ตอนที่ 7: อาวุธลับในโลกออนไลน์

 

   คืนแล้วคืนเล่าที่แสงสว่างจากหน้าจอโน้ตบุ๊กเป็นเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของภพ ภพใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเขียนโค้ตสร้างแพลตฟอร์บางอย่างขึ้นมาอย่างเงียบๆ ในมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นที่มืดมิด หลินเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ในตอนแรกหลินเองก็ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ภพทำจะช่วยอะไรได้ แต่เมื่อเห็นความทุ่มเทและสายตาที่มุ่งมั่นของภพแล้ว ตัวขอวหินเองก็เลือกที่จะมั่นใจและก็เลือกที่จะไม่รบกวนและคอยเอาน้ำ เอาขนมปังราคาถูกที่ซื้อมาไปวางไว้ให้ข้างๆ แทน

"นี้นายทำอะไรของนายน่ะ ฉันเห็นดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนไม่หลับไม่นอนหรือยังไง" คืนหนึ่งหลินทนความสงสัยไม่ไหวถามออกมาขณะยืนมองภพที่ใจจดใจจ่ออยู่ที่หน้าจออย่างไม่ละสายตา ภพละสายตาจากหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวอักษรและสัญลักษณ์ประหลาดๆพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย

"หาทางให้คุณหนูมีเงินใช้ซื้อกระเป๋าใบใหม่ไงครับ พึ่งมีคอลเลกชั่น ออกใหม่มานี้น๊าคุณหนูไม่อยากได้เหรอครับ" ภพถามหลินขึ้น

"ฉันไม่ได้อยากได้แล้วไอ้กระเป๋าบ้าๆ นั่นน่ะ มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย" หลินสวนกลับทันควัน ก่อนจะชะงักไปเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

"เอ่อ ฉะ เอ่อ ฉัน ฉันแค่สงสัย" หลินพูดตะกุกตะกักออกมาอย่างมีพิรุธ ภพหัวเราะออกมาเบาๆ "ผมกำลังสร้างเว็บไซต์ E-commerce ครับมันเป็นตลาดออนไลน์" ภพพูดออกมาขณะที่อธิบายภพก็หยิบน้ำและขนมที่หลินเตรียมมาให้กินไปพลางๆ

"ตลาดออนไลน์เหรอ แล้วเราจะเอาอะไรไปขายในบ้านหลังนี้ก็แทบจะไม่เหลืออะไรเลยนะ" หลินถามออกมาด้วยความสงสัย

"ตอนที่คุณท่านทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ท่านเคยลงทุนทำสวนผลไม้ส่งออกเล็กๆ ที่ต่างจังหวัดใช่ไหมครับ เท่าที่ผมรู้มาที่ดินตรงนั้นเป็นชื่อของคุณหญิงแม่ของคุณหนูนิครับเลยไม่ถูกยึดไปด้วยผมพูดถูกไหมครับ" ภพพูดในสิ่งที่ตัวเองแอบไปสืบค้นข้อมูลมา ท่านเดชที่บังเอิญเดินผ่านมาได้ยินพอดีถึงกับตาโต

"เอ่อ ใช่ ฉันลืมเรื่องนั้นไปสนิทซะเลยแต่มันก็แค่สวนเล็กๆเองน่ะ ผลผลิตไม่ได้เยอะอะไรขนาดนั้น จะไปสู้เจ้าใหญ่ๆ ในตลาดเขาได้ยังไงฉันยังมองภาพที่นายว่าไม่ออกเลย" ท่านเดชถามออกมาด้วยความข้องใจ เพราะไม่รู้ว่าภพจะทำให้ผลไม้ที่มีอยู่ขายได้ยังไง

"เราไม่ต้องสู้กับเจ้าใหญ่เขาหรอกครับ แต่เราจะสู้ในเกมของเราเองเราจะขายตรงถึงผู้บริโภค ไม่ผ่านพ่อค้าคนกลาง เราจะชูจุดเด่นเรื่องคุณภาพ ความสดใหม่ และสร้างเรื่องราว (Story) ให้กับสวนของเราผมมั่นใจว่ามันต้องไปได้สวยอย่างแน่นอนครับ” แผนการของภพดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยวิสัยทัศน์ที่ท่านเดชเองก็คาดไม่ถึง ท่านเดชเริ่มเห็นแววของนักธุรกิจในตัวของอดีตคนสวนคนนี้ ในขณะที่ภพพกความมั่นใจมาเต็มร้อย ภพใช้เวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ในการสร้างเว็บไซต์จนเสร็จสมบูรณ์มันเป็นเว็บไซต์ที่เรียบง่ายแต่ดูดีแต่ใช้งานง่ายภพตั้งชื่อมันว่า "สวนสิริวัฒนา" และใช้รูปถ่ายสวยๆ ของสวนที่ภพเองหาเจอในอัลบั้มเก่าๆ ของบ้านมาประกอบ

จากนั้นภพก็เริ่มทำการตลาดแบบกองโจร (Guerrilla Marketing) ที่ใช้เงินน้อยที่สุด ภพจัดการเข้าไปในกลุ่มโซเชียลมีเดียต่างๆ ที่เกี่ยวกับผลไม้ การทำอาหาร และกลุ่มแม่บ้าน ภพไม่ได้เข้าไปโพสต์ขายของโต้งๆ แต่เข้าไปพูดคุย ให้ความรู้ และค่อยๆ แทรกเรื่องราวของสวนผลไม้เล็กๆ ที่กำลังจะปิดตัวลงเพราะเจ้าของประสบปัญหา แต่ยังคงรักษาคุณภาพการปลูกแบบออร์แกนิกไว้ไม่เปลี่ยนแปลงเรื่องราวดราม่าเล็กๆ ที่เขาปรุงแต่งขึ้นได้ผลเกินคาดผู้คนเริ่มให้ความสนใจและสอบถามเข้ามามากมาย อาจจะเป็นเพราะสงสารหรืออะไรก็ช่างแต่อย่างน้อยคนก็ให้ความสนใจสิ้นค้าที่ภพกำลังจะวางขาย

"เปิดรับพรีออเดอร์มะม่วงน้ำดอกไม้ล็อตแรกครับ สด สดจากสวน ปลอดสารพิษ ส่งตรงถึงหน้าบ้านคุณภาพเลิศมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์จากสวนของเราเอง" ภพโพสต์เปิดการขายครั้งแรกพร้อมกับโปรโมชั่นไม่มีค่าส่ง ไม่ถึงชั่วโมง ยอดสั่งซื้อล็อตแรกจำนวน 50 กิโลกรัมก็เต็มอย่างรวดเร็วโปรโมชั่นนี้ช่วยกระตุ่นในการขาย ผลไม้ออร์แกนิคส่วนมากก็ราคาแพงอยู่แล้วยิ่งไม่มีบวกค่าส่งเพิ่มจึงเป็นตัวล่อชั้นดีในการขายครั้งนี้ หลินกับท่านเดชมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาเงินก้อนแรกจากการค้าขายในรอบหลายเดือนกำลังจะเข้ามาแล้ว ทั้งหลินและท่านเดชดีใจเป็นอย่างมากกับเงินที่กำลังจะได้มา

"ภพนายทำได้ยังไง ไหนนายบอกว่านายเรียนไม่จบไง" ท่านเดชถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เป็นเสียงสั่นเครือเพราะความดีใจ

"นี่แค่เริ่มต้นครับท่าน สิ่งที่กำลังรอเราอยู่ข้างหน้า ผมมั่นใจว่ามันจะช่วยให้พวกเราผ่านวิกฤตในครั้งนี้ไปได้อย่างแน่นอนครับ" ภพตอบ แต่ในใจภพกลับรู้ดีว่าสงครามที่แท้จริงยังรออยู่ข้างหน้ามันไม่ใช่เรื่องงานเลยที่จะผ่านมันไปได้ เพราะคู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดในตลาดผลไม้ส่งออกออนไลน์ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นบริษัทในเครือของฟรุ๊ตเอมไพร์ ฟรุ๊ตเอมไพร์เป็นบริษัทส่งออกผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและบริษัทนี้ไม่ใช่ของใครที่ไหนมันคือบริษัทของพ่อภพเอง

ภพรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาฟรุ๊ตเอ็มไพร์ของพ่อเขานั้นไม่ได้เติบโตมาได้ด้วยความโชคดี แต่เติบโตมาด้วยกลยุทธ์ที่ทำลายคู่แข่งตัวเล็กๆ อย่างไม่ปรานี ภพมองโลโก้บริษัทของพ่อบนหน้าจอข่าวธุรกิจแววตาของเขาวูบไหวไปด้วยความขมขื่น

(ถ้าพ่อรู้ว่าไอ้เด็กที่พ่อไล่ออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมา คือคนที่กำลังจะแย่งส่วนแบ่งการตลาดของพ่อ พ่อจะยังมองว่าผมไร้ค่าอยู่ไหม) ภพกำหมัดแน่น ศักดิ์ศรีที่เขาเคยแบกไว้จนตัวหนักอึ้งในวันที่เดินออกจากบ้าน บัดนี้มันถูกเปลี่ยนเป็นเกราะเหล็กที่รอวันจะปะทะกับยักษ์ใหญ่ใจร้ายอย่างพ่อของเขาเอง

ทางด้านหลิน

หลินที่ยืนแอบมองอยู่หลังเสาเธอไม่ได้มองแค่ขนมปังที่เธอวางไว้ให้ แต่เธอกำลังมองแผ่นหลังของภพที่ดูขัดกับชุดกรรมกรที่เขาใส่ หัวใจของคุณหนูผู้เอาแต่ใจกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าเวลาที่ภพจ้องหน้าจอ แววตาของเขาไม่ใช่สายตาของคนจนที่ดิ้นรนหาเช้ากินค่ำ แต่มันคือสายตาของพญาราชสีห์ที่กำลังบาดเจ็บและกำลังรอเวลาเอาคืน

"นายดู ไม่เหมือนภพที่ฉันรู้จักเลยนะ" หลินรำพึงเบาๆ กับตัวเองความรู้สึกดูถูกที่เคยมีต่อเขามันอันตรธานหายไปตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจไม่ทิ้งเธอในวันที่บ้านล้มละลาย ความมั่นใจและวิสัยทัศน์ของภพทำให้หลินรู้สึกว่า ชายคนนี้ไม่ใช่แค่คนดูแลหมาแต่เขาคือความหวังเดียวที่เธอจะยึดเหนี่ยวไว้ได้

"ภพทำไมสายตาของนายตอนพูดถึงฟรุ๊ตเอ็มไพร์ มันดูเศร้าแล้วก็โกรธขนาดนั้นล่ะ" หลินตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ ภพชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปิดหน้าต่างเบราว์เซอร์ที่มีโลโก้บริษัทของพ่อลงอย่างรวดเร็ว ภพหันมาส่งยิ้มกวนๆ ตามฉบับเดิมเพื่อปกปิดความอ่อนแอในใจ

"ก็แค่ หมั่นไส้พวกคนรวยที่ชอบกดขี่คนอื่นน่ะครับคุณหนู รีบไปนอนเถอะครับ พรุ่งนี้เราต้องตื่นมาแพ็คมะม่วง 50 กิโลนะ งานหนักรอคุณหนูอยู่นะครับ" แม้ภพจะพูดเล่นแต่หลินสัมผัสได้ถึงกำแพงบางอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาปิดกั้นอดีตของตัวเอง หลินมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่ความซาบซึ้ง แต่มันเริ่มมีความเชื่อมั่นและความห่วงใยก่อตัวขึ้นในเงามืดของห้องนั่งเล่นหลังนั้น สงครามที่ภพกำลังจะก่อ ไม่ใช่แค่การค้าขายเพื่อความรอด แต่มันคือการพิสูจน์ตัวเองต่อชายที่ภพรักและเกลียดที่สุดในชีวิตและคราวนี้ภพมีหลินเป็นเดิมพันที่สำคัญที่สุดในหมากกระดานนี้