แผนร้ายใต้เงาไม้

พี่วินมอเตอร์ไซค์มองเงินในมือภพสลับกับรถเบนซ์คันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกไป ก่อนจะถอนหายใจยาวๆออกมา

"เออๆ ขึ้นมาไอ้หนุ่ม ถือว่าพี่ช่วยคนมีเรื่องกับอีนังคุณหนูไฮโซไร้มารยาทคนนั้น" วินมอไซด์พูดพร้อมกับมองมาที่หน้าของภพ ภพกระโดดขึ้นซ้อนท้ายมอไซด์อย่างรวดเร็ว มอเตอร์ไซค์รับจ้างพาภพบิดลัดเลาะไปตามถนนจนมาถึงย่านหมู่บ้านจัดสรรสุดหรูมีบ้านของคนรวยระดับเรียกมหาเศรษฐีได้เลยถูกจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ไม่ห่างกันมากเท่าไหร่ รถเบนซ์คันนั้นเลี้ยวเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารที่ภพเผลอคิดว่าอาจจะใหญ่กว่าบ้านของภพซะอีก ภพลงจากรถและจ่ายเงินค่าจ้าง แล้วมองไปยังประตูรั้วอัลลอยด์ขนาดใหญ่ที่มีป้ายชื่อบ้านสลักไว้อย่างสวยงามว่า สิริวัฒนา และที่มุมหนึ่งของกำแพง มีป้ายเล็กๆแขวนอยู่เขียนว่า”รับสมัครคนสวน ดูแลสุนัข” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้ากร้านแดดของภพ

"สวรรค์เข้าข้างคนจนๆ อย่างเราบ้างแล้วสินะ" ภพยกยิ้มมุมปากออกมาอย่างมีเลศนัยก่อนจะเดินคอตกกลับไปที่ตลาดทันที

วันถัดมาภพรีบจัดการอาบน้ำปะแป้งสวมเสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดที่มีอยู่ ซึ่งก็คือเสื้อยืดเก่าๆแต่สะอาดกับกางเกงยีนส์ขาดๆที่ภพจัดการเย็บปะด้วยตัวเอง แล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์สิริวัฒนาอีกครั้งภพจัดการตามแผนขั้นแรกคือกดกริ่งหน้าประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่นานนักประตูเล็กข้างรั้วก็เปิดออกโดยชายวัยกลางคนท่าทางเป็นหัวหน้าคนงาน

"มาทำอะไร" ชายคนที่ดูน่าจะเป็นหัวหน้าคนงานถามขึ้น

"ขอโทษนะครับ พอดีผมเห็นป้ายรับสมัครคนสวนครับ ยังรับอยู่ไหมครับ" ภพตอบอย่างนอบน้อมแล้วถามขึ้นเพื่อเป็นการหยั่งเชิง ชายคนนั้นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา

"หน่วยก้านก็ดีนี่ รออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวไปตามนายท่านมา" ชายคนนั้นเดินเข้าไปในบ้าน ภพยืนรออย่างสงบเสงี่ยม ไม่นานนักชายสูงวัยท่าทางภูมิฐานก็เดินออกมา พร้อมกับ คุณหนูหลิน

ทันทีที่หลินเห็นหน้าภพ เธอก็ชี้หน้าภพแล้วกรีดร้องออกมาทันที

"แก ไอ้กรรมกรตลาดสด แกตามฉันมาถึงนี่เลยเหรอ คิดจะทำอะไรชั่วๆ ล่ะสิ หริอว่าแกจะมาปล้นบ้านฉัน" หลินแผดเสียงถามภพออกมา ภพแสร้งทำหน้างุนงงและหวาดกลัวเล็กน้อย ภพก้มหัวให้ชายสูงวัยก่อนจะหันไปพูดกับหลินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"คุณหนู จำคนผิดหรือเปล่าครับ ผมว่าเราเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรกนะครับ" ภพถามออกมาพร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสาร

"ตอแหล ก็แกนั่นแหละที่ด่าฉันกลางตลาดเมื่อวานความจำเสื่อมหรือไง ห๊ะ" หลินยังคงโวยวายไม่หยุดมือก็ยังชี้ไปที่หน้าของภพอยู่

"พอได้แล้วหลิน เลิกโวยวายเสียที เสียมารยาทน่า" ชายสูงวัยปรามลูกสาว ก่อนจะหันมามองภพอย่างพิจารณา

"เธอชื่ออะไร" พ่อของหลินถามภพขั้น

"ผมชื่อภพครับท่าน" ภพตอบพร้อมกับยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม พ่อของหลินมองท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวและหน่วยก้านที่ดูแข็งแรงของภพ ประกอบกับรู้ฤทธิ์เดชความเอาแต่ใจของลูกสาวตัวเองเป็นอย่างดี จึงไม่คิดถือสา

"ฉันชื่อเดช หรือจะเรียกว่าท่านเดชก็ได้ฉันเป็นเจ้าของบ้านนี้ เธอบอกว่าไม่เคยเจอลูกสาวฉันมาก่อน แน่ใจนะ" ท่านเดชมองมาที่ภพแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

"ครับท่าน ผมสาบานได้ว่าผมไม่เคยเจอคุณหนูมาก่อน ผมเพิ่งเดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อหางานทำพอดีเห็นป้ายหน้าบ้านท่านก็เลยลองเข้ามาสมัครดูครับ" ภพโกหกหน้าตายออกมา หลินกระทืบเท้ารั่วๆเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจ

"คุณพ่อคะ อย่าไปเชื่อมันนะคะ มันเป็นคนไม่ดี มันด่าหลินที่ตลาดเมื่อวานนี้" หลินยังยืนยันคำเดิม ท่านเดชมองลูกสาวสลับกับภพที่ยังคงก้มหน้าก้มตาด้วยท่าทีสำรวมท่าทีของภพไม่น่าจะเป็นคนแบบที่หลอนว่าได้เลย ภพออกจะเรียบร้อยท่าท่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวอย่างเห็นได้ชัด

"เอาล่ะๆ ฉันเชื่อว่าลูกสาวฉันอาจจะเข้าใจผิดไปเอง เอาเป็นว่าฉันรับเธอเข้าทำงาน เริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลยไหม" ท่านเดชพูดขึ้น ภพเงยหน้าขึ้นแสร้งทำเป็นดีใจสุดขีด

"จริงเหรอครับท่าน ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณจากใจผมเลยครับ ผมเริ่มได้เลยวันนี้ก็ได้ครับ" ภพแสดงท่าทางดีใจเป็นอย่างมาก จนหลองเองอดที่จะหมั่นใส้ไม่ได้

"ดีมาก ลุงชม ไปพาไอ้หนุ่มนี่ไปดูที่พักแล้วอธิบายงานให้เขาฟังด้วยน่ะ ฝากด้วยนะลุงชม" ท่านเดชสั่งหัวหน้าคนงาน หลินอ้าปากค้างมองภพที่เดินตามลุงชมเข้าไปในเขตรั้วแล้วบ้านด้วยสายตาอาฆาตแค้น

"คุณพ่อ ทำไมทำแบบนี้ละคะ หลินบอกแล้วว่ามัน"

"แกต่างหากที่ทำตัวน่ารำคาญ พ่อเห็นท่าทางไอ้หนุ่มนั่นแล้วไม่น่าใช่คนเลวร้ายอะไร ดีเสียอีก พ่อจะได้จ้างมาดัดนิสัยลูกสาวที่เอาแต่ใจอย่างแก โตแล้วนะหลินเลิกทำตัวเป็นเด็กๆที่ชอบเอาแต่ใจได้แล้ว" พูดจบท่านเดชก็เดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้หลินยืนกรี๊ดอยู่คนเดียวโดยที่ท่านเดชไม่หันมาให้ความสนใจหลินเลยแม้แต่น้อย ภพแอบลอบยิ้มอย่างผู้ชนะในที่สุดภพก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในถ้ำเสือสมใจแล้ว จากนี้ไปเกมสั่งสอนคุณหนูจอมหยิ่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ภพเดินตามลุงชมเข้าไปทางหลังบ้าน แต่จังหวะหนึ่งภพได้แกล้งทำเป็นเชือกรองเท้าหลุดเพื่อหยุดเดิน แล้วหันไปสบตากับหลินที่ยังยืนจ้องภพปานจะกินเลือดกินเนื้อ ภพขยับริมฝีปากเป็นคำพูดแบบไม่มีเสียงว่า (ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณหนู) พร้อมกับขยิบตาให้หนึ่งทีอย่างผู้ชนะ ก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยเมื่อลุงชมหันมามอง

"นี่ห้องพักของมึง สภาพอาจจะไม่หรูหราแต่ก็ดีกว่านอนข้างถนน" ลุงชมชี้ไปที่ห้องแถวไม้เล็กๆ ท้ายสวน

"งานของมึงคือตัดหญ้า แต่งกิ่ง และที่สำคัญที่สุดดูแล เจ้าทองหยิบกับเจ้าทองหยอด หมาสุดที่รักของคุณหนูหลิน" ภพมองไปที่กรงขนาดใหญ่เห็นโกลเด้นรีทรีฟเวอร์สองตัวท่าทางเป็นมิตร "หมาเหรอครับได้ครับลุง ผมถนัด"

"ถนัดก็ดี แต่อย่าประมาทล่ะ เพราะถ้าหมาเป็นรอยแม้แต่ปลายขนคุณหนูเอามึงตายแน่" ลุงชมเตือนด้วยความหวังดี

ตกเย็น

ขณะที่ภพกำลังเริ่มสำรวจเครื่องมือทำสวน เสียงฝีเท้าหนักๆก็เดินตรงมาหาภพพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคย

"ไอ้กรรมกร" หลินยืนกอดอก เชิดหน้ามองภพอย่างเหยียดหยาม

"แกคิดว่าแกตบตาคุณพ่อฉันได้แล้วแกจะรอดเหรอ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกเข้ามาที่นี่เพื่อจะขโมยอะไรหรือมีแผนชั่วอะไรในหัวแต่จำใส่กะลาหัวไว้ ฉันจะจับตาดูแกทุกฝีก้าวถ้าแกพลาดแม้แต่นิดเดียว ฉันจะให้ตำรวจมาลากคอแกเข้าคุก" ภพวางกรรไกรตัดหญ้าลงช้าๆ พร้อมกับขยับกายเข้าไปใกล้จนหลินผงะถอยหลัง แต่ภพกลับโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของคุณหนูนิสัยเสีบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยดุดันแต่อ้อนน้อม

"ที่ตลาดผมบอกคุณหนูแล้วใช่ไหมครับว่าที่นี่ไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล" ภพยืดตัวตรง แววตานักล่าของทายาทมาเฟียผลไม้ประกายวูบหนึ่งจนหลินใจสั่น

"ที่นี่คุณหนูอาจจะเป็นเจ้าชีวิตของคนอื่น แต่สำหรับผมคุณหนูเป็นแค่โจทย์ที่ผมต้องแก้ให้ตกเท่านั้นเอง"

"แก แกกล้าขู่ฉันเหรอ" หลินยกมือจะตบหน้าภพ แต่คราวนี้ภพไม่ได้แค่คว้าข้อมือ ภพออกบีบข้อมือของหลินเบาๆ แต่ไม่แน่นมากแคชต่หลินก็หนีไม่ได้เช่นกัน

"ผมมาทำงานครับคุณหนู ไม่ได้มาเป็นสนามอารมณ์ให้ใครถ้าอยากให้ผมออกไปง่ายๆก็แค่ทำตัวให้น่าเคารพมากกว่านี้ซึ่งผมดูแล้ว น่าจะยากกว่าให้ผมตัดหญ้าทั้งสวนด้วยกรรไกรตัดเล็บเสียอีก"

"ไอ้ ไอ้คนเลว ปล่อยนะ" ภพปล่อยมือทันทีจนหลินเกือบเสียหลัก

"เชิญพักผ่อนตามสบายครับคุณหนู พรุ่งนี้เช้าผมต้องเริ่มงานดูแลน้องหมาหวังว่าเจ้าทองหยิบทองหยอดจะนิสัยดีกว่าเจ้าของนะครับ" หลินยืนสั่นไปทั้งตัวด้วยความแค้นและเสียหน้า เธอไม่เคยเจอใครที่กล้าต่อปากต่อคำและกดดันเธอได้ขนาดนี้

"แก ฉันจะทำให้แกอยู่ที่นี่เหมือนตกนรกเลยคอยดู" ภพมองตามแผ่นหลังของหลินที่เดินปึงปังเข้าบ้านไป เขาลอบยิ้มเย็น แผนการของเขาไม่ใช่แค่การสั่งสอน แต่มันคือการแทรกซึมและไม่อยาให้หลินต้องตัดสินใจพลาดแบบเขา สงครามประสาทเริ่มต้นขึ้นแล้ว ท่ามกลางกลิ่นดอกมะลิและเสียงแมลงกลางคืนในเขตรั้วสิริวัฒนา ไม่มีใครรู้เลยว่ากรรมกรหนุ่มคนนี้กำลังจะเข้ามาเปลี่ยนกระดานธุรกิจและหัวใจของคุณหนูจอมวีนไปตลอดกาล