2.งานใหม่ ชีวิตใหม่ (1)

ท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำกับเสียงหอบหายใจเบาๆ ของร่างสวยจากเบาะหลัง เพชรเหลือบตาคมมองอีกฝ่ายเห็นหญิงสาวเองก็มองเขาผ่านกระจกอยู่เช่นกัน ดวงตาคู่เรียวสวยมีแววหวาดระแวงจนต้องนึกเซ็งในใจ เป็นเขาต่างหากที่ต้องไม่ไว้ใจผู้หญิงอย่างเธอ

“จะให้ผมส่งที่ไหน”

เขาถามเสียงเรียบ ให้รู้ว่าตนไม่ได้แยแสหรือสนใจเธอจนต้องมานั่งกลัวอย่างที่เป็นอยู่

“ที่ไหนก็ได้ค่ะ”

เสียงหวานที่ดูออกว่าพยายามไม่ให้สั่นตอบกลับมา สายตาคู่สวยละจากกระจกหลังมาลอบสังเกตท่าทางเขา นั่นยิ่งทำให้เพชรชักหมดความอดทน เขาอุตส่าห์หวังดีช่วยเหลือแต่เธอกลับทำท่าอย่างกับเขาเป็นคนร้ายโรคจิต ทั้งคำตอบขอไปทีนั้นก็ส่งผลกับระดับความขุ่นเคืองในใจเพชรให้เพิ่มสูงขึ้นไปอีก

“งั้นผมส่งคุณป้ายรถเมล์หน้า หรือไม่พาไปคอนโดผมก็ได้สิ”

ใบหน้าสวยที่เขาเหลือบมองในกระจกหลังดูเหวอดวงตาฉายแววตระหนกจนเขาหลุดยิ้มที่มุมปาก หากมันก็ดูเหมือนยิ้มหยันเสียมากกว่า

“จอดข้างหน้านี่แหละค่ะ”

เสียงหวานโพล่งขึ้นทันควัน อาการเกร็งระแวดระวังเพิ่มขึ้นเท่าตัว

คิ้วเข้มขมวดฉับ พวกเขาห่างจากโรงแรมมาไกลแล้ว สองข้างทางค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีสถานบันเทิงอื่นหรือร้านอาหารยามดึกแม้แต่ร้านเดียวเพราะเป็นพื้นที่ออฟฟิศทำงานซึ่งเวลานี้ปิดหมด จะมีแสงไฟอยู่บ้างก็จุดที่เป็นป้อมยามเท่านั้น แต่ด้วยคำบอกที่ดูถือดีแถมมองเขาเหมือนไม่ไว้ใจทำให้เพชรไม่คิดจะรั้งอีกฝ่าย เดี๋ยวจะมองว่าเขาเป็นตัวร้ายมากไปกว่านี้

รถหรูค่อยๆ หยุดนิ่งเมื่อถึงป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่ง แล้วเสียงปลดล็อกก็ดังขึ้น มือบางรีบจับที่เปิดทว่าก่อนจะดันประตูออกไปก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมบางอย่างไป ใบหน้าสวยหันมองคนขับ แล้วก็เห็นเขามองอยู่จึงยิ้มให้อีกฝ่ายแม้จะดูฝืนๆ ไปหน่อย

“ขอบคุณนะคะ”

เธอบอกกับชายหนุ่มแม้จะไม่เชื่อใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เขาก็เป็นคนยื่นมือเข้ามาช่วยในยามที่เข้าตาจน

ใบหน้าหล่อขาวหากคมเข้มด้วยไรหนวดเคราจางๆ พยักรับเล็กน้อยไม่ได้พูดอะไรอีก หญิงสาวจึงผลักประตูก้าวลงไปจากรถแล้วปิดลง เพียงชั่วอึดใจรถคันหรูก็แล่นห่างไป ร่างสวยระหงขึ้นไปยืนบนฟุตบาทพร้อมความรู้สึกเย็นวาบพัดผ่านจนต้องยกมือขึ้นกอดตัวเอง สั่นทั้งใจที่ยังตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา สั่นทั้งกายจากอากาศยามดึก รวมถึงความเปล่าเปลี่ยวรอบกายเมื่อหันมองแล้วไม่พบสิ่งใด นอกจากความมืดที่มีแสงสลัวจากมุมไกลๆ สาดส่องมาถึงเพียงน้อยนิด

ไม่เพียงแค่หญิงสาวที่รู้สึกว่าป้ายรถเมล์นี้ค่อนข้างมืด เพราะดวงตาคู่คมของคนที่ขับรถไกลออกมาแล้วก็ยังอดมองกระจกส่องหลังสังเกตร่างระหงที่ตัวเล็กลงเรื่อยๆ ไม่ได้

สุดท้ายคนที่ไม่อยากสนใจในตอนแรกก็หยุดรถลงเมื่อไปถึงส่วนโค้งของถนน ซึ่งไม่สามารถมองเห็นร่างบางได้แล้ว ก่อนร่างสูงใหญ่จะถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ดับเครื่องยนต์จะได้ไม่มีแสงไฟจากรถแล้วลงไปดันรถคันหรูของตัวเองถอยกลับจนเห็นคนตัวเล็กได้ในระยะไกล จากนั้นก็กลับไปในรถเปิดกระจกออกนั่งนิ่งๆ รอคอยอยู่อย่างนั้น เพื่อให้มั่นใจว่า

หญิงสาวได้ขึ้นรถแท็กซี่หรือรถเมล์เรียบร้อยแล้ว

ทว่าเพชรก็ไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองเช่นกัน ว่าเหตุใดต้องพยายามถึงขนาดนี้

ท่าเรือในจังหวัดทางทะเลใต้ของประเทศไทยดูคึกคักในช่วงไฮซีซัน เรือเร็วข้ามฟากเต็มทุกรอบ แม้กระทั่งเกาะเล็กที่เปิดรับนักท่องเที่ยวในจำนวนจำกัดอย่างเกาะพันมุกที่ศศิกำลังจะเดินทางไป เกาะแห่งนี้รับส่งคนเพียงสองช่วงเวลาต่อวัน คือหกโมงเช้าและสิบเอ็ดโมง ดังนั้นไม่แปลกที่จะมีผู้โดยสารเต็มจำนวนพอดี

ร่างระหงนั่งอยู่ส่วนกลางของลำเรือ ทว่าก็รับรู้ถึงแรงปะทะของลมทะเลผสมกลิ่นอายความสดชื่น ช่วยผ่อนคลายจิตใจกับสมองซึ่งเหนื่อยล้าจากเรื่องราวมากมายภายในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ผืนน้ำสีมรกตเข้มตัดกับท้องฟ้ากว้างมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ให้ความรู้สึกอิสระและปลดปล่อยในแบบที่หาได้ยากจากกรุงเทพฯ ใจที่หนักหน่วงโปร่งโล่งจนสามารถสูดหายใจได้อย่างเต็มปอด ใบหน้าสวยมีแว่นดำกับหมวกปกปิด ระบายยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อสายตากวาดมองความงดงามที่รังสรรค์ด้วยฝีมือธรรมชาติ

จะว่าไปแล้วการเลือกมาสมัครงานในที่ห่างไกลความวุ่นวายตามข้อเสนอของเพื่อนรุ่นน้องน่าจะดีไม่น้อย หญิงสาวคิดว่าน้อยคนที่จะนึกออกในทันทีว่าเธอเป็นใคร เพราะแม้จะเคยปรากฏตัวในละครทีวีบ้างแต่ก็ยังไม่ได้มีชื่อเสียงหรือเป็นตัวหลัก และการได้มาอยู่กับธรรมชาติก็คงช่วยให้สุขภาพกายและสุขภาพใจของเธอดีขึ้น

ใช้เวลาในการเดินทางไม่นานเรือก็เทียบท่า เท้าบางที่ใส่เพียงรองเท้าสบายๆ พร้อมลุยน้ำก้าวตามกลุ่มนักท่องเที่ยวไปบนสะพานทอดยาวจนถึงหน้าหาด หญิงสาวมองสีเขียวขจีของต้นไม้หนาแทรกอยู่กับสิ่งปลูกสร้างอย่างกลมกลืนเบื้องหน้าด้วยความสนใจ บรรยากาศของเกาะแห่งนี้สวยงามน่าอยู่กว่าที่เธอเคยคิดเอาไว้เสียอีก

ทุกคนมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือตึกหลักเพื่อติดต่อห้องพัก ศศิจึงเดินตามไปจนถึงหน้าเคาน์เตอร์ หลังจากรอคนอื่นๆ จัดการเรื่องห้องครบหมดแล้วเธอก็เข้าไปคุยกับพนักงาน

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าฝ่ายบุคคลไปทางไหนคะ”

“ฝ่ายบุคคลอยู่ด้านใน ไม่ทราบว่ามาพบใครหรือติดต่ออะไรคะ”

พนักงานต้อนรับดูมีอัธยาศัยเป็นมิตรคนหนึ่งตอบถามกลับมา

“มาสมัครงานค่ะ ดิฉันส่งใบสมัครมาทางอีเมล แล้วก็ได้รับการตอบรับเรียกตัวมาสัมภาษณ์น่ะค่ะ”

“อ๋อ ไม่ทราบชื่ออะไรคะ”

“ศศิ ภูวดลค่ะ”

“รอสักครู่นะคะ”

อีกฝ่ายบอกแล้วหันไปกดโทรศัพท์ภายใน ไม่นานก็หันกลับมาแจ้งกับเธอ

“เดี๋ยวเชิญนั่งรอที่โซฟาด้านหน้านะคะ”

=====