ตอนที่ 10: การโต้กลับของยักษ์ใหญ่

  ที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทฟรุ๊ตเอ็มไพร์บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด ท่านประธานใหญ่หรือพ่อของภพ กำลังนั่งหัวโต๊ะด้วยใบหน้าถมึงทึง

"ใครช่วยอธิบายผมทีว่า ทำไมยอดขายของเราถึงได้ตกลงสวนทางกับตลาดที่กำลังโตขึ้นแล้วไอ้ร้านสวนสิริวัฒนานี่มันเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงแย่งส่วนแบ่งการตลาดของเราไปได้มากขนาดนี้" ทีมการตลาดนั่งก้มหน้ากันเป็นแถว ไม่มีใครกล้าสบตา 

"เอ่อ คือเขาใช้กลยุทธ์การตลาดแบบเข้าถึงผู้บริโภคโดยตรงครับท่าน สร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า ทำให้เกิด Brand Loyalty(ความภักดีต่อแบรนด์) ครับ"

"แล้วทำไมเราไม่ทำบ้าง"

"เราพยายามแล้วครับ แต่ภาพลักษณ์ของแบรนด์เราเป็นบริษัทใหญ่มันเข้าถึงยากกว่าครับ"

ปัง เสียงพ่อของภพทุบโต๊ะดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว 

"ไร้สาระ ผมไม่สนว่าจะด้วยวิธีไหน ไปจัดการมันซะผมให้เวลาพวกคุณหนึ่งเดือน ถ้ายังแย่งส่วนแบ่งการตลาดกลับมาไม่ได้ก็เตรียมเขียนใบลาออกกันได้เลย" คำสั่งเด็ดขาดของประธานทำให้ทีมการตลาดต้องทำงานกันอย่างหัวหมุน พวกเขาเริ่มสืบค้นข้อมูลของสวนสิริวัฒนาอย่างละเอียดจนน่าตกใจ

ไม่กี่วันต่อมา 

   ข่าวลือในแง่ลบเกี่ยวกับสวนสิริวัฒนาก็เริ่มแพร่กระจายในโลกโซเชียล มีการสร้างเพจอวตารขึ้นมาโพสต์ข้อความโจมตีว่าสวนสิริวัฒนาใช้ผลไม้เกรดต่ำมาหลอกขายในราคาแพงสินค้าไม่ตรงปก และที่ร้ายแรงที่สุดคือการกล่าวหาว่าใช้สารเคมีอันตรายเร่งผลผลิต

"นี่มันอะไรกันภพ ทำไมจู่ๆมีแต่คนเข้ามาด่าเราในเพจเต็มไปหมดเลย" หลินวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาภพในออฟฟิศเล็กๆที่ดัดแปลงมาจากห้องเก็บของในโกดัง ภพกำลังไล่อ่านคอมเมนต์ต่างๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยผิดปกติ 

"ผมรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง นี่คือการโต้กลับของยักษ์ใหญ่"

"หมายความว่าไง" นนนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้น

"ฟรุ๊ตเอ็มไพร์ บริษัทของพ่อผมเอง" ภพสารภาพออกมาในที่สุด ทั้งหลินและนนนี่ต่างอึ้งไปกับความจริงที่ไม่เคยระแคะระคายมาก่อน

"ไอ้ภพ มึงหมายความว่าไงนะ" นนนี่ถามซ้ำเสียงของนนนี่เบาลงด้วยความตกใจ 

"ฟรุ๊ตเอ็มไพร์ พ่อมึง นี่มึงคือทายาทอาณาจักรผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเนี่ยนะ" ภพไม่ได้สบตานนนี่ แต่ตากลับจับจ้องมองหน้าจอที่ยังคงมีคอมเมนต์ด่าทอหลั่งไหลเข้ามา 

"ทายาทที่ถูกไล่ออกมาเหมือนหมาน่ะเหรอมึงเรียกแบบนั้นก็ได้" หลินที่ยืนนิ่งไปนานค่อยๆก้าวเข้ามาหาภพ แววตาของเธอสับสน 

"นี้นายปิดบังพวกเรามาตลอด นายเห็นพวกเราเป็นตัวตลกเหรอภพ ทั้งๆที่บ้านฉันล้มละลายเพราะธุรกิจสู้คนอื่นไม่ได้แต่นายกลับเป็นลูกชายของคนที่คุมตลาดทั้งหมด"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นคุณหนู ถ้าผมอยากใช้ชื่อฟรุ๊ตเอ็มไพร์ ผมคงไม่ต้องมานอนในห้องเก็บของโกดังแบบนี้ ผมออกมาเพื่อพิสูจน์ว่าวิธีของพ่อมันผิดและตอนนี้ พ่อกำลังสั่งสอนผมว่าคนตัวเล็กๆอย่างเราไม่มีสิทธิ์ลืมตาอ้าปาก" ภพหันมาสบตาหลินแล้วพูดขึ้น

"แล้วมึงจะสู้ยังไงวะภพนั่นพ่อมึงนะเว้ย!" นนนี่ถามอย่างกังวล ภพแสยะยิ้มมุมปากแววตาดูแข็งกร้าวขึ้น 

"ในฐานะลูกผมอาจจะแพ้ แต่ในฐานะคู่แข่งผมจะทำให้พ่อรู้ว่าความจริงใจมันซื้อไม่ได้ด้วยเงิน" ภพพูดออกมา

"แล้วเราจะทำยังไงดี ยอดสั่งซื้อใหม่ไม่มีเข้ามาเลย แถมลูกค้าเก่ายังขอยกเลิกออเดอร์อีกเพียบ" หลินพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน ภพเงียบไปครู่หนึ่งภพกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก "การแก้ข่าวตอนนี้ไม่มีประโยชน์ ยิ่งแก้ตัวก็เหมือนยิ่งยอมรับ เราต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นด้วยการกระทำ" ภพลุกขึ้นยืน  

"นนนี่ มึงช่วยรวบรวมข้อมูลออเดอร์ของลูกค้าประจำที่เชื่อมั่นในตัวเราทั้งหมด ส่วนหลินคุณช่วยเตรียมกล้องไลฟ์สดที่ดีที่สุดที่เรามีเราจะไปที่สวนกัน" แผนของภพคือการทำ สวนเปิด (Open House) แบบออนไลน์ ภพประกาศผ่านหน้าเพจว่า "พรุ่งนี้ เวลา 10.00 น. เราจะพาทุกท่านไปบุกสวนสิริวัฒนาพร้อมกัน จับผิดได้ทุกตารางนิ้ว ถามได้ทุกคำถาม เราจะไลฟ์สดแบบไม่มีการตัดต่อ" การประกาศที่ท้าทายและมั่นใจของภพทำให้กระแสตีกลับ มีทั้งคนที่รอสมน้ำหน้าและคนที่เอาใจช่วย

วันรุ่งขึ้น ภพ หลิน และนนนี่ เดินทางไปยังสวนผลไม้ที่ต่างจังหวัดแต่เช้ามืด

เวลา 10.00 น. ตรง ไลฟ์สดเริ่มต้นขึ้น ภพเป็นคนถือกล้องและเป็นพิธีกรเอง พร้อมกับพาทัวร์ทุกซอกทุกมุมของสวน ให้ดูต้นผลไม้ที่สมบูรณ์ ให้ดูขั้นตอนการดูแลแบบออร์แกนิก สัมภาษณ์คนงานในสวน และที่สำคัญที่สุด ภพได้ให้หลินเดินไปเด็ดมะม่วงสดๆจากต้น แล้วปอกกินให้ดูกันจะๆตรงนั้นเลย

‘สร้างภาพหรือเปล่า? ใครจะรู้ว่าหลังกล้องพวกคุณฉีดอะไรไปบ้าง’ ขณะที่ภพกำลังถือกล้องเดินทัวร์สวน มีคอมเมนต์หนึ่งเด้งขึ้นมา ภพหยุดกึกหน้าต้นมะม่วงน้ำดอกไม้ที่ออกลูกดกจนกิ่งโน้ม ภพหันกล้องไปหาหลินที่กำลังเช็ดเหงื่ออยู่ข้างๆ 

"คุณหนูครับช่วยอะไรผมอย่างหนึ่งได้ไหม"

"จะ จะให้ทำอะไร" หลินมองกล้องอย่างประหม่า

"เด็ดมะม่วงลูกนั้น แล้วทานให้ทุกคนดูหน่อยครับ ทานทั้งเปลือกเลยก็ได้ถ้าคุณมั่นใจว่าสวนของเราสะอาดจริง" หลินอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะยืดอกขึ้น พร้อมกับเดินไปเด็ดมะม่วงลูกสวยจัดขึ้นมา เช็ดกับเสื้อยืดราคาถูกที่เธอใส่อยู่เบาๆ แล้วกัดลงไปคำโตจนน้ำมะม่วงชุ่มฉ่ำ 

"หวานมากค่ะและฉันกล้าเอาเกียรติของสิริวัฒนาเป็นประกัน ว่ามะม่วงทุกลูกที่นี่โตมาด้วยความรัก ไม่ใช่สารเคมี" ยอดคนดูพุ่งขึ้นแตะหลักหมื่นทันที คอมเมนต์ด่าเริ่มเปลี่ยนเป็นคำชมและความทึ่ง ภพยังให้คนงานสุ่มเก็บผลไม้จากต้นไหนก็ได้ที่ผู้ชมในไลฟ์อยากเห็น แล้วนำไปที่จุดตรวจสารเคมีแบบเร่งด่วนที่เขาเตรียมไว้ ผลปรากฏว่า "ไม่พบสารเคมีตกค้าง" ภาพที่โปร่งใสและจริงใจของภพค่อยๆ ทลายกำแพงแห่งความคลางแคลงใจลง คอมเมนต์ให้กำลังใจเริ่มหลั่งไหลเข้ามาแทนที่คำด่าทอ ในช่วงท้ายของไลฟ์ ภพได้พูดปิดท้ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวโจมตีเรา และผมก็ไม่สนใจด้วย แต่ผมอยากจะบอกว่า 'สวนสิริวัฒนา' เกิดขึ้นมาได้จากความตั้งใจจริง เราไม่ใช่บริษัทใหญ่โต เราเป็นเพียงคนกลุ่มเล็กๆ ที่อยากจะส่งมอบผลไม้ที่ดีที่สุดให้กับทุกคน ขอบคุณทุกท่านที่ยังเชื่อมั่นในเราครับ" ไลฟ์สดครั้งนั้นกลายเป็นไวรัลในชั่วข้ามคืน ยอดผู้ติดตามเพจพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า และที่สำคัญที่สุด ยอดสั่งซื้อสินค้ากลับมาถล่มททลายยิ่งกว่าเก่า วิกฤตได้แปรเปลี่ยนเป็นโอกาสครั้งสำคัญ

"มึงดูดิภพ! คนสั่งเพิ่มเป็นสามเท่า พ่อมึงคงอกแตกตายแล้วมั้งเนี่ย" ยอดสั่งซื้อเด้งเตือนไม่หยุดจนมือถือของนนนี่สั่นแทบค้างนนนี่หัวเราะร่า ภพยิ้มบางๆแต่ในแววตาพ้นไปจากความดีใจกลับมีความเศร้าสร้อยซ่อนอยู่ ภพเดินเลี่ยงออกมานั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ หลินเดินตามออกมาพร้อมน้ำเย็นหนึ่งแก้ว

"ขอบใจนะ ที่ช่วยผมเมื่อกี้" ภพเอ่ยโดยไม่หันมอง

"ฉันไม่ได้ช่วยนาย ฉันช่วยสวนของพ่อฉัน แต่ขอบคุณนะที่บอกความจริงเรื่องพ่อของนาย มันทำให้ฉันรู้ว่าที่นายพยายามช่วยฉันมาตลอด มันไม่ใช่แค่ความสงสาร แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตของนายเหมือนกัน" หลินนั่งลงข้างๆภพ ภพหันมามองหน้าหลิน ในความมืดสลัว แววตาของทั้งคู่ประสานกัน 

"ผมอาจจะไม่มีวันกลับไปเป็นคุณชายคนเดิมได้อีกแล้วนะคุณหนู"

"ก็ดีแล้วนี่ เพราะฉันก็ชอบนายภพคนนี้ คนที่ไม่มีอะไรเลย แต่กล้าท้าทายทั้งโลกเพื่อฉัน" หลินยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ภพรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอกที่มากกว่ายอดสั่งซื้อสินค้า ภพรู้ว่านับจากนี้พ่อของเขาจะไม่หยุดเพียงเท่านี้แน่ ฟรุ๊ตเอ็มไพร์ กำลังจะเคลื่อนทัพใหญ่ และภพเองก็ต้องเตรียมตัวรับศึกที่หนักกว่าเดิมหลายเท่า

ณ ตึกฟรุ๊ตเอ็มไพร์ 

   พ่อของภพกำลังดูคลิปไลฟ์สดของลูกชายตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ในแววตาของเขามีทั้งความโกรธที่ถูกหักหน้า และความทึ่งในความสามารถของลูกชายที่เขาเคยตราหน้าว่าเอาดีไม่ได้ปะปนกันอยู่

"ไอ้ลูกคนนี้ มันร้ายกว่าที่คิด" พ่อของภพสบถออกมาเบาๆ สงครามครั้งนี้ดูท่าจะยังไม่จบง่ายๆ