บทที่ 5

ภายในกระโจม สุดท้ายเซียวเหิงก็น้ำตาร่วง "เสด็จพ่อ...เสด็จแม่...กลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร หรือว่า...พวกเราทำเกินไปจริง ๆ พวกเราไปขอโทษนาง...ดีหรือไม่"

ขณะที่เซียวเยี่ยนเฟิงมองม่านกระโจมที่ยังคงไหวไปมา เขาก็รู้สึกจุกอก แผลตรงแขนก็ปวดหนึบขึ้นมาเป็นระยะเช่นกัน

มีหรือที่เขาจะไม่รู้ ว่าเรื่องในวันนี้โหดร้ายสำหรับหร่วนเหยากวงเพียงใด

ทว่าเขากลับยอมเสียหน้าไม่ได้

เขาเคยชินกับความว่านอนสอนง่ายและความรักอันลึกซึ้งของเธอ เคยชินกับการที่ต่อให้เขาทำอะไรลงไป สุดท้ายเธอก็จะให้อภัยและกลับมาหาเขาเสมอ

เขาไม่สามารถเอ่ยปากในเรื่องนี้ได้

หากเอ่ยปากยอมแพ้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ต่อไปเธอก็จะใช้วิธีการนี้มาควบคุมเขาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่จบไม่สิ้น

เขาสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ข่มกลั้นความว้าวุ่นและความอึดอัดในใจลง ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้กลับมาเย็นชาอีกครั้ง

"ไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอก นางก็แค่ใช้วิธีนี้บีบให้พวกเรายอมก้มหัวให้ บีบให้พวกเราขับไล่หลิงหว่าน นางอาศัยว่าพวกเรารักนาง ถึงได้กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้! พวกเราอย่าหลงกลนางเชียวนะ! ยอมตามใจไปครั้งหนึ่ง ก็จะมีครั้งที่สอง! จะทำให้นางคิดว่าต่อไปจะใช้วิธีนี้มาควบคุมพวกเราได้!"

เขามองบุตรชาย พูดเหมือนกำลังเกลี้ยกล่อมเขา และก็เหมือนกำลังเกลี้ยกล่อมตัวเองเช่นกัน

"วางใจเถิด อีกไม่นานนางก็จะแสร้งทำต่อไปไม่ไหวแล้ว รอจนนางทนไม่ไหว นางย่อมยอมแพ้และกลับมาขอร้องพวกเราเอง"

เซียวเหิงมองใบหน้าที่ดูมั่นอกมั่นใจของเสด็จพ่อ แล้วมองความมืดยามราตรีอันเวิ้งว้างนอกกระโจม ความกระวนกระวายกลับไม่ลดน้อยลงเลย แต่ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างงุนงง

ในหลายวันต่อมา หร่วนเหยากวงเก็บตัวรักษาบาดแผล เธอไม่ได้ออกไปไหน

ระหว่างนั้น บ่าวรับใช้ของเซียวเยี่ยนเฟิงและเซียวเหิงมาเชิญเธอนับครั้งไม่ถ้วน บอกว่าท่านอ๋องเจ็บแผลอยากพบหน้า บอกว่าซื่อจื่อคิดถึงเสด็จแม่จนฝันร้ายตอนกลางคืน บอกว่าท่านอ๋องกำลังอาละวาด มีเพียงพระชายาเท่านั้นที่เกลี้ยกล่อมได้...

หร่วนเหยากวงปฏิเสธหมด "ข้าเองก็บาดเจ็บ เดินเหินไม่สะดวก หากท่านอ๋องและซื่อจื่อมีธุระอันใด ไปหาพระชายารองชุยก็แล้วกัน"

สองพ่อลูกเห็นหร่วนเหยากวงใจแข็งไม่ยอมมา สีหน้าก็ย่ำแย่ลงทุกวัน ทว่ากลับยังฝืนทน ไม่ยอมลดศักดิ์ศรีลงไปง้อก่อน

จนกระทั่งถึงวันเกิดของหร่วนเหยากวง

ตามธรรมเนียมของจวนอ๋อง ในวันคล้ายวันเกิดของพระชายา ต้องมีการจัดเลี้ยงแขกเหรื่อที่เป็นสตรีในเมืองหลวงและภรรยาของขุนนางผู้มีอำนาจบางส่วน พ่อบ้านเตรียมงานตั้งแต่เช้า งานเลี้ยงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ครึกครื้น

ทว่าเมื่องานเลี้ยงเริ่มไปได้พักใหญ่ เซียวเยี่ยนเฟิงไม่ได้ปรากฏตัว เซียวเหิงไม่ได้ปรากฏตัว แม้แต่พระชายารองชุยที่กำลังเป็นที่โปรดปรานในตอนนี้ก็ไม่โผล่หน้ามาเช่นกัน

มีเพียงพ่อบ้านที่อธิบายอย่างกระอักกระอ่วน "ท่านอ๋องมีราชการด่วนต้องจัดการ พระชายารองชุยไม่ค่อยสบาย ส่วนซื่อจื่อ...ซื่อจื่อบังเอิญเป็นหวัด"

สามตัวละครหลักต่างพร้อมใจกันขาดงานวันเกิดพระชายา นี่เป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหร่วนเหยากวงให้จมดินอย่างโจ่งแจ้ง!

แขกในงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เสียงวิพากษ์วิจารณ์เริ่มกดไว้ไม่มิดเช่นกัน

"นี่... ท่านอ๋องทำเกินไปแล้วกระมัง วันนี้เป็นวันเกิดพระชายานะ!"

"ได้ยินว่าตอนนี้พระชายาไม่เหลือความโปรดปรานแล้ว แม้แต่ซื่อจื่อก็ยังสนิทกับพระชายารองชุยเลย"

"เฮ้อ ปีนั้นรุ่งโรจน์เพียงใด มาบัดนี้... แม้แต่งานเลี้ยงวันเกิดก็ยังไม่มีคนมาร่วมงาน น่าสงสารยิ่งนัก"

"ในความคิดข้านะ ข้าว่านางไม่เอาไหนเอง แม้แต่สามีก็ยังรั้งไว้ไม่อยู่..."

อวิ๋นหลิงโกรธจนน้ำตาคลอ "พระชายาเพคะ ท่านอ๋องกับพระชายารองชุย...รังแกกันเกินไปแล้วนะ!"

"ไม่เป็นไร" หร่วนเหยากวงกล่าวอย่างเฉยเมย "ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าไปบอกหน่อย บอกว่าข้าร่างกายไม่ค่อยสบาย ให้งานเลี้ยงเลิกได้แล้ว"

"แต่พระชายาเจ้าคะ งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่ม..." อวิ๋นหลิงงุนงง

"ทำตามที่ข้าบอก" น้ำเสียงของหร่วนเหยากวงแม้เรียบเฉย ทว่าเด็ดขาดไม่ยอมให้โต้แย้ง

อวิ๋นหลิงทำได้เพียงกลั้นน้ำตาแล้วเดินไป

หลังจากเชิญแขกทุกคนกลับไปหมดแล้ว หร่วนเหยากวงตั้งใจจะกลับไปยังเรือนของตน ทว่าในขณะที่เดินผ่านเรือนหล่านเยว่ที่ชุยหลิงหว่านพักอยู่ ก็มองเห็นร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งกำลังเฝ้าอยู่ที่นอกประตูเรือน

เป็นเซียวเหิงนั่นเอง

เจ้าตัวน้อยสวมชุดนอนตัวบาง กอดเข่านั่งอยู่บนขั้นบันไดหิน ใบหน้าเล็ก ๆ ดูตึงเครียด

ส่วนภายในเรือนหล่านเยว่ แว่วเสียงที่ชวนให้ใบหน้าแดงซ่านดังออกมาเป็นระยะ

หร่วนเหยากวงหยุดฝีเท้าลงครู่เดียว

เซียวเหิงดูเหมือนจะได้รับรู้ถึงความเคลื่อนไหว พลันเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ ใบหน้าเล็กก็ฉายแววลนลาน จากนั้นทำตัวคล้ายลูกสัตว์ที่ถูกล่วงล้ำอาณาเขต ลุกพรวดขึ้นมากางแขนขวางหน้าประตูเรือนไว้!

"เสด็จแม่! แม่เล็กชุยกับเสด็จพ่อ...กำลังจะมีน้องชายน้องหญิงให้ข้าอยู่!

ท่าน ท่านอย่าเข้าไปรบกวนเรื่องดี ๆ ของพวกเขาเลย!"

ผลิตน้องชายน้องหญิงให้เขา?

หร่วนเหยากวงมองใบหน้าอันเยาว์วัยทว่าเขียนคำว่าปกป้องเอาไว้เต็มของลูกชาย ฟังเสียงหอบหายใจของเซียวเยี่ยนเฟิงที่เธอคุ้นเคยที่สุดดังมาจากในเรือน ความรู้สึกอบอุ่นที่ยังหลงเหลือในใจก็หมดสิ้นไปด้วยแล้วเช่นกัน

เธอกระตุกมุมปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มอันจืดชืดออกมา

"ได้สิ" เสียงเธอแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ "เช่นนั้น แม่ก็...ขอให้เจ้าสมหวังแล้วกัน"

พูดจบ เธอไม่มองสีหน้านิ่งค้างของบุตรชายอีก หันตัวเดินจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เซียวเหิงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเสด็จแม่ที่หายลับไปในความมืด ทำปากพะงาบอยากจะเรียก แต่กลับส่งเสียงออกมาไม่ได้