บทเรียนแรกของชีวิต

ความเงียบเข้าปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ที่บัดนี้เหลือผู้อยู่อาศัยเพียงสามคนเท่านั้น คือ ท่านเดช, หลิน และภพ ไม่มีเสียงหัวเราะของเหล่าคนใช้ ไม่มีเสียงรถหรูเข้าออก มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านสวนกว้างอย่างว้าเหว่ หลินขังตัวเองอยู่ในห้องนอน หลินไม่กิน ไม่ดื่ม ไม่ทำอะไรเลยเอาแต่ร้องไห้กับการเปลี่ยนแปลงที่โหดร้ายของชีวิตท่านเดชเองก็จมอยู่กับความเครียดและความรู้สึกผิดจนแทบไม่ได้นอน ไม่ได้กิน ไม่ได้ออกจากห้องทำงานมาเจอภพหลายวันแล้ว ภพกลายเป็นเสาหลักของบ้านอย่างไม่เป็นทางการ ทั้งดูแลสวน ดูแลทองหยิบทองหยอด และที่เพิ่มขึ้นมาคือการดูแลคนอีกสองคน ภพจัดการไปตลาดสดที่คุ้นเคยเพื่อซื้อวัตถุดิบราคาถูกเท่าที่เงินเก็บก้อนสุดท้ายของตัวเองที่พอจะมี แล้วกลับมาทำอาหารง่ายๆ วางไว้หน้าห้องให้หลินและนำไปให้ท่านเดช

"คุณหนูครับ ออกมากินอะไรหน่อยนะครับเดี๋ยวจะไม่สบาย" ภพเคาะประตูห้องหลินเบาๆ

ไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน มีเพียงเสียงเงียบงันเหมือนเฉกเช่นทุกครั้ง

"ถ้าคุณหนูไม่ยอมกินข้าว แล้วคุณท่านจะเอาแรงที่ไหนมาสู้กับปัญหาล่ะครับ ตอนนี้ท่านต้องการกำลังใจจากคุณหนูมากที่สุดนะครับ แค่เรื่องที่เราทุกคนเจอผมว่ามันก็หนักอึ้งมากพอแล้วนะครับ" คำพูดของภพเหมือนกุญแจที่ไขเข้าไปในหัวใจที่ปิดตายของหลิน หลินค่อยๆ เปิดประตูออกมาพร้อมกับใบหน้าสวยหวานบัดนี้ซีดเซียว ดวงตาบวมช้ำบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหลินเองก็ร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง

"ฉะ ฉะ ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง" หลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ภพยื่นจานข้าวผัดไข่ร้อนๆ ให้หลิน

"เริ่มจากกินข้าวจานนี้ก่อนครับ แล้วค่อยๆ คิดทุกปัญหามีทางออกเสมอครับ" ภพพูดออกมาพร้อมกับมองไปที่หน้าของหลิน หลินรับจานข้าวมาอย่างไม่รู้ตัว กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ง่ายๆ กระตุ้นความหิวที่หลินหลงลืมไป หลินตักข้าวกินคำแรก มันไม่อร่อยเลิศเลอเหมือนอาหารที่เชฟเคยทำให้กินก่อนหน้านี้ แต่ทำไมมันกลับทำให้น้ำตาของหลินไหลออกมาอีกครั้งก็ไม่รู้ น้ำตาของหลินไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"คุณท่านครับ ผมต้มน้ำขิงไว้ให้ จิบหน่อยนะครับจะได้ชุ่มคอ" ภพเดินเข้าไปในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงไฟเลือนรางจากเทียนไขส่องให้เห็นท่านเดชที่นั่งกุมขมับ ภพไม่ได้เพียงแค่วางแก้วน้ำขิงลง แต่เขากลับนั่งลงข้างๆ แล้วเริ่มบีบนวดไหล่ที่ตึงเครียดของนายเก่าอย่างเบามือ

"ขอบใจนะภพ ถ้าไม่มีเธอฉันคงตรอมใจตายไปนานแล้ว" ท่านเดชเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"อย่าเพิ่งยอมแพ้ครับ ผมยังเชื่อในตัวท่านเสมอ" ภพให้กำลังใจพลางกระชับผ้าห่มให้ชายสูงวัย

จากวันนั้นหลินก็เริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองไม่เคยรู้จักมาก่อน หลินเห็นภพทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำโดยไม่ปริปากบ่นอะไรออกมาสักคำ หลินมองเห็นพ่อของตัวเองที่ตัวเองเคยพึ่งพามาตลอด คนที่เป็นเสาหลักของครอบครัวคนที่แบกทุกอย่างมาโดยตลอดแต่ตอนนี้ กลับนั่งเหม่อลอยอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก เหมือนคนที่ไม่มีเรี้ยวแรงจะทำอะไร หลินที่กำลังสู้รบกับความลำบากอย่างที่ไม่เคยเจอ เธอต้องอาบน้ำเย็นจัดในห้องน้ำที่ไม่มีแสงไฟ มีเพียงไฟฉายกระบอกเล็กที่ภพแขวนไว้ให้หน้าประตูเพื่อความปลอดภัย ทุกครั้งที่เธอก้าวออกมาจะเห็นภพยืนรอยูห่างๆ พร้อมผ้าขนหนูสะอาดและน้ำอุ่นหนึ่งแก้วเสมอ

"นาย... นายไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะภพ นายเองก็นอนน้อยมาหลายวันแล้ว" หลินพูดด้วยความรู้สึกผิด เมื่อเห็นเงาคล้ำใต้ตาของชายหนุ่มที่ต้องตื่นมาทำงานในสวนตอนเช้าและนั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนดึก

"ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้ว แต่อยากให้คุณหนูชินกับชีวิตตอนนี้ให้ได้ก่อน" ภพยิ้มเหนื่อยๆ ออกมา

เช้าวันหนึ่งหลินตัดสินใจเดินเข้าไปในครัวที่บัดนี้ฝุ่นเริ่มจับ

"มีอะไรให้ฉันช่วยไหม" หลินถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาดูไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ว่าจะทำได้ ภพที่กำลังล้างจานอยู่หันมามองอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา "คุณหนูจะช่วยล้างจานเหรอครับ ระวังเล็บสวยๆ จะหักเอานะครับ" ภพพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

"อย่ามากวนได้ไหม แค่บอกมาว่าให้ทำอะไรให้ช่วยอะไร" หลินขึ้นเสียงใส่ภพแก้เก้อ

"งั้น รบกวนคุณหนูช่วยหั่นผักพวกนี้ก็แล้วกันนะครับ น่าจะเป็นงานที่ง่ายมากคุณหนูน่าจะพอทำได้แหละครับ" ภพยื่นเขียงกับมีดให้หลิน หลินรับมาอย่างเก้ๆกังๆเพราะหลินเองไม่เคยจับมีดทำครัวมาก่อนในชีวิต ผลลัพธ์คือการหั่นผักที่ดูไม่เป็นทรงและเกือบโดนมีดบาดมือตัวเองหลายครั้ง แต่หลินเองก็ไม่ยอมแพ้ ภพแอบมองแล้วลอบยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ภพรู้สึกว่าหนามแหลมคมของดอกกุหลาบกำลังค่อยๆ หลุดร่วงไปทีละน้อยตกดึกคืนนั้น ขณะที่ทุกคนหลับแล้ว ภพแอบย่องเข้าไปในห้องทำงานเก่าของท่านเดชที่ตอนนี้ถูกแปะป้ายยึดทรัพย์ ภพบรรจงค่อยๆ เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานที่ภพเคยแอบซ่อนเงินเก็บทั้งหมดของภพเองที่ได้จากการทำงานเกือบปีไว้ข้างใน ภพหยิบเงินก้อนนั้นออกมามันอาจจะไม่มากพอที่จะพลิกฟื้นธุรกิจ แต่ก็มากพอที่จะซื้อ อาวุธ สำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ ภพเชื่อมาตลอดว่าฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ

วันรุ่งขึ้น ภพขออนุญาตท่านเดชออกไปข้างนอกทั้งวัน พอภพกลับมาอีกทีในตอนค่ำพร้อมกับกล่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กมือสองสภาพดีหนึ่งเครื่อง

หลินเห็นเข้าก็อดถามไม่ได้

"นายเอาเงินที่ไหนไปซื้อ" หลินถามออกมาด้วยความสงสัย

"เงินเก็บของผมน่ะครับ" ภพตอบออกมาเบาพร้อมกับก้มหน้าให้หลิน

"แล้วจะซื้อมาทำไม ในเมื่อตอนนี้เราไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวไว้กินในวันพรุ่งนี้ มันจะใช้ประโยชน์อะไรได้" หลินพูดด้วยความกังวล ภพวางโน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นอย่างทะนุถนอมพร้อมกับมองหน้าหลินและท่านเดชที่เดินออกมาดูด้วยแววตาที่มุ่งมั่น

"ผมอาจจะเรียนไม่จบ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมเก่งและรักมันมากนั่นคือคอมพิวเตอร์ ผมมั่นใจว่าเราจะใช้เจ้านี้เป็นตัวหาเงินให้เรา" ภพเปิดเครื่องโน้ตบุ๊ก ต่ออินเทอร์เน็ตผ่านสัญญาณไวไฟอ่อนๆ ที่ยังพอจับได้จากเพื่อนบ้าน

"ผมจะใช้เจ้านี่แหละครับ มันจะช่วยเราสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่" คำประกาศของภพเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างประหลาด มันจุดประกายความหวังเล็กๆ ขึ้นในใจของท่านเดชและหลิน การต่อสู้เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างของครอบครัวสิริวัฒนา โดยมีอดีตคนสวนเป็นแม่ทัพได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบๆ ในคืนนั้นเอง

กลางดึกคืนนั้นท่ามกลางเสียงพัดลมเครื่องเล็กที่ใช้แบตเตอรี่สำรองที่ภพดัดแปลงขึ้นมาเองเพื่อให้ท่านเดชและหลินไม่ร้อนจนเกินไป ภพนั่งอยู่มุมห้องนั่งเล่นแสงสีฟ้าจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ หลินเดินออกมาจากห้องเพราะนอนไม่หลับ เธอเห็นแผ่นหลังของภพที่ดูบึกบึนแต่ทว่าโดดเดี่ยว เขากำลังรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"ทำไมต้องลำบากขนาดนี้" หลินกระซิบเบาๆ พลางวางพัดสานลงบนโต๊ะข้างๆ ภพแล้วเริ่มโบกลมให้ภพช้าๆ

"คุณหนู ทำไมยังไม่นอนครับ" ภพชะงักมือแล้วหันมามอง

"ฉันนอนไม่หลับ เห็นนายนั่งทำงานหลังขดหลังแข็ง ฉันเลยอยากช่วยพัดให้เผื่อจะได้มีลมให้สักนิดก็ยังดี" หลินตอบพลางหลบสายตา