่รังเกียจข้า รังเกียจข้าด้วยเหตุใดเจ้าคะ ข้าทำอันใดผิด!”

“เจ้าไม่ได้ทำอันใดผิด แต่ว่า…เจ้าไม่บริสุทธิ์แล้ว หากชาวบ้านทราบว่าเจ้าโดนโจรจับไปจะว่าอย่างไร ปากต่อปากจนมองเจ้าไม่ดีแน่ ให้มีเพียงข่าวลือว่าเจ้าหนีไปกับบุรุษยังจะดีเสียกว่า”

มองมุมไหนมารดาก็รังเกียจบุตรสาว ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นเช่นนี้ยังโดนรังเกียจ

แล้วข้าที่เป็นภรรยาของคนอื่นเล่า!

“ข่าวลือหรือเจ้าคะ ท่านแม่ปล่อยข่าวลือว่าข้าหนีไปกับบุรุษหรือเจ้าคะ”

“ไยคิดเช่นนี้กับมารดาตนเองเล่า ข้าจะปล่อยข่าวใส่ร้ายบุตรสาวเพื่ออันใด ล้วนเป็นชาวบ้านนินทากันทั้งนั้น”

การมาของหญิงวัยกลางคนผู้นี้สะเทือนใจพวกเราได้เป็นอย่างมาก ได้เห็นทั้งก้นบึ้งจิตใจมารดา ได้ทราบว่าหลังจากที่พวกเราหายตัวไปเป็นเวลานานแล้วเกิดอันใดขึ้นบ้าง

สำคัญที่สุดเลยคือได้เตรียมใจล่วงหน้า สิ่งที่รอพวกเราอยู่ไม่ใช่นรกที่แสนร้อนรุ่มแล้วก็จริง แต่อาจเป็นโลกแห่งความเป็นจริงที่ร้อนดังไฟโลกันตร์ก็ได้

“ท่านแม่ไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะไม่กลับไปที่จวนหลังนั้นอีกแล้ว ไม่คิดกลับไปให้ท่านแม่ต้องอับอายอีก”

“โธ่~แม่ไม่ได้หมายความเช่นนั้น ใครจะรังเกียจลูกตนเองเล่า ที่แม่ให้เจ้าทำเช่นนี้เพราะหวังดี…”

เมิ่งฉีสูดจมูกจากนั้นก็หันหลังให้มารดาไม่สบตามารดา เพราะเช่นนี้ข้าถึงเห็นว่าสายตานางรวดร้าวเพียงใด

“ข้ารับความหวังดีของท่านแม่แล้ว ท่านแม่กลับไปเถอะเจ้าค่ะ”

“แต่ว่า…”

“ข้าหายไปเป็นปี ไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้ว ท่านแม่ก็คิดเสียว่าบุตรสาวคนนี้ได้ตายไปแล้วเถิดเจ้าค่ะ”

เอ่ยเพียงเท่านั้นนางก็รีบเดินจากไปยังห้องพักโดยไม่รอให้มารดากล่าวสิ่งใดอีก

มารดาเมิ่งฉีทำท่าจะเดินตามบุตรสาวไป ข้าจึงลุกขึ้นยืนแล้วเข้าไปขวางนางเอาไว้

“เมิ่งฉีคงอยากอยู่คนเดียว ท่านป้าอย่าตามนางไปจะดีกว่าเจ้าค่ะ”

มารดาเมิ่งฉีมุ่นคิ้วใส่ข้าในทันที “เจ้าคือ”

“ข้า…”

“โธ่~ข้าก็ถามแปลก ในเมื่อถูกช่วยมาจากที่เดียว

กับฉีเอ๋อร์ จะเป็นใครไปได้”

ข้ายังเอ่ยไม่จบประโยค มารดาเมิ่งฉีก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน วาจาของนางฟังดูเหมือนเสียดสี แต่ก็แฝงไปด้วยความอนาถใจจนข้าโกรธไม่ลง

“ให้เวลาเมิ่งฉีกับตัวเองเถิดเจ้าค่ะ ยามนี้สิ่งที่นางต้องการที่สุดก็คือเวลายอมรับความจริง ข้ากับนางหัวอกเดียวกัน ข้าเข้าใจนางเจ้าค่ะ”

มารดาเมิ่งฉีคล้ายอยากตั้งคำถามบางประการ หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งนางก็เอ่ยขึ้นว่า…

“นาง…เจ็บปวดมากหรือไม่”

อันใดกัน!

ตอนแรกกะจะชังน้ำหน้าเสียหน่อย เหตุใดมาแสดงบทบาทมารดาที่รักบุตรสาวคนหนึ่งลับหลังนางเช่นนี้

“นางเจ็บปวดเจ้าค่ะ แค่ต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายนี้ก็มากพอแล้ว ข้าไม่ควรกล่าวเช่นนี้กับท่านป้า แต่ขออนุญาตกล่าวในฐานะที่เป็นผู้ประสบภัยเช่นเดียวกัน ได้โปรดถนอมจิตใจนาง”

ข้าจ้องตามารดาเมิ่งฉีเพื่อจับสังเกตอารมณ์ ข้าอยากรู้ว่านางรู้สึกผิดกับคำพูดของตนเองหรือไม่

เมื่อเห็นว่า ‘มีอยู่บ้าง’ ข้าก็เบาใจลงนิดหนึ่ง

แล้ววันหนึ่งนางจะเข้าใจเองว่าควรปฏิบัติกับบุตรสาวตนอย่างไร

“เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแม่นางทั้งหลายแล้ว เอ่อ…หากข้าจะกล่าวว่าฝากดูแลฉีเอ๋อร์จะได้หรือไม่”

ข้าหลุบตาลงต่ำไม่รับปาก แม้แต่ตัวข้าเองยังไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดหรือไม่

ข้าในตอนนี้ไม่ควรรับปาก ‘ใคร’ ว่าจะดูแล ‘ใคร’

“เฮ้อ~เข้าใจแล้ว ข้าไม่รบกวนแม่นาง ขอข้ากลับไปคิดก่อนว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี”

“เจ้าค่ะ ให้ข้าไปส่งนะเจ้าคะ”

ข้าเสนอตัวแต่มารดาเมิ่งฉียกมือปฏิเสธ จึงทำเพียงผงกศีรษะให้นางเพื่อบอกลาอย่างคนมีมารยาทเท่านัั้น