8

ดึกคืนนั้น เจ้า‍เอยนั่งอยู่ในห้องนอน โดยมีพี่ชายกับน้องสาวนั่งอยู่เป็นเพื่อน ทั้งสองต่างพูดคุยเรื่องครอบครัว รวมไปถึงเรื่องของพ่อกับแม่ที่ผ่านไปแล้วด้วย

“ถึงแม้พ่อจะเป็นแบบนี้ แต่ตอนนางแต่งงาน พ่อก็เข้ามาสวมกอดแล้วบอกยินดีด้วยนะลูก” เจ้า‍นางเล่าประสบการณ์ของตัวเอง “ชั่วเวลานั้น เหมือนได้พ่อกลับคืนมาเลย พรุ่งนี้...พี่ก็คงได้เจอพ่อในแบบที่เราคิดถึงนะพี่”

เจ้า‍เอยน้ำตาซึม ส่วนพี่ชายนั้นเข้าใจความยากลำบากของน้องสาวจึงลูบหัวทั้งสองคน

“บางครั้งเวลาพ่อรู้สึกตัว เขาก็ถามถึงเอยกับนาง ว่าเป็นอย่างไร สบายดีหรือเปล่า อยู่ไกลจากบ้านเป็นห่วง พี่อยากให้น้องทั้งสองรู้ไว้ว่า ถึงพ่อจะเป็นแบบที่เห็น ขึ้น ๆ ลง ๆ มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้จริง ๆ สมองของมนุษย์นั้นซับซ้อน แต่จิตใจของพ่อน่ะ ยังรักพวกน้องเหมือนเดิม”

“จ้ะ ฉันเชื่อ”

“รีบนอนนะเอย เดี๋ยวต้องตื่นเช้ามาก พรุ่งนี้เอยจะสวยที่สุดแล้ว” เจ้า‍เหนือบอกน้อง สามพี่น้องกอดกันตัวกลม สายใยรักใคร่ผูกพันที่ถึงแม้เติบโตจะอยู่ห่างกัน แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

พวกเขาไม่รู้เลยว่า งานแต่งงานในวันพรุ่งนี้จะโกลาหลเพียงใด

8 ชั่วโมงก่อนพิธีแต่งงาน

ตรงประตูหนีไฟของโรงแรม เดช‍คุณกับอรพลินหลบมาคุยกันทั้งน้ำตา เขาสวมกอดแล้วบอกขอโทษที่ไม่กล้าสารภาพความจริงกับเจ้า‍เอย

ว่าคนทั้งสองมีอะไรกันแล้วหลายครั้ง

“ให้มันจบเหอะพี่” เธอยอมรับ ว่าหลงรักว่าที่สามีของเพื่อน เพราะเขาอบอุ่นและอ่อนโยนมาก จากเป็นที่ปรึกษาจนเลื่อนขั้นมาดามหัวใจ พูดคุยดื่มกินจนเลยเถิดโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นไฟรักกับคุในอกจนห้ามใจไม่ได้อีก ทว่ายิ่งใกล้วันแต่งงาน อรพลินพยายามหักห้ามใจตีตัวออกห่าง เพราะเธอรู้สึกผิดกับเพื่อน ในทีแรก เธอลังเลว่าจะสารภาพดีหรือไม่ แต่เมื่อเห็นเจ้า‍เอยตื่นเต้นดีใจขนาดนี้ เธอไม่กล้าทำลายวันดี เลยเหมือนรูดซิปปากตัวเอง

คบกันมาเกินสิบปี จะให้มิตรภาพพังเพราะความใจไม่นิ่งหรือ ส่วนเดช‍คุณเป็นคนขอเจ้า‍เอยแต่งงาน ทั้งยังไม่เคยแตะต้องตัวแฟนสาวเลย เรื่องนี้อรพลินรู้ดี

“ให้มันเป็นอดีตไป สำหรับพี่ ฉันก็แค่ผู้หญิงอย่างนั้น พี่ถนอมเอยมาตั้งนานนะ”

กระนั้น ในคำพูดกลับประชดแดกดันน้อยใจ ราวกับความเห็นแก่ตัวกับสำนึกผิดต่อสู้แย่งชิงอยู่ภายใน

“แต่ใจมันไม่เหมือนเดิมแล้ว พี่ทำผิดกับเอย แต่พี่ก็ทำผิดกับอรด้วย วัน ๆ พี่เอาแต่คิดถึงอร จะให้ทำอย่างไร” เขาทุบกำปั้นกับกำแพง โหยหาสัมผัสของเธอ หากได้ลิ้มลองรสชาติเผ็ดร้อนร่วมกันแล้ว ยิ่งกระหายอยาก

เจ้า‍เอยเปรียบเสมือนอาหารทิพย์ที่เขายังไม่เคยลองชิม พอได้กินจนอิ่มท้องของจริงไปก่อนจึงไม่ได้คะนึงหา

“อร...อรว่ามันเป็นความผิดพลาดของพวกเราทั้งคู่” ตอนแรกจะบอกว่าเต็มใจ แต่กระดากปากเพราะทำเรื่องผิด “เราต้องฝังมันลงไปเพื่อเอยนะคะ”

“แล้วอรจะทำยังไง” เขาถาม “สายตาของอรมันไม่ได้บอกว่าโอเคเลย พี่ก็ไม่โอเค”

“พี่คุณ อีกไม่ถึงวันแล้ว พี่ล้มเลิกงานแต่งไม่ได้”

“แต่พี่ไม่อยากหลอกเอย สิ่งสำคัญก็คือ พี่หลอกหัวใจตัวเองไม่ได้ อร ถ้าแต่งแล้วหย่า มันยิ่งแย่กับเอย”

“แล้วจะมายกเลิกตอนนี้หรือพี่” เธอถาม

“อรยินดีกับพี่กับเอยจริงหรือเปล่า” เขาประคองใบหน้าเธอ สบตาจดจ้องดวงตาคู่งามของหญิงสาว แม้แต่ยามร้องไห้ยังงดงามจนเจ็บไปถึงหัวใจ ความรักที่เขามีให้เจ้า‍เอยในเวลานี้ไม่ต่างจากพี่ชายมีให้น้องสาวไปแล้ว แต่ความรักที่มีให้อร มันคือความรักบริสุทธิ์

นั่นคือความคิดของเขา ณ ตอนนั้น

เขาอยากปลอบโยนเธอ อยากอยู่ข้างเธอ ความรู้สึกที่เคยมีให้เจ้า‍เอย ไปอยู่กับอรพลิน แม้แต่ยามนี้ ก็ยังอยากจะจรดริมฝีปากลง

“อร...อร”

หยาดน้ำตาไหลรดมือชายหนุ่ม เธอมันชั่วช้าสิ้นดี ทั้งที่พลาดไปแล้วก็ควรจบ แต่ทั้งสองไม่อาจห้ามใจก็ยังรั้นมาเจอกัน จนแม้แต่วันพรุ่งนี้ ไม่สิ อีกไม่กี่ชั่วโมงที่เขาจะกลายเป็นสามีของเพื่อน แค่เพียงสบตามองกัน ใจถวิลหาจนร่างกายพามาเจอกัน หลบอยู่ตรงบันไดหนีไฟ

เดช‍คุณเห็นเธอไม่อาจตอบได้ก็น้ำตาไหล จึงจูบที่หน้าผากหญิงสาว “พี่ตัดสินใจแล้ว พี่จะชดใช้ให้เอยทีหลัง เราไปด้วยกันเถอะ”

“พี่...” อรพลินตกตะลึง “ไม่ได้”

“ไปเถอะ ถ้าเราโกหกหัวใจตัวเอง เราทำร้ายเอยยิ่งกว่า ไปกับพี่”

“จะไปไหน”

“ไปจดทะเบียนกัน”

“แต่...”

“อร มองตาพี่”

เมื่อสบตากัน ริมฝีปากทั้งสองกลับเหมือนมีแม่เหล็กดึงดูดให้แนบชิดสนิท รักที่เกิดผิดที่ผิดเวลา กลับมอบรสหวานรัญจวนปนขมพาให้เสพติดยิ่งนัก เดช‍คุณกอดร่างม่ายสาวไว้แนบตัว ไออุ่นและกลิ่นหอมจากตัวเธอพาให้ทั้งตัวของเขาร้อนผ่าว อยากอยู่ใกล้ อยากครอบครองตลอดไป

ถ้าหากเขายังรู้สึกกับเจ้า‍เอย มันคงง่ายกว่านี้ แต่ค่ำคืนที่เขาลูบไล้สัมผัสกายงดงามของอรพลิน สองร่างนอนกอดผสานราวกับเป็นคนคนเดียวกัน ท่ามกลางแสงไฟสลัวในร้าน บรรยากาศร้างลูกค้าเมื่อร้านปิด แต่เสียงเพลงแจซคลอยังเปิดอยู่ เขากลับจดจำมันยิ่งกว่าตอนริมฝีปากตัวเองแตะกับของเจ้า‍เอย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองของอรพลินงดงาม และพาให้เขาลืมความน่ารักใสบริสุทธิ์ในดวงตาของคนรักตัวจริง

“อร...” เขากอดร่างอ่อนระทวยของอรพลินที่ไม่อาจต้านทานรสจูบไปได้

อรพลินเองพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง เธอเคยมีสามีที่ให้กอดได้สัมผัส แต่เขาทำตัวสกปรกจนเธอขยาด ทว่ากับเดช‍คุณ ยามเธอซบไหล่ของเขา ยามฝ่ามือร้อนสัมผัสลูบไล้ร่างเธอ โหยหาที่จะได้กอดก่ายกัน หัวใจม่ายสาวเต้นแรง แรงจนพรากเอาสามัญสำนึกออกไปจนหมด

ราวกับทั้งคู่เสพติดรสรักของกันและกัน เดช‍คุณหมุนร่างเธอมาแนบกับกำแพง ฝังจูบดูดดื่ม เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ผิดขนาดนี้มาก่อน แต่ไอ้ความระทึกใจนี้ พาให้การลอบพบกอดรัดกันยิ่งส่งอารมณ์แรงกล้า เขาเลิกกระโปรงเธอขึ้น จากนั้นสอดตัวตนเข้าไป สองร่างผสานริมกำแพงราวกับเป็นเตียงในที่ลับ แต่กลับอยู่ตรงบันไดหนีไฟ...

ขณะที่เจ้าสาวของเขากำลังจมลงอยู่ในนิทรา ผจญอยู่ในความฝันที่เต็มไปด้วยอนาคตที่วาดไว้และความกังวลว่างานจะมีข้อบกพร่อง

ขณะที่ครอบครัวของทั้งสองรอตื่นมาเป็นบ้านเดียวกัน

ขณะที่เพื่อนฝูงของพวกเขารอร่วมฉลองจุดเริ่มต้นของความรัก

ชู้รักทั้งสองกับพลอดรักแลกเปลี่ยนไออุ่นอย่างถึงพริกถึงขิง เมื่อเสร็จกิจยังไม่อาจกลับมามีสติ ดันจับมือกันหนีความรับผิดชอบทั้งหมด เดช‍คุณพาอรพลินขับรถหนีออกไปจากโรงแรมในยามวิกาล