ตอนที่ 11: เล่ห์เหลี่ยมทางการค้า

   หลังจากวิกฤตการณ์ไลฟ์สดสวนสิริวัฒนาก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ภาพลักษณ์ของแบรนด์กลายเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์และคุณภาพที่พิสูจน์ได้จริง ภพตัดสินใจเดินเกมรุกต่อทันที

"เราจะเปิดตัวสินค้าใหม่" ภพประกาศในที่ประชุมเล็กๆที่มีเพียงเขากับหลินและนนนี่

"สินค้าใหม่อะไรวะ ตอนนี้เราขายผลไม้สดจนแพ็คกันไม่ทันแล้วนะ" นนนี่แย้ง

"ไม่ใช่ผลไม้สด แต่เป็นผลิตภัณฑ์แปรรูป แยมผลไม้โฮมเมด, ผลไม้อบแห้งพรีเมียม, และน้ำผลไม้สกัดเย็น 100%" ภพเปิดสไลด์ในโน้ตบุ๊กของตัวเองที่เตรียมมา "น่าสนใจมาก เราจะได้ใช้ประโยชน์จากผลไม้ที่อาจจะช้ำหรือขนาดไม่ได้มาตรฐานจากการขนส่งด้วย เป็นการลดขยะอาหารไปในตัว" หลินตาโตแล้วพูดขึ้น

"ถูกต้องและที่สำคัญ เราจะสามารถควบคุมราคาและเพิ่มกำไรได้มากกว่าผลไม้สด แถมยังเป็นการขยายฐานลูกค้าไปยังกลุ่มใหม่ๆ ที่ชอบทานของว่างเพื่อสุขภาพด้วย" ภพยิ้มออกมา ทั้งสามคนทำงานกันอย่างหนักอีกครั้งเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ โดยมีท่านเดชที่เริ่มมีกำลังใจกลับคืนมาช่วยให้คำปรึกษาเรื่องสูตรแยมเก่าแก่ของตระกูล และใช้คอนเนคชั่นเก่าๆ ติดต่อหาโรงงานแปรรูปขนาดเล็กที่ได้มาตรฐาน 

ช่วงบ่ายวันเดียวกัน

   ในออฟฟิศเล็กๆที่สว่างด้วยแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ภพถอนหายใจยาวพลางพิงหลังกับพนักเก้าอี้ ดวงตาคมหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดแม้ชัยชนะจะอยู่ตรงหน้าแต่ความรู้สึกพ่ายแพ้ในฐานะลูกกลับกัดกินใจของภพเองไม่หยุด

"เป็นอะไรไปภพ ยอดขายเราชนะขาดลอยนะนายควรจะดีใจสิ" หลินเดินเข้ามาใกล้ มือบางวางลงบนบ่าของภพเบาๆความอบอุ่นจากฝ่ามือหลินทำให้ภพรู้สึกตัว

"ชัยชนะที่แลกมาด้วยการทำให้พ่อตัวเองเสียหน้า มันไม่ได้หวานหอมอย่างที่คิดหรอกครับคุณหนู ผมรู้ดีว่าพ่อไม่มีวันหยุดแค่นี้ท่านเป็นคนประประเภทที่ถ้าไม่ได้ครอบครองก็ต้องทำลายให้ย่อยยับ" ภพพูดเสียงพร่า 

"นายกลัวเหรอ" หลินมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มหลินมองเห็นความโดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งแกร่ง 

"ผมไม่ได้กลัวเพื่อตัวผมเอง ผมกลัวว่าถ้าวันหนึ่งผมปกป้องสวนนี้ไม่ได้ผมจะปกป้องคุณหนูกับท่านเดชไม่ได้ด้วย" ภพหันมาสบตาหลิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด หลินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจคว้ามือหนาของเขามากุมไว้แน่น 

"ฟังนะภพ วันที่ฉันล้มนายเป็นคนฉุดฉันขึ้นมา นายสอนให้คุณหนูที่วันๆเอาแต่ชี้นิ้วสั่งคนอื่น กลายเป็นคนที่รู้จักใช้มือสองข้างทำงาน ถ้าวันหน้าพายุจะเข้านายก็ไม่ต้องรับมันคนเดียว ฉันจะยืนอยู่ข้างนายเองในฐานะคู่หูจริงๆไม่ใช่แค่คุณหนูที่นายต้องคอยดูแล" ภพมองมือที่กุมกันอยู่หัวใจที่เคยว้าวุ่นพลันสงบลงอย่างน่าประหลาด ภพค่อยๆพลิกมือขึ้นมาเกี่ยวกระหวัดนิ้วกับหลิน

"คุณหนูรู้ไหมสิ่งที่ผมอยากกู้คืนมาที่สุด ไม่ใช่แค่บริษัทของบ้านคุณหนูหรือการเอาชนะพ่อ" ภพนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

"แต่คือการพิสูจน์ว่า ไอ้กรรมกรปากเสียคนนี้มันคู่ควรที่จะยืนข้างๆผู้หญิงที่ชื่อหลินหรือเปล่า" คำพูดนั้นชัดเจนกว่าครั้งไหนๆหลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ใบหน้าของตัวหลินเองร้อนผ่าวจนต้องหลบสายตา แต่ไม่ได้ชักมือออก

"พิสูจน์จบหรือยังล่ะ" หลินถามเสียงสั่นพยายามทำใจดีสู้เสือ ภพยิ้มที่มุมปากแววตาเจ้าเล่ห์กลับมาอีกครั้ง 

"ยังครับ หนทางนี้ยังอีกยาวไกล คุณหนูเตรียมใจไว้เลยเพราะนับจากนี้ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากดวงใจของผมไปเด็ดขาด ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นพ่อของผมเองก็ตาม" สงครามข้างนอกอาจจะกำลังพักรบ แต่สงครามในหัวใจของคนทั้งคู่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการโดยมีเดิมพันที่ยิ่งใหญ่กว่าเงินทองมหาศาล นั่นคือความรักที่เริ่มผลิบานในเงามืดของวิกฤตครั้งนี้

ในขณะเดียวกัน 

   ที่ฟรุ๊ตเอ็มไพร์ พ่อของภพก็กำลังวางแผนโต้กลับอย่างเงียบๆ เขารู้ดีว่าการโจมตีด้วยข่าวลือไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว ครั้งนี้เขาจะใช้เล่ห์เหลี่ยมทางการค้าเข้าสู้

เขาแอบส่งคนปลอมตัวเป็นลูกค้าเข้าไปสั่งซื้อสินค้าจากสวนสิริวัฒนาจำนวนมาก เพื่อนำสินค้าไปวิเคราะห์จุดแข็งจุดอ่อน และที่สำคัญคือเพื่อขโมยฐานข้อมูลลูกค้า

จากนั้น ฟรุ๊ตเอ็มไพร์ก็เปิดตัวแบรนด์ลูกใหม่ในชื่อเดลี่ฟรุ๊ตที่ทำผลิตภัณฑ์แปรรูปเหมือนกับของสวนสิริวัฒนาทุกอย่าง แต่ขายในราคาที่ถูกกว่า 15% และทำการตลาดอย่างหนักหน่วงโดยการยิงโฆษณาตรงไปยังกลุ่มลูกค้าที่เคยซื้อของจากสวนสิริวัฒนา

"ไอ้ภพ แย่แล้ว ไอ้บริษัทเดลี่ฟรุ๊ตมันส่งโปรโมชั่นมาให้ลูกค้าเราทาง SMS ได้ยังไงวะ" นนนี่โวยวายลั่นออฟฟิศ

"โดนเล่นงานจนได้ พวกมันคงแฮกฐานข้อมูลลูกค้าเราไป" ภพขมวดคิ้ว

"เราจะทำยังไงดี ของก็เหมือนกันแต่ราคาถูกกว่าคนก็ต้องแห่ไปซื้อของมันหมดสิ" หลินกังวล

ภพมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างครุ่นคิด 

"เขาเล่นเกมราคา แต่เขาลืมไปอย่างหนึ่งว่าลูกค้าของเราไม่ได้ซื้อแค่สินค้า แต่เขาซื้อความเชื่อใจ" ภพตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาโพสต์ข้อความลงในเพจสวนสิริวัฒนา

"ถึงลูกค้าทุกท่าน ตอนนี้มีผลิตภัณฑ์ที่คล้ายคลึงกับของเราวางจำหน่ายในราคาที่ถูกกว่า เราเข้าใจดีหากท่านจะเลือกซื้อสินค้าที่คุ้มค่ากว่า แต่เราอยากให้ท่านมั่นใจว่า ทุกบาททุกสตางค์ที่ท่านจ่ายให้เรา จะถูกนำกลับไปพัฒนาสวนของเราให้ดียิ่งขึ้น, เป็นค่าจ้างที่ยุติธรรมให้กับชาวสวน และเป็นทุนในการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ดีๆ ต่อไป เราไม่ได้แข่งขันที่ราคา แต่เราแข่งขันกันที่คุณค่าและความยั่งยืน ขอบคุณที่สนับสนุนเราเสมอมา" มันคือการเดิมพันครั้งใหญ่ ภพกำลังเดิมพันกับความภักดีของลูกค้า

และในวันเดียวกันนั้นเอง ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น มีลูกค้าหลายคนของเดลี่ฟรุ๊ตโพสต์ร้องเรียนว่าสินค้าที่ได้รับมีปัญหาเรื่องคุณภาพ แยมมีรสชาติผิดเพี้ยน ผลไม้อบแห้งมีกลิ่นอับ

ความจริงก็คือ ฟรุ๊ตเอ็มไพร์เร่งรีบผลิตสินค้ามากเกินไปจนไม่สามารถควบคุมคุณภาพได้ทั้งหมด ผิดกับ "สวนสิริวัฒนา" ที่ค่อยๆเติบโตและให้ความสำคัญกับคุณภาพมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ กระแสสังคมตีกลับอีกครั้ง ลูกค้าที่เคยลังเลกลับมาสั่งซื้อสินค้าจากสวนสิริวัฒนาอย่างท่วมท้นยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับคอมเมนต์ให้กำลังใจว่ายอมจ่ายแพงกว่าเพื่อคุณภาพที่ดีกว่าหรือเงินของเราต้องสนับสนุนคนที่ซื่อสัตย์ ภพชนะศึกครั้งนี้อีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยเล่ห์เหลี่ยมแต่ด้วยคุณธรรมและความจริงใจ

คืนนั้น 

ภพกับหลินนั่งดูยอดขายที่พุ่งทะยานขึ้นในออฟฟิศกันสองคน

"นายสุดยอดไปเลยภพ นายเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ตลอดเลย" หลินพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมจากใจจริง

"ผมก็แค่เชื่อในสิ่งที่ผมทำและก็เพราะมีคุณอยู่ข้างๆด้วย" ภพหันมาสบตาหลิน คำพูดของภพทำให้หัวใจของหลินเต้นแรง หลินรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนแก้มที่ร้อนผ่าว 

"พูดบ้าอะไรของนาย" บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดที่ภพเคาะเบาๆ ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาลอยๆ 

"คุณหนูครับ ถ้าวันหนึ่งผมพอบริษัทนี้กลับมารวยเหมือนเดิมได้คุณหนูจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไหม" คำถามของภพทำให้หลินชะงัก หลินหันกลับมามองภพนึกถึงภาพตัวเองในอดีตที่เอาแต่ใจและดูถูกคนอื่น แล้วหลินก็ส่ายหน้าช้าๆ

"ไม่ ฉันไม่อยากกลับไปเป็นคนแบบนั้นอีกแล้ว" หลินพูดเสียงเบา "ฉันชอบตัวเองในตอนนี้มากกว่า ที่ได้ทำงานหนักได้เรียนรู้ค่าของเงินและได้อยู่กับนาย" ประโยคสุดท้ายนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่สำหรับภพ มันกลับดังก้องอยู่ในหัวใจของภพ