ตอนที่ 12: ก้าวสู่เกมใหญ่

 สวนสิริวัฒนาไม่ใช่แค่ร้านค้าออนไลน์เล็กๆอีกต่อไปแล้วมันกลายเป็นแบรนด์ที่แข็งแกร่งและมีฐานลูกค้าที่เหนียวแน่น ภพมองเห็นโอกาสที่จะขยายธุรกิจให้ใหญ่ขึ้นไปอีกระดับ

"เราจะเปิดหน้าร้าน" ภพประกาศในที่ประชุม

"หา เปิดหน้าร้านเหรอจะไหวเหรอภพค่าเช่าที่ ค่าตกแต่ง ค่าจ้างพนักงานอีก" นนนี่ท้วง

"ไหวสิ เราจะไม่เปิดเป็นร้านขายของธรรมดาแต่เราจะเปิดเป็น 'คาเฟ่' คาเฟ่สวนผลไม้ เราจะใช้ผลิตภัณฑ์ของเราเองทำเป็นเครื่องดื่ม เค้ก และของหวาน ลูกค้าจะได้มาลองชิมสินค้าของเราก่อนตัดสินใจซื้อกลับบ้าน และยังเป็นการสร้างแบรนด์ให้ดูพรีเมียมมากขึ้นด้วย" ภพชี้ไปที่แผนผังบนหน้าจอ ท่านเดชตบเข่าฉาด 

"เป็นความคิดที่ดีมาก พ่อมีที่ดินแปลงเล็กๆอยู่ใจกลางเมืองพอดีเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายที่ไม่ถูกยึด เราเอามาใช้ได้เลย" 

   โครงการคาเฟ่ในฝันจึงเริ่มต้นขึ้นภพรับหน้าที่ดูแลการตลาดและคอนเซ็ปต์ร้าน นนนี่ดูแลเรื่องการเงินและการก่อสร้าง ส่วนหลินเธอค้นพบความสามารถใหม่ของตัวเอง นั่นคือการพัฒนาสูตรขนมและเครื่องดื่ม หลินใช้เวลาทั้งวันอยู่ในครัว ทดลองทำเค้กมะม่วง ทาร์ตมังคุด และสมูทตี้ลำไย จนได้รสชาติที่ลงตัวที่สุด

   ระหว่างการก่อสร้างร้าน ความสัมพันธ์ของภพกับหลินก็พัฒนาขึ้นอย่างเงียบๆพวกเขาทะเลาะกันน้อยลง แต่กลับพูดคุยและปรึกษากันมากขึ้น มีหลายครั้งที่ทั้งสองคนต้องอยู่ตรวจงานที่ไซต์ก่อสร้างจนดึกดื่น

คืนหนึ่ง 

   ฝนตกหนักจนกลับบ้านไม่ได้ ภพกับหลินจึงติดอยู่ในร้านที่ยังสร้างไม่เสร็จ มีเพียงแสงไฟจากหลอดไฟชั่วคราวสลัวๆ

"ไม่คิดเลยนะว่าวันหนึ่ง เราจะมาทำอะไรแบบนี้ด้วยกัน" หลินพูดขึ้นขณะมองสายฝนข้างนอก

"ผมก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าคุณหนูจอมวีนในวันนั้นจะกลายมาเป็นเชฟทำขนมที่เก่งขนาดนี้" ภพแกล้งแซว

"นี่ ยังจะมาว่ากันอีกนายก็เหมือนกัน ไม่คิดว่าไอ้กรรมกรเข็นผักในตลาด จะกลายมาเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจได้ขนาดนี้" หลินค้อนใส่ แต่ก็ยิ้มออกมา ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน ความทรงจำในวันแรกที่เจอกันดูเหมือนเป็นเรื่องตลกไปแล้ว

"ภพ ขอบคุณนะสำหรับทุกอย่าง" หลินเรียกชื่อภพเบาๆ ภพหันมามองหน้าหลินแสงไฟสลัวๆ ตกกระทบใบหน้าหวานของหลินทำให้ใจของเขาเต้นไม่เป็นส่ำ ภพค่อยๆยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่เปียกฝนออกจากแก้มของหลินอย่างแผ่วเบา

"ผมควรจะเป็นฝ่ายขอบคุณคุณมากกว่า ที่ยอมให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง" สายตาของทั้งสองประสานกัน บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดมีเพียงเสียงเม็ดฝนที่โปรยปราย ภพค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน

   แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะได้สัมผัสกันเสียงโทรศัพท์ของภพก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดทันที

"โธ่เว้ย ใครโทรมาตอนนี้วะ" ภพสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วหน้าเปลี่ยนสี 

"แม่" ภพพึมพำออกมาเบาๆ หลินผงะออกมาทันทีความรู้สึกเขินอายเข้ามาแทนที่ ภพรับสายด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ตัวของภพเองไม่ได้คุยกับแม่มาเป็นปีแล้ว

"ฮัลโหล ครับแม่ผมสบายดีครับ อะไรนะครับพ่อเข้าโรงพยาบาล" ข่าวที่ได้รับจากปลายสายทำให้ภพยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ โลกทั้งใบของภพหยุดหมุนอีกครั้ง สงครามระหว่างภพกับพ่ออาจจะยังไม่จบ แต่สายใยของความเป็นพ่อลูก ไม่เคยมีวันตัดขาด  

"พ่อ เป็นอะไรมากไหมครับแม่" เสียงของภพแหบพร่า สายตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและวูบไหวด้วยความรู้สึกผิด หลินมองดูชายหนุ่มตรงหน้าด้วยหัวใจที่บีบคั้น หลินเห็นกำแพงที่ภพพยายามสร้างมาตลอดปีพังทลายลงเพียงเพราะคำว่า พ่อ คำเดียว

"ได้ครับแม่ ผมจะรีบไป" ภพวางสายลงก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนลังไม้เก่าๆอย่างคนหมดแรง

"ภพ เกิดอะไรขึ้น" หลินขยับเข้าไปใกล้มือบางแตะที่ไหล่ภพเบาๆเพื่อปลอบประโลม

"พ่อหัวใจวายเฉียบพลัน ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู" ภพเงยหน้ามองหลินแววตาของภพมันเต็มไปด้วยความขัดแย้ง 

"ทั้งที่ผมพยายามจะเอาชนะท่านพยายามจะทำลายอีโก้ของท่าน แต่พอรู้ว่าท่านอาจจะจากไปจริงๆผมกลับ ผมกลับกลัวจนทำอะไรไม่ถูก" หลินโอบกอดไหล่เขาไว้แน่น 

"ไปหาท่านเถอะภพ เรื่องงานทางนี้ฉันกับนนนี่จะจัดการเองนายทำเพื่อสวนสิริวัฒนามามากพอแล้ว ตอนนี้นายต้องไปทำหน้าที่ลูก" ภพมองไปรอบๆคาเฟ่ที่ยังสร้างไม่เสร็จแสงไฟสลัวๆสะท้อนให้เห็นหยาดเหงื่อและแรงกายที่เขาลงไปกับมัน 

"แต่เรากำลังจะเปิดร้านในอีกสามวัน พ่อของผมท่านสั่งคนมาทำลายเราสารพัด แต่ทำไมผมถึงยัง"

"เพราะนายไม่ใช่คนใจดำเหมือนที่นายพยายามแสดงออกไงภพ" หลินตัดบทเสียงนุ่ม 

"ไปเถอะ ก่อนที่นายจะไม่มีโอกาสได้พูดคำว่าขอโทษหรือขอบคุณท่านอีก"

ในขณะเดียวกัน ณ ตึกฟรุ๊ตเอ็มไพร์

   แม้ประธานใหญ่จะนอนหมดสติอยู่ที่โรงพยาบาล แต่กลไกที่ท่านวางไว้กลับยังคงทำงานอย่างเยือกเย็น เลขาคนสนิทของพ่อภพยืนจ้องมองแผนที่ตั้งของคาเฟ่ 'Sirawattana Garden & Eatery' ด้วยสายตาเรียบเฉย

"ท่านประธานสั่งไว้ก่อนจะหมดสติ ว่าอย่าให้ร้านนี้เปิดตัวได้สำเร็จ" เลขาคนสนิทเอ่ยกับชายฉกรรจ์ในเงามืด 

"ในเมื่อลูกชายท่านไม่ยอมกลับบ้านด้วยดี ก็ต้องทำให้นายน้อยรู้ว่าโลกธุรกิจที่ไม่มีฟรุ๊ตเอ็มไพร์คุ้มหัวมันโหดร้ายแค่ไหน จัดการตามแผนตัดรากถอนโคนได้เลย"

เช้าวันรุ่งขึ้น

   ในขณะที่ภพเร่งรีบไปที่โรงงานเพื่อดูใจพ่อ ความหายนะก็เริ่มคืบคลานเข้าสู่ไซต์ก่อสร้างคาเฟ่ นนนี่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาหลินที่กำลังจัดวางเฟอร์นิเจอร์อยู่ภายในร้าน

"หลิน แย่แล้ว พวกโรงงานกระจกกับวัสดุตกแต่งพร้อมใจกันยกเลิกสัญญาเราหมดเลย"

"ว่าไงนะ เราจ่ายมัดจำไปหมดแล้วนี่" หลินอุทาน

"มันบอกว่ามีผู้ใหญ่สั่งมา ถ้าใครส่งของให้เราจะถูกแบนจากโปรเจกต์เครือฟรุ๊ตเอ็มไพร์ทั้งหมด" นนนี่กัดฟันกรอด 

"แถมตอนนี้ในโซเชียลมีข่าวลือหนาหูว่าคาเฟ่เราใช้โครงสร้างไม่ได้มาตรฐาน กรมโยธากำลังจะสั่งระงับการก่อสร้างชั่วคราวเพื่อตรวจสอบ" นนนี่ยังพูดต่อ หลินกำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าไปในฝ่ามือ หลินหันไปมองรูปวาดคาเฟ่ที่ภพตั้งใจออกแบบไว้อย่างสุดฝีมือ ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น

"พวกเขาใช้จังหวะที่ภพไม่อยู่ เล่นงานเราลับหลังแบบนี้เหรอ" หลินหันไปมองนนนี่ด้วยสายตาแน่วแน่แบบที่ไม่เคยมีมาก่อน 

"นนนี่ ติดต่อหาซัพพลายเออร์รายย่อยทั้งหมดที่เราเคยช่วยซื้อผลไม้เข้ามา ใครมีไม้ มีกระจก มีแรงงาน ให้เรียกมาให้หมด ในเมื่อยักษ์ใหญ่จะเล่นงานเรา เราก็จะใช้กองทัพมดสู้กลับ" หลินพูดขึ้น

"แต่เราเหลือเวลาแค่สองวันนะหลิน"

"สองวันก็พอ ภพกอบกู้บ้านสิริวัฒนาขึ้นมาได้ด้วยสองมือของเขา คราวนี้ฉันจะปกป้องความฝันของเขาด้วยมือของฉันเอง" หลินประกาศกร้าว สงครามครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของผลไม้แต่มันคือการปะทะกันระหว่าง อำนาจมืดที่ไร้หัวใจ กับ ความรักที่พร้อมจะสู้ถวายหัว โดยที่ภพไม่รู้เลยว่า ในขณะที่ภพเดินเข้าสู่ประตูโรงพยาบาลเพื่อเผชิญหน้ากับอดีต หลินกำลังก้าวเข้าสู่สนามรบเพื่อรักษาอนาคตของภพไว้อย่างสุดกำลังเช่นกัน

   ภายในโกดังที่เคยใช้แพ็คผลไม้ บัดนี้กลายเป็นศูนย์บัญชาการเฉพาะกิจหลินนั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารรายชื่อลูกค้ามือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ที่ชาร์จทิ้งไว้กับพาวเวอร์แบงก์ส่วนนนนี่กำลังรัวคีย์บอร์ดจนแทบไม่ได้พัก

"นนนี่ รายชื่อกลุ่มผู้รับเหมาที่เคยสั่งทุเรียนเกรดพรีเมียมไปแจกพนักงานปีที่แล้ว มีเบอร์ติดต่อไหม" หลินถามเสียงรัวเร็วใบหน้าของคุณหนูที่เคยรักสวยรักงามบัดนี้มีรอยคล้ำใต้ตา แต่แววตากลับโชติช่วงอย่างน่าเกรงขาม

"มีครับคุณหนูหลิน ผมแยกไว้ในไฟล์ลูกค้า VIPเดี๋ยวผมรีบส่งให้" หลินไม่รอช้า รีบกดโทรศัพท์ออกทันที 

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะคุณชัยวัฒน์หลินจากสวนสิริวัฒนานะคะ ค่ะ วันนี้หลินไม่ได้โทรมาขอบคุณเรื่องออเดอร์ค่ะ แต่หลินมีเรื่องอยากจะรบกวนถาม พอดีคาเฟ่ของเรากำลังจะเปิด แต่อุปกรณ์ก่อสร้างถูกระงับกะทันหัน คุณชัยวัฒน์พอจะมีเศษไม้หรือวัสดุเหลือจากหน้างานที่พอจะแบ่งขายให้เราได้บ้างไหมคะ" ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงหนักแน่นที่ทำให้หลินถึงกับน้ำตาคลอ 

"ขายอะไรกันคุณหลิน ทุเรียนสวนคุณทำให้ลูกน้องผมมีความสุขกันทั้งบริษัท เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก เดี๋ยวผมสั่งรถเครนแบกไม้แปรรูปที่เหลือจากไซด์งานไปให้เดี๋ยวนี้เลย ไม่คิดเงินครับ" แล้วมันไม่ใช่แค่รายเดียว แต่น้ำใจเริ่มหลั่งไหลมาไม่ขาดสายเมื่อข่าวการถูกรังแกของสวนสิริวัฒนากระจายออกไปในกลุ่มไลน์ลูกค้าประจำ

"หลิน ดูนี่" นนนี่อุทานพลางชี้หน้าจอ 

"คุณป้าสมพร ที่เคยซื้อแยมมะม่วงไปแล้วเราแถมลูกมะม่วงสุกให้แกฟรีๆน่ะ แกโพสต์ลงกลุ่มแม่บ้านบอกว่าสามีแกเป็นเจ้าของโรงไม้เก่าใครมีแรงมีไม้ให้ขนมาช่วยสวนสิริวัฒนาด่วน" ภาพที่ตามมาหลังจากนั้นคือความมหัศจรรย์ รถกระบะเก่าๆของชาวบ้านรถบรรทุกขนาดเล็กของผู้รับเหมารายย่อยเริ่มทยอยขับเข้ามาที่ไซต์งานคาเฟ่สิริวัฒนา บางคันขนไม้ระแนงมาให้ บางคันขนกระเบื้องที่เหลือจากการรีโนเวทบ้านมาบริจาค

"คุณหนูหลิน ผมเอาสว่านกับเครื่องเชื่อมมาช่วยครับ" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนบอกขณะโดดลงจากรถพ่วง 

"ปีก่อนผมไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมลูก ภพเขายอมให้ผมเอาผลไม้ไปขายก่อนแล้วค่อยมาจ่ายเงินคืน ผมไม่ยอมให้ร้านของคนดีๆ แบบนี้ต้องพังเพราะไอ้พวกหน้าเลือดหรอก!"

หลินยืนมองภาพความโกลาหลที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่เชื่อสายตา ลูกค้าบางคนไม่ได้มาแค่ตัวเปล่า แต่หิ้วข้าวปลาอาหารมาเลี้ยงคนงานก่อสร้างที่กำลังเร่งมือแข่งกับเวลา

"นนนี่ นายเห็นไหมที่ภพเคยบอกว่าเราไม่ได้ขายแค่ผลไม้ แต่เราขายความจริงใจวันนี้ความจริงใจเหล่านั้นกำลังกลับมาปกป้องภพและทุกอย่างที่ภพรัก" หลินปาดน้ำตาที่แก้ม

"กูเห็นแล้วหลิน นี่มันไม่ใช่แค่การก่อสร้างร้านแล้วว่ะ" นนนี่พูดพลางปาดน้ำตาเช่นกัน 

"แต่มันคือการสร้าง บ้าน ที่สร้างขึ้นจากน้ำใจของคนนับร้อย" ท่ามกลางเสียงเลื่อยไม้และเสียงค้อนที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ คาเฟ่ที่เคยดูเหมือนจะไม่มีวันเสร็จกลับค่อยๆกลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยวัสดุหลากสีหลากที่มา แต่มันกลับดูงดงามและมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด เพราะไม้ทุกแผ่นและตะปูทุกตัวถูกตอกลงไปด้วย หัวใจ ของลูกค้าที่รักและศรัทธาในสวนสิริวัฒนาอย่างแท้จริง