บทที่ 6

กลางดึก หร่วนเหยากวงกำลังนอนหลับอย่างสนิท จู่ ๆ ก็ถูกเสียงรัวเคาะประตูกับเสียงตะโกนอันตื่นตระหนกของอวิ๋นหลิงปลุกให้สะดุ้งตื่น

"พระชายา! พระชายา แย่แล้วเพคะ! เรือนหล่านเยว่เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!"

หร่วนเหยากวงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยสียงดัง เธอปวดหัวเล็กน้อย "เกิดเรื่องอะไรถึงได้ตื่นตระหนกเช่นนี้"

อวิ๋นหลิงหน้าซีดเผือด พูดจาจับต้นชนปลายไม่ถูก "พระชายารองชุย... นางตื่นมาถ่ายเบาตอนกลางคืน แล้วลื่นตกบันไดเพคะ! หัวแตกเลือดอาบ! หมอหลวงเพิ่งตรวจพบ...พบว่านางตั้งครรภ์ได้เพียงเดือนเดียว แต่ตอนนี้...ตอนนี้เด็กไม่อยู่แล้วเพคะ!"

หร่วนเหยากวงขมวดคิ้ว

ชุยหลิงหว่านตั้งครรภ์? แล้วก็แท้งไปแล้ว?

"ท่านอ๋องโกรธมาก กำลังสอบสวนเรื่องนี้จนถึงที่สุด! ผลการสอบสวนออกมาว่า มีคนไปราดน้ำมันไว้บนบันไดเพคะ! ใครจะไปคิดว่าพอจับตัวคนที่ทำได้ คนผู้นั้นกลับบอกว่า...บอกว่าเป็นคำสั่งของพระชายาเพคะ! ท่านอ๋องสั่งให้ท่านรีบไปเดี๋ยวนี้!" อวิ๋นหลิงร้อนใจจนน้ำตาไหลพราก "พระชายา นี่เป็นการใส่ร้ายแน่ ๆ เพคะ! ท่านรีบไปอธิบายให้ท่านอ๋องฟังให้กระจ่างเถิด!"

หร่วนเหยากวงหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็ตาสว่างแล้ว ถึงขั้นเผยให้เห็นความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยด้วย

เมื่อเดินไปถึงหน้าเรือนหล่านเยว่ เธอผลักประตูเปิดออก

ในชั่วพริบตานั้น ทุกสายตาต่างมารวมอยู่ที่ตัวเธอ ทั้งสายตาจับผิด โกรธแค้น สงสัยและสมเพชเวทนา

เซียวเยี่ยนเฟิงเงยหน้ามองเธอ แววตาเยียบเย็นคมกริบ ราวกับจะทิ่มแทงเธอให้ทะลุ "หร่วนเหยากวง อธิบายมา"

หร่วนเหยากวงยืนอยู่ที่หน้าประตู สบตากับเขาแล้วถามอย่างใจเย็น "อธิบายอะไรเพคะ"

"อธิบายว่าเหตุใดเจ้าถึงสั่งให้คนไปราดน้ำมันบนบันไดที่หลิงหว่านต้องเดินผ่าน! ทำให้นางลื่นล้มจนเสียลูกไป!" เซียวเยี่ยนเฟิงลุกพรวด อกกระเพื่อมขึ้นลงขณะเอ่ย "หลายวันนี้เจ้าทำตัวประชดประชัน บีบให้ข้ากับเหิงเอ๋อร์ต้องก้มหัวให้ ข้าถือว่าเจ้าน้อยใจจึงตามใจเจ้า! แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะใช้วิธีการชั้นต่ำเช่นนี้! นั่นคือสายเลือดของข้านะ! นั่นคือหนึ่งชีวิตเลยนะ!"

เซียวเหิงก็ถลึงตาแดงก่ำมองเธอ พร้อมกล่าวปนเสียงสะอื้น "เสด็จแม่! เหตุใดท่านถึงใจคออำมหิตนัก! แม่เล็กชุยดีกับท่านขนาดนั้น! นางยังคอยบอกให้ข้ามาเยี่ยมท่านบ่อย ๆ อยู่เลย!"

หร่วนเหยากวงพลันรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมา เป็นความเหนื่อยล้าที่สั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ

"หากหม่อมฉันอธิบาย" เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความเย็นสงัดยามราตรี "ว่าหม่อมฉันไม่ได้ทำ ท่านจะเชื่อหรือไม่"

ท่าทีที่ดูไม่สนใจใยดีจนถึงขั้นประชดประชันของเธอทำให้เซียวเยี่ยนเฟิงโกรธถึงขีดสุด "หลักฐานมัดตัวแน่นหนา! เจ้ายังจะกล้าแก้ตัวอีกหรือ หร่วนเหยากวง เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าเพียงแค่เอาแต่ใจนิดหน่อย แต่ลึก ๆ จิตใจดี! ดูท่าแล้วข้าคงคิดผิด! เจ้ามันจิตใจโหดเหี้ยมเหมือนงูพิษแท้ ๆ !"

จิตใจโหดเหี้ยมเหมือนงูพิษ

พอหร่วนเหยากวงได้ฟังประโยคนี้ หัวใจก็ราวกับถูกเข็มเล่มเล็ก ๆ ทิ่มแทง

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่ว ทว่าไม่นานก็ถูกความด้านชาที่ลึกยิ่งกว่ากลบกลืนจนหมด

เธอกระตุกมุมปาก ไม่น่าเชื่อว่ายังจะยิ้มออกมาได้ "แล้วอย่างไรเล่า ท่านอ๋องจะจัดการหม่อมฉันอย่างไร รีบลงโทษมาเถิด ลงโทษเสร็จหม่อมฉันจะได้กลับไปนอน"

"เจ้า!" ท่าทีดื้อรั้นหัวแข็งและมองข้ามหัวของเธอ ทำให้เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จนขาดสติยับยั้งชั่งใจทันที

เขาเงื้อมมือขึ้นสูง แล้วตบลงมาอย่างแรง!

หร่วนเหยากวงถูกตบจนหน้าหัน แก้มบวมเป่งขึ้นมาทันตาเห็น มุมปากมีรอยเลือดซึมออกมา

เธอค่อย ๆ หันหน้ากลับมา มองเซียวเยี่ยนเฟิงด้วยแววตาไร้ความอาฆาต ไม่มีความน้อยเนื้อต่ำใจ มีเพียงความว่างเปล่าตายด้าน

"ลงโทษเสร็จแล้วหรือยัง" เธอใช้นิ้วเช็ดเลือดที่มุมปาก น้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเดิม "เช่นนั้น หม่อมฉันขอตัวกลับก่อน"

การตอบสนองของเธอบีบให้เซียวเยี่ยนเฟิงเสียสติ รังสีอำมหิตพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ เขาตะโกนออกมาโดยแทบไม่ต้องคิด "ใครก็ได้! ลากพระชายาออกไป! พระชายารองชุยเสียเลือดไปเท่าใด ก็ให้เอาเลือดนางคืนมาเท่านั้น!"

หลังจากตวาดออกไป เขากลับเป็นฝ่ายชะงักเสียเอง เมื่อเห็นใบหน้าที่ขาวซีดราวกับกระดาษของหร่วนเหยากวง ก็รู้สึกบีบหัวใจฉับพลัน ความรู้สึกเสียใจแทบจะพุ่งทะลุแซงความโกรธ

เขาอ้าปากพะงาบ คิดจะเปลี่ยนคำสั่ง

"ท่านอ๋อง..." ชุยหลิงหว่านบนเตียงกลับส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดอย่างถูกจังหวะ "อย่าเลยเพคะ ท่านอ๋อง หม่อมฉันขอร้องล่ะ ละเว้นพี่หญิงเถิด! พี่หญิงเพียงเพียงเลอะเลือนชั่ววูบ เด็กคนนั้นของเรา ก็ถือเสียว่าไม่มีวาสนาต่อกัน..."

เซียวเยี่ยนเฟิงรีบเข้าไปประคองนางไว้ เมื่อเห็นท่าทางที่อ่อนแอและน่าสงสารของนาง เมื่อนึกถึงเด็กที่จากไปโดยยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก เขาก็กลับมาใจแข็งอีกครั้ง

เขามองหร่วนเหยากวงที่ยังคงยืนยืดอก "หากเจ้ายอมคุกเข่าขอโทษหลิงหว่าน และสัญญาว่าจะไม่ทำผิดอีก ครั้งนี้ข้าจะละเว้นเจ้า!"

หร่วนเหยากวงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตามองผ่านคนทั้งสองที่กอดกันอยู่ มองเลยไปยังบุตรชายที่ถลึงตามองเธออยู่ข้าง ๆ สุดท้ายเธอก็มองเซียวเยี่ยนเฟิงด้วยสายตาที่ราวกับมองคนแปลกหน้า

จากนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก หมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

คมมีดที่เย็นเฉียบกรีดผ่านผิวหนังบนแขนของเธอ เลือดอุ่นร้อนไหลรินหยดลงบนพื้นหิน ไม่นานก็รวมตัวกันเป็นกองเลือดสีแดงเข้ม

อวิ๋นหลิงร้องไห้โฮคิดจะพุ่งเข้ามา แต่ถูกคนกันตัวไว้อย่างแน่นหนา

เซียวเหิงวิ่งตามออกมา เมื่อเห็นเลือดสด ๆ ที่ไหลไม่หยุดจากแขนของเสด็จแม่ ใบหน้าน้อย ๆ ก็เผยความปวดใจและลังเล ทว่ากลับถูกภาพลักษณ์ที่น่าสงสารของชุยหลิงหว่านกลบไว้หมด

เขานึกถึงคำที่แม่เล็กชุยแอบบอกเขา ว่าเสด็จแม่เป็นเช่นนี้เพราะมีความอาฆาตแค้นในใจ หากไม่สั่งสอนให้ดี ต่อไปจะต้องทำร้ายผู้อื่นอีก

เขาพลันหันตัววิ่งออกไป ผ่านไปครู่เดียวเขาก็กลับมาพร้อมกับถ้วยน้ำยาสีดำสนิท เดินตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหร่วนเหยากวง

เนื่องจากเสียเลือดมากเกินไป หร่วนเหยากวงเริ่มตาพร่าและสติเลือนลาง

"เสด็จแม่" เสียงของเซียวเหิงดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ "ท่านทำผิดแล้ว ก็ต้องได้รับบทเรียน การเสียเลือดคือบทเรียนที่เสด็จพ่อมอบให้ท่าน ส่วนนี่ คือบทเรียนที่ข้ามอบให้ท่าน!"

ระหว่างที่พูดเขาก็ย่อตัวลง บีบปากหร่วนเหยากวง แล้วบังคับกรอกน้ำยานั้นเข้าไป!

หร่วนเหยากวงไม่มีแรงขัดขืน สำลักจนไออย่างรุนแรง น้ำยาผสมกับเลือดไหลล้นออกมาจากมุมปาก

แทบจะในชั่วพริบตาที่น้ำยาตกถึงท้อง ความรู้สึกปวดบิดก็แล่นมาจากกระเพาะอาหาร ตามมาด้วยอาการผื่นแดงประหลาดปรากฏขึ้นทั่วร่างกาย คันคะเยออย่างรุนแรง เริ่มหายใจลำบากด้วย...

ในนี้ใส่ต้นอ้ายเฉ่าไว้เหรอ?!

เธอแพ้ต้นอ้ายเฉ่า เซียวเยี่ยนเฟิงและเซียวเหิงต่างก็รู้ดี!

นี่คือลูกชายที่เธอตั้งครรภ์มาสิบเดือน และยอมสละชีวิตไปครึ่งหนึ่งเพื่อคลอดออกมา

นี่คือลูกชายที่เธอรักและทะนุถนอมมาห้าปี

เพื่อผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เขาถึงกับกรอกสิ่งที่ทำให้เธอต้องทรมานเจียนตายด้วยมือของเขาเอง

ช่าง...กตัญญูเหลือเกิน

อาการมึนงงเพราะเสียเลือดผสมกับความเจ็บปวด อาการคันและความรู้สึกขาดอากาศหายใจ ถาโถมใส่จนเธอจมมิดราวกับกระแสน้ำ

ในเสี้ยววินาทีก่อนหมดสติ ในสายตาที่พร่ามัวของเธอ สิ่งที่เห็นคือแววตาที่เจือไปด้วยความสะใจของเซียวเหิง