วิกฤตใต้เงาเมฆ

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปี ภพกลายเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์สิริวัฒนาไปโดยสมบูรณ์ภพเริ่มสนิทกับคนงานทุกคนและได้รับความไว้วางใจจากท่านเดชให้ช่วยดูแลเรื่องจิปาถะต่างๆ ในบ้านมากขึ้น สงครามประสาทระหว่างภพกับหลินยังคงดำเนินต่อไป แต่ความรุนแรงลดน้อยลง กลายเป็นเหมือนการหยอกเย้าประจำวันที่ทุกคนในบ้านเริ่มคุ้นชิน แต่แล้วเรื่องที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เงามืดของวิกฤตเศรษฐกิจก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาโดยที่ไม่มีใครคาดคิด บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของท่านเดชประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนักจากการลงทุนที่ผิดพลาด ท่านเดชพยายามประคับประคองสถานการณ์อย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหว บริษัทประกาศล้มละลายในที่สุด ข่าวร้ายได้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลสิริวัฒนาถูกอายัด รวมไปถึงคฤหาสน์หลังนี้ด้วยบรรยากาศที่เคยสดใสในบ้านพลันเปลี่ยนเป็นความหม่นหมองและเงียบงัน

เช้าวันหนึ่ง คนงานและคนรับใช้ทุกคนในบ้านมารวมตัวกันที่หน้าตึกใหญ่พวกเขาไม่ได้รับเงินเดือนมาสองเดือนแล้ว จากที่เคยจงรักภักดีมันก็กลับกลายเป็นความเห็นแก่ตัว ทั้งหมดที่สู้ด้วยกันมามันก็คือผลประโยชน์ที่ทุกคนต่างมีให้กันเท่านั้น

"พวกเราจะทำยังไงกันดี เงินเดือนก็ไม่ได้บ้านหลังนี้ก็กำลังจะถูกยึด ถ้าเราอยู่ที่นี้ต่อไปเราต้องอดตายกันแน่ๆ" ป้าแม่ครัวพูดขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

"ฉันว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างนะ จะรอแบบนี้ต่อไปไม่ได้ฉันก็ต้องส่งเงินให้ทางบ้านเหมือนกัน" พี่ดา คนรับใช้คนสนิทของหลินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากเดิม ทันใดนั้น หลินก็เดินลงมาจากบ้านด้วยชุดนอนหรูหรา

"พวกเธอมารวมตัวกันทำอะไรตรงนี้ ไม่ไปทำงานทำการกันหรือไง พี่ดา ไปเตรียมน้ำส้มให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะกินน้ำส้ม" ไม่มีการตอบรับจากดา หลินมองไปที่ทุกคนด้วยสายตาดุ ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครขยับพี่ดายืนกอดอกมองหลินด้วยสายตาเย็นชา

"ดูสิพี่ดา ขนาดไม่มีเงินจะจ่ายเราแล้ว ยังอุตส่าห์ใส่ชุดนอนผ้าไหมราคาหลักหมื่นลงมาเดินอวดร่ำอวดรวยอีก น่าขำชะมัด" พนักงานทำความสะอาดอีกคนพูดสำทับพร้อมเสียงหัวเราะเยาะหยัน

"ก็พวกนกยูงปีกหักไงจ๊ะ วันๆ ทำอะไรเป็นที่ไหน นอกจากผลาญเงินพ่อไปวันๆ ต่อไปนี้จะเอาปัญญาที่ไหนไปซื้อน้ำส้มกินล่ะคุณหนูหลิน" พี่ดาแสยะยิ้ม มองหลินที่ยืนตัวสั่นพยายามกลั้นน้ำตา

"ที่นี่ไม่มีคุณหนูอีกต่อไปแล้วค่ะคุณหลิน และดิฉันก็ไม่ใช่คนรับใช้ของคุณอีกแล้ว ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็อย่าหวังว่าจะได้ใช้อะไรใครอีกทำตัวเย่อหยิ่งไปเถอะแม่คุณเงินไม่มีจะจ่ายยังคิดที่จะใช้งานคนอื่นเขาอีก" หลินยืนนิ่งอึ้งไปกับคำพูดและท่าทีที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของพี่ดา

"พี่ดา พี่ พะ พูดว่าอะไรน่ะ" หลินถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่มึน งง ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมคนใช้ที่สนิทกับตัวเองที่สุดพูดอะไรแบบนี้

"ก็พูดความจริงไงล่ะ ที่ผ่านมาที่ฉันต้องคอยเอาอกเอาใจตามใจเธอทุกอย่างก็เพราะเงิน! แต่ตอนนี้ในเมื่อตระกูลเธอมันสิ้นเนื้อประดาตัวแล้ว ก็อย่ามาวางมาดเป็นคุณหนูให้มันน่ารำคาญอีกเลย!" พี่ดาใส่ไม่ยั้ง

"ใช่ๆ เพราะเธอคนเดียวนั่นแหละที่ผลาญเงินคุณท่านไปวันๆ" เสียงคนอื่นๆ เริ่มผสมโรง

หลินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ น้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่คอยดูแลเธอมาตลอดจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ ที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นเพียงแค่การแสดงเพราะผลประโยชน์อย่างนั้นหรือ โลกทั้งใบของเธอราวกับพังทลายลงมาในพริบตา

"พอได้แล้ว" เสียงทรงอำนาจของท่านเดชดังขึ้นขัดจังหวะการพูดคุยของทุกคน จนทุกคนหันมามองเป็นทางเดียวกัน ท่านเดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าที่ซูบตอบและเหนื่อยล้า

"ฉันเข้าใจความลำบากของทุกคนดี เงินเดือนที่ค้างอยู่ ฉันจะพยายามหามาจ่ายให้ครบทุกคน ส่วนตอนนี้ ใครอยากจะไปไหนก็เชิญแยกย้ายกันไปได้เลย บ้านหลังนี้คงไม่มีอะไรจะให้พวกเธอได้อีกแล้ว ใครจะไปก็เชิญไปได้เลย" ท่านเดชพูดจบ สิ้นคำพูดของท่านเดช ทุกคนก็เริ่มทยอยเก็บข้าวของและเดินออกจากบ้านไปทีละคนสองคน เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า พี่ดามองหน้าหลินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาสมเพชเวทนาเป็นอย่างมาก สายตาที่หลินเคยใช้มองคนอื่นที่มีฐานะต่ำกว่าตัวเอง ก่อนจะเดินเชิดหน้าจากไป

หลินทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อย่างหมดสิ้นหนทาง ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังมันรุนแรงกว่าการสูญเสียเงินทองมหาศาลเสียอีก

ในขณะที่ทุกคนกำลังเดินจากไป มีเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“เธอก็ไปด้วยเถอะภพ ที่นี่ไม่มีอะไรเหลือแล้วฉันคงไม่มีค่าจ้างที่จะมาจ้างนายต่อ" ท่านเดชหันมามองภพแล้วพูดขึ้น เป็นคำพูดที่ท่านเดชก็รู้สึกผิดไปไม่น้อยที่ไม่สามารถหาเงินมาจ่ายให้ทุกคนได้ตรงเวลาตามที่มันควรจะเป็น ภพเดินเข้ามาใกล้ท่านเดชและหลินที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ภพก้มลงเก็บกวาดเศษใบไม้ที่ปลิวว่อนอยู่บนพื้นอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ถึงผมจะไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้มาก แต่เพราะพระคุณของท่านที่ทำให้ผมมีที่ซุกหัวนอน มีข้าวกินมาตลอดเกือบปี ถึงแม้ว่าท่านจะไม่มีค่าจ้างหรือสิ่งตอบแทนอะไรให้ ผมก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่ครับ ผมจะทำหน้าที่ของผมเหมือนทุกวัน และจะทำให้ดีกว่าเดิม เผื่อในส่วนของคุณหนูด้วยครับ ผมยินดีที่จะทำ" คำพูดของภพทำให้ท่านเดชถึงกับน้ำตาซึมด้วยความตื้นตันใจ ส่วนหลินที่กำลังร้องไห้อยู่ถึงกับหยุดชะงัก เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เธอเคยทั้งเกลียดทั้งชังด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... ในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิตหลินมีเพียงภพคนเดียวที่ยังยืนอยู่เคียงข้างหลินและพ่อของหลินอย่างไม่ทอดทิ้งไปไหนต่างจากคนงานที่ทำงานที่นี้มานานไม่มีใครสนใจหรือคิดเหมือนภพเลยแม้แต่คนเดียว ตอนนี้หลินได้รู้ซึ่งแล้วว่าทุกคนที่คอยเอาใจหลินก่อนหน้านี้คือพวกที่ต้องการผลประโยชน์จากหลินแค่นั้นเอง

"คุณหนูครับ น้ำส้มไม่มีแล้วแต่ถ้าเป็นน้ำเปล่าเย็นๆ ผมยังพอหาให้ได้นะและผมก็ไม่คิดค่าจ้างด้วย" ภพหันไปมองหลินที่เงยหน้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา หลินสะอึกถึงแม้คำพูดของภพจะยังมีความยียวนกวนประสาทอยู่บ้างแต่มันกลับเป็นเสียงเดียวที่ทำให้หลินรู้สึกว่าหลินยังมีตัวตนในโลกใบนี้

"นาย นายไม่โกรธฉันเหรอที่ฉันเคยด่านาย" หลินถามถพขึ้น

"โกรธไปก็ไม่ได้เงินคืนหรอกครับผมว่าเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ ก่อนที่เจ้าหน้าที่เขาจะมาล้อมรั้ว อย่างน้อยวันนี้เราก็ยังมีข้าวสารเหลืออยู่ในครัวพอทำกับข้าวได้หนึ่งมื้อ" ภพยิ้มมุมปากพร้อมกับเดินเข้าไปประคองท่านเดชอย่างนอบน้อม พลางหันมาส่งสายตาบอกหลินให้ลุกขึ้น "ลูกเถอะครับคุณหนู ชุดนอนผ้าไหมนั่นเปื้อนดินหมดแล้ว เสียดายของครับ" คำพูดกวนๆ ของภพในวินาทีนั้น กลับกลายเป็นยารักษาใจชั้นดี หลินปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืนด้วยขาสองข้างที่สั่นเทา เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิต คนที่เธอเคยตราหน้าว่าต่ำต้อยที่สุด กลับเป็นคนที่มีหัวใจสูงส่งที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา