๘(หากนี่คือนิยาย)

๘

ตั้งแต่เข้ามานั่งในห้องรับแขกของเรือนแม่สามี ข้าก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด สถานที่ที่เมื่อก่อนเข้าออกไม่เว้นแต่ละวัน มาวันนี้ไม่คุ้นชินเสียแล้ว

ยามนี้ในเรือนรับแขกไม่มีใครนอกจากข้า แม่สามีและคนสนิทของแม่สามี คุณหนูเฉียวนั้นขอตัวกลับไปแล้วเพราะข้ายืนยันว่าอยากสนทนาเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว

“ท่านแม่ มีเรื่องอันใดหรือขอรับ!”

เสียงที่ดังขึ้นทำลายความเงียบระหว่างข้าและแม่สามี ข้าช้อนตาจากถ้วยชาขึ้นมองเสียงที่แฝงความรีบร้อนใจ จนกระทั่งเราได้สบสายตากัน

ท่าทางร้อนใจก็เปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง!

“อวี้หวน!”

ข้ากระชับผ้าคลุมหน้า เบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพราะไม่มั่นใจในใบหน้าของตนในยามนี้

อัปลักษณ์เช่นนี้ข้าจะกล้าสู้หน้าท่านพี่ได้อย่างไร!

“อวี้หวน! เป็นเจ้าจริงด้วย เมื่อวานที่ข้าเห็นเป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย”

ข้าหันหน้าไปมองท่านพี่กงซาน เริ่มตั้งคำถามถึงการกระทำของเขา ในเมื่อระแคะระคายว่าเป็นข้า เหตุใดจึงไม่เข้ามาทักว่าใช่ข้าหรือไม่

“ข้าเห็นท่านพี่เมื่อวานเจ้าค่ะ เพียงมองแวบเดียวเท่านั้นข้าก็ทราบว่าเป็นท่านพี่แล้ว”

ข้าไม่มีใจอยากประชดเขา แต่ข้าอยากให้เขาทราบว่าข้าไม่เคยลืมเขา เห็นเพียงเสี้ยวหน้าเขาข้าก็ทราบแล้วว่าเป็นท่านพี่กงซาน

“เจ้ากำลังหมายความว่าบุตรชายข้าเพิกเฉยเจ้าเช่นนั้นหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเสียงแข็งใส่ข้า

ข้าตวัดสายตาไปมองนางก่อนที่จะหันไปตั้งคำถามกับท่านพี่กงซาน

“ท่านพี่ตั้งใจเพิกเฉยข้าหรือไม่เจ้าคะ เพราะเห็นข้าอยู่หน้าจวนพักพิงผู้ประสบภัยใช่หรือไม่”

ท่านพี่กงซานนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามข้า หยิบชาที่วางไว้อยู่โต๊ะไม้ข้างเก้าอี้ดื่มโดยไม่เป่าก่อน

“โอ๊ย!”

ผลก็คือน้ำชาร้อนลวกปากเขา เรียกความเป็นห่วงจากฮูหยินผู้เฒ่าได้ดียิ่ง

“ซานเอ๋อร์ เป็นอันใดมากหรือไม่ลูก!”

ฮูหยินผู้เฒ่าถลาเข้าไปหาบุตรชาย ต่างจากข้าที่นั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องชาร้อนลวกปากคือเรื่องใหญ่อันใด

ในตอนนั้นเองที่ข้ามีความรู้สึกว่า ฮูหยินผู้เฒ่าเลี้ยงบุตรเหมือนลูกแหง่เกินไป

แต่เมื่อย้อนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตแล้ว ข้าถึงคิดได้ว่านี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นมาสองสามวันนี้

มันเกิดขึ้นนานแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นข้ารักเขามากจึงมองข้ามเรื่องนี้ไป

ท่านพี่กงซานตามใจฮูหยินผู้เฒ่าทุกอย่างยกเว้นเรื่องที่แต่งข้าเข้าจวนตระกูลกง

ท่านพี่เคยกล่าวว่าเรื่องเดียวที่เขาขัดใจมารดาคือการแต่งข้าเป็นฮูหยินเอก

“ข้าไม่เป็นอันใดขอรับท่านแม่ เดี๋ยวก็หายแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจคล้ายอ่อนใจ แต่น้ำเสียงแฝงความห่วงใยอย่างชัดเจน

“ระวังหน่อยเถิดซานเอ๋อร์ เดี๋ยวจิ้งเอ๋อร์ก็ซึมซับความสะเพร่าเช่นนี้จากเจ้าไปหรอก”

“ขอรับท่านแม่”

ท่านพี่กงซานเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ตวัดสายตามามองข้า สีหน้าจริงจังขึ้นราวกับตัดสินใจเรื่องใดได้แล้ว

“อวี้หวน เจ้าบอกข้ามา ทุกเรื่องที่เจ้าประสบพบเจอในหลายเดือนมานี้ เรื่องที่ทำให้เจ้าต้องไปอาศัยอยู่ที่จวนพักพิงผู้ประสบภัย”

เขาตั้งรับได้เร็วเกินไปหรือไม่ มิสมกับเป็นท่านพี่กงซานเลยสักนิด

“ข้าถูกโจรลักพาตัวไปเจ้าค่ะ”

ข้าเล่าเรื่องทุกอย่างที่ตนประสบพบเจอมาให้ทั้งสองฟัง ดวงตาจับจ้องทั้งสอง ยอมเล่าเรื่องทุกอย่างให้พวกเขาฟังเพื่อแลกกับความจริงใจที่จะได้รับ

เดิมทีข้าก็เตรียมใจที่จะถูกรังเกียจอยู่แล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะซ่อนเร้นความจริง

น่าเจ็บปวดที่ข้าจับอารมณ์หลากหลายของทั้งสองได้ แต่จับอารมณ์ ‘เห็นใจ’ ไม่ได้เลยสักนิด

“ข้าเวทนาเจ้าที่ประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้ คำถามของข้าคือ เจ้ามาที่นี่ด้วยเรื่องอันใด”

สมกับเป็นแม่สามีของข้า สามารถตั้งคำถามที่ข้าไม่เคยถามตัวเองมาก่อนเลย นั่นเป็นเพราะข้าเห็นที่นี่เป็นบ้าน เหตุใดข้าต้องมีเหตุผลในการกลับบ้านด้วย

“จิ้งเอ๋อร์อยู่ที่นี่ ข้าคิดถึงลูก คิดถึงท่านพี่เจ้าค่ะ”

ท่านพี่กงซานที่หลุบตาลงก่อนหน้านี้ช้อนตาขึ้นมองข้า เขาไม่ตอบคำถามแต่จ้องแผลบนใบหน้าของข้า

เขากำลังกังวลเรื่องแผลเป็นของข้าหรือไม่

“ท่านเจ้าเมืองอี้กล่าวว่าจะหาหมอเทวดามารักษาแผลเป็นให้ข้าเจ้าค่ะ แผลนี้ยังมีหวัง”

“หึ!”

ข้าหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อได้ยินเสียงแค่นหัวเราะ

“แผลเป็นรักษาได้ แต่เรื่องที่เจ้าต้องมลทินแล้วจะรักษาอย่างไร”

“ข้า…”

“ซานเอ๋อร์ เจ้าห้ามความคิดตัวเองตอนนอนกับนางได้หรือไม่ ห้ามไม่ให้คิดเรื่องโจรชั่วตอนปู้ยี่ปู้ยำนางได้หรือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าไม่รอให้ข้ากล่าวสิ่งใดก็เอ่ยเสียงแข็ง ไม่เปิดโอกาสให้ข้ากล่าวสิ่งใด

น่าเจ็บปวดตรงที่ท่านพี่คล้อยตามคำพูดมารดา!

“ท่านแม่ ข้าเวทนานาง…”

“เวทนาก็ส่วนเวทนา แต่นางไร้คุณสมบัติที่จะเป็นฮูหยินเอกของเจ้าแล้ว เนื้อตัวมีแต่ราคีเช่นนี้จะมาแตะต้องลูกข้า มาเลี้ยงดูหลานข้าได้อย่างไร”

ข้าจ้องฮูหยินผู้เฒ่าตาเขม็ง นางรังเกียจข้าแทนบุตรชายข้าเข้าใจได้ แต่เหตุใดถึงกล่าวเหมือนจะไม่ให้ข้าได้แตะต้องจิ้งเอ๋อร์อีกแล้ว

“ท่านแม่…”

“ข้าเคยกล่าวไปว่าอย่างไร”

ข้าถอนหายใจด้วยความจนใจ สุดท้ายก็เปลี่ยนคำเรียกที่แบ่งสถานะของเราออกจากกัน

“ฮูหยินผู้เฒ่า จิ้งเอ๋อร์คือบุตรชายของข้า เขาจะรังเกียจมารดาที่ไม่ได้ทำอันใดผิดมิได้นะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นเจ้าก็ลองตรองดูว่าจิ้งเอ๋อร์ควรมีมารดาที่เป็นสตรีต้องมลทินเช่นเจ้าหรือไม่ อีกไม่นานเรื่องของเจ้าจะเป็นที่พูดถึงทั้งเมืองหวู่ อยากให้จิ้งเอ๋อร์ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรชายของสตรีอย่างเจ้าหรือ”

ท่านพี่รับข้าไม่ได้ข้าเสียใจ แต่เรื่องบุตรชายทำให้ข้าหลั่งน้ำตาออกมา จากที่ร้องไห้อย่างเงียบงันกลายเป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังลั่นห้อง

“ฮึก! ข้าขอร้อง ข้าอยากกอดเขา อยากกล่อมเขานอนเช่นที่เคยทำ ให้ข้าทำหน้าที่นั้นไม่ได้หรือเจ้าคะ”

“ไม่ได้! จิ้งเอ๋อร์ลืมเจ้าไปแล้ว หากเขาเห็นหน้าเจ้าอีกครั้งจะต้องจำได้แน่ เขาโตขึ้นทุกวัน สุดท้ายแล้วความเห็นแก่ตัวของเจ้าจะทำร้ายเขาในอนาคต”

คำว่า ‘ไม่ได้’ ของฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต่างจากเสียงฟ้าผ่ากลางใจข้า ใครว่าฟ้าหลังฝนย่อมดีเสมอ…ไม่!

ฟ้าหลังฝนของข้าไม่ได้เป็นความสดใส แต่เป็นความว่างเปล่าที่ไร้ทั้งเมฆฝนและแสงแดด

“เช่นนั้น…”

“ยอมแพ้เถอะอวี้หวน”

คำพูดของข้าถูกขัดอีกครั้ง ที่คาดไม่ถึงคือคำพูดนี้หลุดมาจากปากสามีของข้า

คนที่ข้าอยากได้รับความเห็นใจจากเขาที่สุด!

“ท่านพี่…”

“กระแอม!”

ข้าหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่า ยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วเปลี่ยนคำเรียกใหม่

“ให้ตายฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านกงก็จะไม่มอบความเห็นใจให้ข้าใช่หรือไม่”

“หากเจ้าเห็นใจจิ้งเอ๋อร์ก็ควรคิดได้แล้วว่าทำอย่างไรถึงจะดีต่อบุตรชายของเจ้า”

เอาเรื่องบุตรชายข้ามาพูด เส้นผมสีดอกเลาในตอนนี้ไม่ใช่เครื่องแสดงกาลเวลาเท่านั้น แต่เป็นร่องรอยของประสบการณ์ด้วย

“เช่นนั้นถือว่าข้าไม่ได้มาที่นี่ หากใครสงสัยถึงสถานะของข้าก็ตอบไปเพียงว่าหญิงขอทานมาขอความเมตตาเท่านั้น”

เอ่ยเพียงเท่านี้ข้าก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ไม่มองหน้าสามีที่กำลังเป็นอดีต ไม่สนใจมารยาทเช่นการคารวะฮูหยินผู้เฒ่า เดินดุ่ม ๆ ออกไปจากเรือนรับแขก อยากพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

“ท่านย่า ท่านพ่อ…”

ข้าตัวชาวาบเมื่อได้ยินเสียงเล็กของเด็กน้อย ที่จวนแห่งนี้นอกจากกงจิ้งแล้วจะเป็นใครไปได้อีก

ชั่วจังหวะนั้นข้าคิดจะหยุดอยู่ที่เดิมเพราะอยากเห็นหน้าลูก อยากกอดเขาแนบอกแล้วหอมแก้มซ้ายขวา

พรึบ!

“อะ”

แต่ก็โดนแรงหนึ่งดึงไปซ่อนตัวก่อนที่กงจิ้งจะมาถึงห้องรับแขกที่ข้าและสองแม่ลูกนั่งอยู่ก่อนหน้านี้

“เจ้าตั้งใจให้จิ้งเอ๋อร์เห็นหรือ!”

เป็นอดีตสามีข้าที่ดึงตัวข้าไปหลบห้องปีก!

ข้าไม่ทันเห็นหน้ากงจิ้ง เห็นเพียงแผ่นหลังเล็กที่อยู่บนแขนพี่เลี้ยงซึ่งเป็นสาวใช้…

นางคืออดีตสาวใช้ของข้า!