All Chapters of ดั่งดวงใจในเงามืด: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงประกาศผลสอบหน้าเสาธงดังกระหึ่ม แต่สำหรับภพเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลที่ท้าทายโลกแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับเสียงลมที่พัดผ่านใบหูของภพ ยืนกอดอกพิงกำแพงตึกเรียนอย่างไม่ใส่ใจโลก ไม่ได้สนใจเลยว่าผลสอบจะออกมาในทิศทางไหน สายตาของภพเรียบนิ่งไม่ไหวติง สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังเฮลั่นเมื่อได้ยินชื่อตัวเองจบการศึกษา มันเป็นความภาคภูมิใจที่นักเรียกทุกคนรอคอย ยกเว้นภพที่ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลย"ไอ้ภพ ทำไมมึงไม่ไปฟังผลกับพวกกูวะ" นนนี่ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของภพวิ่งหน้าตื่นมาหาภพแล้วถามขึ้น"ฟังไปก็เท่านั้น ยังไงก็ไม่จบรู้ทั้งรู้ว่าคำตอบมันจะเป็นยังไงทำไมต้องไปดูว่ะ" ภพยักไหล่ท่าทางของภพคือไม่ได้ดูทุกข์ร้อนอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งๆ ที่อนาคตทั้งอนาคตของตัวเองกำลังจะดับวูบลงไป"เฮ้ย พูดเป็นเล่นน่า มึงลอกงานกูส่งทุกวิชา คะแนนเก็บมึงเต็มเหนี่ยวไม่มีทางหรอกที่มึงจะไม่จบเชื่อกูดิ" นนนี่ตบบ่าเพื่อนแรงๆเป็นเชิงให้กำลังใจแต่ในใจของนนนี่กับมีความคิดกังวลอยู่ไม่ใช่น้อย"แต่กูไม่ได้เข้ากิจกรรม คะแนนจิตพิสัยกูเป็นศูนย์ ครูสมศรีบอกว่าต่อให้คะแนนสอบเต็มร้อย แต่จิตพิสัยไม่ผ่าน ก็คื

ภพได้ที่พักเป็นห้องเล็กๆ ที่อยู่ท้ายสวนรวมกับคนงานคนอื่นๆ แต่นั่นก็ถือว่าเป็นสวรรค์เมื่อเทียบกับการนอนบนแผงผักในตลาดภพเริ่มงานในตำแหน่งคนสวนและคนดูแลสุนัขพันธุ์โกลเดนรีทรีฟเวอร์สองตัวที่ชื่อเจ้าทองหยิบกับ เจ้าทองหยอด ภพเป็นคนงานที่มีความรับผิดชอบสูงอย่างไม่น่าเชื่ออีกทั้งยังตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อมารดน้ำต้นไม้ ตัดหญ้าตัดแต่งกิ่งไม้ที่เหี่ยวเฉาแล้วยังต้องทำความสะอาดกรงของทองหยิบทองหยอดจนเอี่ยมอ่องเหมือนกับว่าไม่เคยใช้งานมาก่อนเลย พาพวกมันไปวิ่งเล่นและดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีเปรียบเสมือนเป็นของรักของหวงที่ภพหวงมากๆๆ จนภพเองกลายเป็นขวัญใจของสุนัขทั้งสองและคนงานคนอื่นๆ ในเวลาอันรวดเร็ว ความขยันขันแข็งและอัธยาศัยดีของภพอยู่ในสายตาของท่านเดชตลอดเวลาท่านเดชรู้สึกเอ็นดูและพอใจในการตัดสินใจของตัวเองที่รับภพเข้ามาทำงาน แต่สำหรับหลินแล้ว ทุกการกระทำของภพคือการเสแสร้งที่น่ารังเกียจเธอคอยหาเรื่องแกล้งและหาเรื่องต่อว่าภพอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจดละหรือเลิกก่อกวนภพได้เลยมีแต่จ้องจะหาเรื่องอยู่ตลอดเวลา"นี่นาย ทำไมเสียงเครื่องตัดหญ

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปี ภพกลายเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์สิริวัฒนาไปโดยสมบูรณ์ภพเริ่มสนิทกับคนงานทุกคนและได้รับความไว้วางใจจากท่านเดชให้ช่วยดูแลเรื่องจิปาถะต่างๆ ในบ้านมากขึ้น สงครามประสาทระหว่างภพกับหลินยังคงดำเนินต่อไป แต่ความรุนแรงลดน้อยลง กลายเป็นเหมือนการหยอกเย้าประจำวันที่ทุกคนในบ้านเริ่มคุ้นชิน แต่แล้วเรื่องที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เงามืดของวิกฤตเศรษฐกิจก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาโดยที่ไม่มีใครคาดคิด บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของท่านเดชประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนักจากการลงทุนที่ผิดพลาด ท่านเดชพยายามประคับประคองสถานการณ์อย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหว บริษัทประกาศล้มละลายในที่สุด ข่าวร้ายได้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลสิริวัฒนาถูกอายัด รวมไปถึงคฤหาสน์หลังนี้ด้วยบรรยากาศที่เคยสดใสในบ้านพลันเปลี่ยนเป็นความหม่นหมองและเงียบงันเช้าวันหนึ่ง คนงานและคนรับใช้ทุกคนในบ้านมารวมตัวกันที่หน้าตึกใหญ่พวกเขาไม่ได้รับเงินเดือนมาสองเดือนแล้ว จากที่เคยจงรักภักดีมันก็กลับกลายเป็นความเห็นแก่ตัว ทั้งหมดที่สู้ด้วยกันมามันก็คือผลประโยชน์ที่ทุกคนต่างมีให้กันเท่านั้น"พวกเราจ

    คืนแล้วคืนเล่าที่แสงสว่างจากหน้าจอโน้ตบุ๊กเป็นเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของภพ ภพใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเขียนโค้ตสร้างแพลตฟอร์บางอย่างขึ้นมาอย่างเงียบๆ ในมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นที่มืดมิด หลินเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ในตอนแรกหลินเองก็ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ภพทำจะช่วยอะไรได้ แต่เมื่อเห็นความทุ่มเทและสายตาที่มุ่งมั่นของภพแล้ว ตัวขอวหินเองก็เลือกที่จะมั่นใจและก็เลือกที่จะไม่รบกวนและคอยเอาน้ำ เอาขนมปังราคาถูกที่ซื้อมาไปวางไว้ให้ข้างๆ แทน"นี้นายทำอะไรของนายน่ะ ฉันเห็นดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนไม่หลับไม่นอนหรือยังไง" คืนหนึ่งหลินทนความสงสัยไม่ไหวถามออกมาขณะยืนมองภพที่ใจจดใจจ่ออยู่ที่หน้าจออย่างไม่ละสายตา ภพละสายตาจากหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวอักษรและสัญลักษณ์ประหลาดๆพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย"หาทางให้คุณหนูมีเงินใช้ซื้อกระเป๋าใบใหม่ไงครับ พึ่งมีคอลเลกชั่น ออกใหม่มานี้น๊าคุณหนูไม่อยากได้เหรอครับ" ภพถามหลินขึ้น"ฉันไม่ได้อยากได้แล้วไอ้กระเป๋าบ้าๆ นั่นน่ะ มัน

    ธุรกิจสวนสิริวัฒนาเริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆจากมะม่วง ก็เริ่มขยายไปสู่ผลไม้อื่นๆที่มีในสวน เช่น ทุเรียน มังคุด และลำไย ภพตัดสินใจเช่าโกดังเล็กๆแห่งหนึ่งเพื่อใช้เป็นที่แพ็คของและกระจายสินค้าอย่างเป็นระบบ และจ้างคนงานเพิ่มอีกสองสามคน ซึ่งก็คืออดีตคนงานในตลาดที่ภพเคยรู้จักนั่นเอง หลินเองก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เธอเองไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยอีกต่อไป แต่เรียนรู้ที่จะบริหารจัดการสต็อกสินค้าและตอบคำถามลูกค้าแล้วยังช่วยคิดโปรโมชั่นต่างๆจนตัวของหลินกลายเป็นกำลังสำคัญที่ขาดไม่ได้ของภพ วันหนึ่งขณะที่ภพกำลังตรวจเช็คยอดสั่งซื้อในโกดัง ก็มีโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยโทรเข้ามา"ฮัลโหล""ไอ้ภพ นี่กูเอง นนนี่" ภพถึงกับนิ่งไปเมื่อได้ยินชื่อเพื่อนสนิทของตัวเอง"นนนี่ มึง มึงไปเอาเบอร์กูมาจากไหน""กูไปถามเจ๊สมรที่ตลาดมา เจ๊แกบอกว่ามึงมาเช่าโกดังแถวนี้ กูเลยลองโทรมาดู มึง มึงเป็นยังไงบ้างวะ หายไปเป็นปี ไ